Χθες είχαμε ένα πρωτοφανές γεγονός, άνθρωποι Αστοί, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν είχαν ξαναπάει σε διαδήλωση στην ζωή τους, ανεξαρτήτως Κομμάτων, σηκώθηκαν και άφησαν τις δουλειές και τα σπίτια τους και κατέβηκαν στο Σύνταγμα. Δεν το έκαναν για να προκαλέσουν πολιτική αλλαγή, εξυπηρετώντας ένα πολιτικό σχέδιο αλλά με έναν και μόνο σκοπό, να στείλουν ένα σαφές μήνυμα στον κ. Τσίπρα ότι δεν έχουν τρελαθεί όλοι οι Έλληνες και δεν θέλουν όλοι οι Έλληνες να αυτοκτονήσουν βγαίνοντας από την ΕΕ.
Πήγα κι εγώ στην διαδήλωση και είμαι από εκείνους που δεν πηγαίνω γενικά σε διαδηλώσεις, αλλά θεώρησα ότι δεν μπορούμε, δεν έχουμε το δικαίωμα αυτές τις ώρες, να είμαστε σιωπηλοί επιτρέποντας στον κ. Τσίπρα να μονοπωλεί τον "λαό" ως ο μοναδικός του αυθεντικός εκπρόσωπος. Όχι κ. Τσίπρα υπάρχουμε και εμείς και οφείλεις να σεβαστείς και τις δικές μας ανησυχίες και αγωνίες.
Και ναι εμένα με κατηγορούν ότι φωνάζω (τσιρίζω ενίοτε), ότι είμαι υπερβολικός, ότι σηκώνω τους τόνους, ότι πουλάω βιβλία κλπ. αλλά θέτω σε σας ένα απλό ερώτημα, αν δεν σηκώσουμε τους τόνους τώρα, πότε πρέπει να το κάνουμε;
Πριν από 36 χρόνια η Ελλάς μπήκε στην τότε ΕΟΚ. Μας έβαλε ο Κων/νος Καραμανλής, για να είμαστε δίκαιοι, περίπου με το ζόρι. Δύο χρόνια μετά ο λαός μας ψήφισε τον Αντρέα με 48% και κεντρικό σύνθημα τότε το: "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο". Ευτυχώς ο Αντρέας, με όλα του τα ελαττώματα, ήταν αρκετά έξυπνος για να καταλάβει πόσο σημαντική ήταν αυτή η επιλογή για την Ελλάδα κι έτσι γρήγορα έκανε στροφή και το σχετικό σύνθημα ξεχάστηκε.
Η Χώρα πορεύτηκε, όπως πορεύτηκε, χωρίς ποτέ να γίνουμε Ευρώπη στ’ αλήθεια και επί Σημίτη μπήκαμε στον ΟΝΕ κι έτσι γίναμε μέλος της ζώνης του Ευρώ. Είναι μία μεγάλη και ενδιαφέρουσα οπωσδήποτε κουβέντα, το αν μας έκανε καλό ή κακό που μπήκαμε, αλλά η ουσία παραμένει, η Ελλάς από το 2002 είναι μέλος της Ευρωζώνης. Ξαφνικά τα τελευταία χρόνια και ειδικά το τελευταίο διάστημα εκ νέου, αναζωπυρώνεται μία συζήτηση για το εάν πρέπει να βγούμε από αυτήν. Μόνον που η συζήτηση γίνεται ως συνήθως στην Ελλάδα μισή και χωρίς αντίληψη της πραγματικότητας, κάπως όπως ψηφίσαμε στις τελευταίες Εκλογές πιστεύοντας ότι θα μπορούσαμε να μείνουμε στο Ευρώ, χωρίς το Μνημόνιο...
Η πλειοψηφία των συμπολιτών μας που υποστηρίζουν την επιστροφή στην Δραχμή (σε ορισμένες Δημοσκοπήσεις φθάνουν έως και το 1/3 του εκλογικού Σώματος), είμαι βέβαιος ότι στο μυαλό τους έχουν την ζωή που είχαν έως το 2002, όμως κάνουν μεγάλο λάθος. Η επιλογή εισόδου μας ή μη στην Ευρωζώνη, όπως είπε ο κ. Στέφανος Μάνος, ομοιάζει με την επιλογή αεροπορικής εταιρείας, μπορείς μέχρι να μπεις στο αεροπλάνο να διαλέξεις με ποια θες να πας αλλά αφού το αεροπλάνο απογειωθεί δεν μπορείς πλέον να το μετανιώσεις και να ανοίξεις την πόρτα για να βγεις. Αν το κάνεις απλά θα σκοτωθείς και θα σκοτώσεις και τους άλλους...
Το ότι το συζητούμε, το ότι βλέπουμε μία Κυβέρνηση που το σκέφτεται λέγοντας διάφορες ανοησίες: "είμαστε έτοιμοι για το μεγάλο Όχι αν χρειαστεί", μας κάνει αναπόφευκτα να σκεφτόμαστε μήπως στο τιμόνι της Χώρας έχουμε βάλει εκείνον τον πιλότο που έστειλε το αεροπλάνο του πάνω στις Άλπεις...
Πρακτικά μιλώντας αν βγούμε από την Ευρωζώνη δεν θα περάσουμε απλώς για δύο μήνες άσχημα όπως είπε ο κ. Στρατούλης... ούτε απλά θα βάλουμε Δελτίο στα τρόφιμα και στα καύσιμα όπως είπε ο κ. Λαπαβίτσας, αλλά στην κυριολεξία θα βρεθούμε στο απόλυτο χάος με κόσμο να πεθαίνει από την πείνα. Όσοι νομίζουν ότι υπερβάλλω ας σκεφθούν ότι το 80% των τροφίμων μας είναι εισαγόμενο και εισαγωγές για ένα μεγάλο διάστημα δεν θα μπορούμε να κάνουμε.
Όσοι πάλι νομίζουν ότι η χρεοκοπία είναι ένας εύκολος ή δύσκολος τρόπος να διαγράψουμε το χρέος μας πάλι κάνουν λάθος. Ναι θα σταματήσουμε να το εξυπηρετούμε, αλλά το 90% του χρέους μας είναι σε θεσμικούς πιστωτές, στο ΔΝΤ και στα Ευρωπαϊκά Κράτη. Θα το χρωστούμε αιωνίως και θα είναι σε Ευρώ, ενώ εμείς θα τυπώνουμε πληθωριστικές δραχμές. Για να ξαναβγούμε στις Αγορές, σε 10, 20, 100 χρόνια θα πρέπει προηγουμένως να βρούμε τρόπο να το ρυθμίσουμε, με όλους αυτούς οι οποίοι θα είναι εκεί μπροστά μας. Άρα ή θα ζούμε αποκλεισμένοι από τις Αγορές σε απίστευτη φτώχεια ή θα κάνουμε μία νέα συμφωνία μαζί τους δηλαδή ένα νέο μνημόνιο, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε στις Αγορές και να γίνουμε κανονικό Κράτος.
Όσοι νομίζουν ότι θα διαγραφούν τα χρέη μας στις Τράπεζες, πάλι κάνουν λάθος. Οι Τράπεζες θα πτωχεύσουν αλλά κάποιος θα τις πάρει και αυτός θα κληρονομήσει και τα χρέη μας τα οποία θα μας κυνηγούν.
Όσοι λένε ότι με την υποτίμηση θα ανέβουν οι εξαγωγές μας τι μας λένε ακριβώς; Ότι αφού με την υποτίμηση, θα χάσουμε ένα 40-50% του εισοδήματος μας θα γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί δηλαδή πιο φθηνοί. Ναι αλλά αν είναι να χάσουμε αυτό το εισόδημα τότε γιατί δεν συμφωνούμε τώρα σε κάτι πολύ ηπιότερο; Και αν τα κάνουμε όλα αυτά, αυτό σημαίνει ότι δεν θα πρέπει ούτως ή άλλως να κάνουμε και όλες τις μεταρρυθμίσεις που τώρα μας ζητούν; Μα είναι αναπόφευκτες, είναι απλώς η προσαρμογή μας στον σύγχρονο κόσμο, προσαρμογή την οποία αρνούμαστε χρόνια τώρα μη θέλοντας να αποδεχθούμε τη νέα πραγματικότητα. Όλα θα τα κάνουμε αναγκαστικά αλλά υπό εξαιρετικά πιο αντίξοες συνθήκες.
Και φυσικά δεν εξηγούμε καθαρά στον λαό μας μία αλήθεια. Δεν μπορούμε απλώς να βγούμε από την Ευρωζώνη, αυτό γίνεται μόνον αξιοποιώντας το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας που προβλέπει την Έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την Ένωση θα φύγουμε και μετά αν θέλουμε θα κάνουμε νέα αίτηση εντάξεως πίσω από την Σερβία και την Αλβανία...
Δεν σας κρύβω και οφείλω να το πω, μου είναι αδύνατον να σκεφθώ πώς υπό συνθήκες Δημοκρατικής Ομαλότητας θα μπορέσει μία Κυβέρνηση να το διαχειριστεί όλο αυτό.. Ή πώς θα εξελιχθούν τα Εθνικά μας θέματα και οι σχέσεις μας με την Τουρκία πχ υπό συνθήκες χάους έξω από την ΕΕ και με όλη την Ευρώπη να μας θεωρεί εχθρούς της που τους φάγαμε τα λεφτά τους και εξ’αιτίας μας κινδυνεύει το Ευρώ….Και ο νοών νοείτο…
Την Δευτέρα ο κ. Τσίπρας έχει μόνον μία επιλογή, να διασφαλίσει το Ευρωπαϊκό μας μέλλον με ασφάλεια. Αυτός εξελέγη στις 25 Ιανουαρίου και αυτός και η ΚΟ του Ομάδα έχουν την ευθύνη για το τι θα συμβεί. Όλα τ’ άλλα είναι λεπτομέρειες...
g-adonis@otenet.gr
Μοιραστείτε
Η ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου