Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

Ο Γιώργης ο Κουρής άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο αλλά μέχρι να τον αφήσει έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να τον κάνει πολύ χειρότερο από όσο τον βρήκε.

Οι σπουδαιότερες στιγμές του Γιώργη του Κουρή

Παντα πρωτοπόρος στους αγώνες της πατρίδας για λευτεριά και προκοπή...

 Αν είναι να είστε αδίστακτοι λαϊκιστές, συκοφάντες, στυλοβάτες της κάθε εξουσίας μέχρι να φανεί πως έρχεται η ώρα της διαδοχής, αν είναι να φεσώσετε τους εργαζόμενους στην επιχείρησή σας, καλό είναι να είστε πλούσιοι. Έτσι όταν θα πεθάνετε δεν θα είστε συκοφάντες ή αριβίστες ή μπαταχτσήδες αλλά «ιδιαίτεροι», «αμφιλεγόμενοι» ή «εκκεντρικοί». Από την άλλη, όταν θα πεθάνετε δεν θα σας νοιάζει και ιδιαίτερα τι θα λένε για σας αλλά σε κάθε περίπτωση το να είστε πλούσιος πάντα βοηθάει.
Ο Γιώργης ο Κουρής άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο αλλά μέχρι να τον αφήσει έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να τον κάνει πολύ χειρότερο από όσο τον βρήκε. Ιδιαίτερα την Ελλάδα την οποία ενημέρωσε με τον ίδιο τρόπο που την ξεβλάχεψε ο Κωστόπουλος: Με τον τρόπο που ταιριάζει σε ένα μεγάλο αριθμό των κατοίκων της.
Σε αυτόν τον αγώνα ενημέρωσης είχε πολλές μεγάλες στιγμές από τις οποίες διάλεξα αυτές που μου φαίνονται οι μεγαλύτερες και οι οποίες αποδεικνύουν ότι στο «ουδείς αναντικατάστατος» υπάρχουν και εξαιρέσεις.
Γιατί είναι αδύνατον να αντικατασταθεί ο άνθρωπος που χάρισε στη χώρα τον πρώτο πανελλήνιο αυνανισμό όταν η εφημερίδα του κυκλοφόρησε με αυτό το πρωτοσέλιδο:

Το μελάνι της εφημερίδας που έμενε στα χέρια έγινε η αιτία να μαυρίσουν πολλά πέη, το κορμί της συζύγου του Πρωθυπουργού διαμόρφωσε τα ερωτικά γούστα μιας ολόκληρης γενιάς (σε μια εποχή χωρίς ίντερνετ που οι εικόνες προς αυνανισμό ήταν περιορισμένες) και ο Κουρής έγινε η αιτία για το πιο ερωτικό πρωτοσέλιδο στην ιστορία του ελληνικού τύπου. Κι αυτή δεν ήταν η μόνη φορά που η Δήμητρα Λιάνη ήταν πηγή έμπνευσης για τον εκδότη:
ΣΧΕΤΙΚΑ
Του πολέμου με την Μιμή είχε προηγηθεί ο πόλεμος με τον Μάνο τον Χατζιδάκι. Ο σπουδαιότερος έλληνας συνθέτης είχε προσπαθήσει να προειδοποιήσει για τους κινδύνους του αυριανισμού και ο Γιώργης ο Κουρής (επιβεβαίωνοντας τον) τον είχε αντιμετωπίσει με το γνωστό του ήθος:
Στη μάχη αυτή είχε συμμάχους σπουδαίες προσωπικότητες της πολιτικής ζωής του τόπου. Κουτσόγιωργας, Λαλιώτης, Γλέζος, Μερκούρη, Πάγκαλος, Κουβέλης και άλλοι που πια τα ονόματά τους δεν λένε πολλά, σε μια μοναδική επίδειξη ήθους στάθηκαν στο πλευρό του άντρα Κουρή:
Εκτός από τις προσωπικές κόντρες η διαδρομή του Γιώργη του Κουρή είχε και αποκαλύψεις:
Τώρα, αν αυτές οι αποκαλύψεις δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα και τους αντιπάλους του Κουρή. Τους αντιπάλους που όταν δεν ήταν πρόσωπα, ήταν ολόκληρες φυλές:
Ή ακόμα και οι φεσομένοι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις του που είχαν το θράσος να θέλουν να πληρώνονται για τη δουλειά τους:
Γιατί μόνο ως θράσος μπορεί να χαρακτηριστεί η απαίτηση να πληρωθεί η ευκαιρία να δουλέψεις για τον πιο συνεπή άνθρωπο στην ιστορία του ελληνικού τύπου. Για τον άνθρωπο που οι ιδέες του ήταν βαρίδια σταθερότητας σε έναν κόσμο που συνεχώς άλλαζε:
Τον άνθρωπο που ήταν πάντα πρωτοπόρος στους αγώνες της πατρίδας για λευτεριά και προκοπή:
Αιωνία του η μνήμη και μπράβο του.
Μάνος Βουλαρίνος


Δεν είναι ο Κουρής το θέμα μας…

Ο άνθρωπος που άνοιξε πρώτος το καπάκι ενός δημοσιογραφικού βορβόρου

Είναι απολύτως ξεκάθαρο: Αν είσαι κανονικός άνθρωπος και λες ότι ο Γιώργος Κουρής «υπηρέτησε μέχρι το τέλος τη δημοσιογραφία», σημαίνει ότι απλώς δεν διατύπωσες σωστά αυτό που θα έπρεπε να είχες στο μυαλό σου: «Ο Γιώργος Κουρής υπηρέτησε το τέλος της δημοσιογραφίας». Κάθε τι άλλο είναι κυνική ομολογία για το είδος της δημοσιογραφίας που εγκρίνεις, επιθυμείς και επιδιώκεις με κάθε τρόπο να υπάρχει.
Είναι άλλο πράγμα η λύπη για την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής, ο θάνατος όμως, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχει μόνος του ούτε και είναι κολυμπήθρα κάθαρσης των πεπραγμένων του νεκρού. Έτσι γίνεται στην Ιστορία, άρα έτσι γίνεται και στην περίπτωση του μακαρίτη Κουρή. Ακόμα και τον ίδιον αν ρωτούσαμε για το πώς περίμενε να αντιμετωπιστεί ο θάνατός του, είναι σχεδόν βέβαιον ότι αν δεν το επεδίωκε, σίγουρα ανέμενε αυτού του είδους το κατευόδιο...
Ο Κουρής ήταν ο άνθρωπος που άνοιξε πρώτος το καπάκι ενός δημοσιογραφικού βορβόρου, έτοιμου να χυδαιολογήσει με τον πιο φτηνό πεζοδρομιακό λαϊκισμό έναντι οποιουδήποτε που δεν εξυπηρετούσε τους σκοπούς του. Βγαλμένοι κατευθείαν από το απορριμματοφόρο των προσωπικών του συμφερόντων. Όπου μέσα εκεί ανακατεύονταν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις τις οποίες με σθένος υπηρέτησε με το απόλυτο κριτήριο «όπου φυσάει ο άνεμος».
Να θυμηθεί κανείς τον Χατζιδάκι; Τον Ιόλα; Τον μακαρίτη δημοσιογράφο Ανδρέα Χριστουδουλίδη; Ποιο από όλα τα θύματά του; Είτε θέλουμε είτε όχι, ο Κουρής είχε ανακαλύψει και καθιερώσει τη δολοφονία χαρακτήρων με πρόσχημα την ενημέρωση όταν ακόμα ο Ζούκεμπεργκ δεν είχε βγάλει τις πάνες.
Ο «Καπετάνιος» του Πάνου Καμμένου και ο «πιστός στη δημοσιογραφία» του Δημήτρη Τζανακόπουλου ήταν ένα φαινόμενο από μόνος του, αλλά όχι και τίποτα συγκλονιστικό. Αριβίστας και συμφεροντολόγος, δεν δίστασε να στηρίξει όλους όσοι του υπόσχονταν ότι θα τον βοηθούσαν είτε με δάνεια είτε ελαφρύνοντας τις δυσβάσταχτες οφειλές του. Φόροι, ασφαλιστικές εισφορές, δεδουλευμένα και αποζημιώσεις εργαζομένων σε όσα Μέσα είχαν την ατυχία να συνεργαστούν μαζί του. Και δεν μιλάμε για τα πρώτα χρόνια του χτισίματος της κίτρινης μίνι - αυτοκρατορίας του, όταν το τραπεζικό μετρητό έρεε άφθονο πάνω στο οποίο άρχισε να οικοδομεί και το προφίλ του καλού εργοδότη «που δίνει ευκαιρίες σε νέους να ξεκινήσουν την καριέρα τους».
Το θέμα, όμως, δεν είναι ο Κουρής, ο Θεός ας κάνει ό,τι νομίζει… Το θέμα είναι η αποδοχή και η επικίνδυνα ανόητη δικαίωση της «ενημέρωσης» που παρείχε η «Αυριανή», η οποία, για να λέμε του στραβού το δίκιο, απλώς άνοιξε το καπάκι του φρεατίου και προσπάθησε να νομιμοποιήσει τα όσα ξεχύθηκαν από εκεί μέσα ως φυσιολογικά και καθημερινά. Αλλά από αυτό, μέχρι την καθαρά πολιτική δήλωση - δικαίωσης του κυβερνητικού εκπροσώπου κόντρα σε ό,τι θεωρείται δημοσιογραφία στις τέσσερις (φυσιολογικές) γωνιές του πλανήτη, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Τεράστια... Είναι δήλωση σύμπνοιας με ό,τι χυδαιότερο έχει κρυφτεί πίσω από κάθε έννοια δημοσιογραφίας. Και δεν είναι για να γελάμε..
Κώστας Κωστόπουλος


Μοιραστείτε

Share/Bookmark

Η ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK

Δεν υπάρχουν σχόλια: