Το μέλλον (μας) δεν κλειδώνεται σε… δίκλινο
Οι εποχές στις οποίες τις τύχες δυο μεγάλων, ηγέτιδων δυνάμεων της Ευρώπης, όπως είναι η Γερμανία και η Γαλλία, τις διαχειρίζονταν ηγέτες όπως ο Κόνραντ Αντενάουερ, ο Χέλμουτ Σμιτ, ο Χέλμουτ Κολ ή ακόμη και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ απ’ τη μια, και ο Σαρλ ντε Γκολ, ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, ο Φρανσουά Μιτεράν και ο Ζακ Σιράκ απ’ την άλλη, είναι προφανές ότι αποτελούν μακρινή, μελαγχολική ανάμνηση. Δυστυχώς οι γενιές μας βιώνουν την εθνική στρέβλωση, κάθε φουρνιά ηγετών να είναι χειρότερη από την προηγούμενη, στην κοινή μας πατρίδα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ειδικά στη Γερμανία και τη Γαλλία, η μελαγχολία περισσεύει.
Η απογοήτευση αφορά κυρίως και πρωτίστως τον Νικολά Σαρκοζί. Διαφορετικό θα περίμενε κανείς έναν αντισυμβατικό πολιτικό, που δεν πέρασε από τα παραδοσιακά μονοπάτια της γαλλικής πολιτικής γραφειοκρατίας, για να ανέλθει μέχρι τα Ηλύσια Πεδία. Υπήρξε πιο κοντά από κάθε άλλον στον μέσο Γάλλο ψηφοφόρο, και δεν δίστασε να προχωρήσει σε πολιτική πατροκτονία, με «θύμα» τον Ζακ Σιράκ, για να επιβεβαιώσει ότι δεν αποτελεί συνηθισμένη ηγετική προσωπικότητα.
Δυστυχώς για τη Γαλλία, αλλά κυρίως δυστυχώς για την Ευρώπη, ο Νικολά Σαρκοζί έχει εξελιχθεί σήμερα στον… Μπλερ του Τζορτζ Μπους, με την Άνγκελα Μέρκελ να διαδραματίζει τον ρόλο του Αμερικανού Προέδρου ο οποίος βύθισε τον πλανήτη στο σκοτάδι της ανασφάλειας και του φόβου, κατά την οκταετή θητεία του στον Λευκό Οίκο.
Αυτό επιβεβαιώνει η εικόνα από την χθεσινή συνέντευξη Τύπου, μετά τη συνάντηση των δυο ηγετών στο Βερολίνο, όπου ο