Ν. Αλιβιζάτος: Κανένα δικαστήριο δεν έχει κηρύξει τη διάταξη για τις συναθροίσεις αντισυνταγματική

Την «έκπληξή» του για την ευκολία με την οποία ορισμένοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την απαγόρευση συναθροίσεων ως αντισυνταγματική εξέφρασε ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νίκος Αλιβιζάτος. 

Ειδικότερα, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφων για τη νομιμότητα της απαγόρευσης των δημόσιων συναθροίσεων, κατά το επόμενο τριήμερο, από τον αρχηγό της ΕΛΑΣ, ο κ. Αλιβιζάτος έκανε την ακόλουθη δήλωση: 

Επιχείρηση-σκούπα της ΕΛ.ΑΣ. στα Εξάρχεια: Τέσσερις προσαγωγές μετά τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για το Πολυτεχνείο

ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΙΜΑ

Αστυνομία στην Πλατεία Εξαρχείων / Φωτογραφία: SOOC

Σε τέσσερις προσαγωγές προχώρησε η ΕΛΑΣ στα Εξάρχεια το βράδυ της Παρασκευής, ενώ επέβαλε πρόστιμα σε εννέα άτομα στην ίδια περιοχή, για παραβίαση των μέτρων αποτροπής διάδοσης του κορωνοϊού.

Είχε προηγηθεί συγκέντρωση περίπου 200 ατόμων που διαμαρτυρήθηκαν για τις αστυνομικές επιχειρήσεις οι οποίες πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα, νωρίς το απόγευμα, στο Πολυτεχνείο και στην Πολυτεχνειούπολη, για την εκκένωση των χώρων.

Μπήκαν τα ΜΑΤ στο Πολυτεχνείο -Εκκένωση και 68 προσαγωγές

Δημήτρης Πώποτας, Άρια Καλύβα

Τα ΜΑΤ μπήκαν στον περίβολο του ιστορικού κτιρίου - Στη ΓΑΔΑ οδηγούνται οι 38 προσαχθέντες από την Πατησίων και οι 24 από του Ζωγράφου

Σε προσαγωγές ατόμων έξω από το Πολυτεχνείο προχώρησαν οι Αρχές, πριν λίγη ώρα. Δυνάμεις των ΜΑΤ μπήκαν στον περίβολο του ιστορικού κτιρίου του Μετσοβίου και προσήγαγαν 38 άτομα που είχαν μπει από νωρίς σήμερα το πρωί στο Πολυτεχνείου με στόχο να μείνουν εκεί, ενόψει της επετείου. 

 

Να τελειώνουμε με τους μπάχαλους της αριστεράς. pic.twitter.com/VaLlrOI83g

— Ομάδα Αλήθειας (@omadaalithias) November 13, 2020

Ταυτοχρονα έγινε επιχείρηση της Αστυνομίας στην Πολυτεχνειούπολη στου Ζωγράφου, όπου έγιναν άλλες 24 προσαγωγές. Στις 15:30 η επιχείρηση ολοκληρώθηκε και όλοι οι προσαχθέντες οδηγούνται στα γραφεία της Κρατικής Ασφάλειας στη ΓΑΔΑ. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι σε όλους τους προσαχθέντες θα επιβληθεί διοικητικό πρόστιμο για την παραβίαση των μέτρων κατά της διασποράς του κορωνοϊού, ενώ οι αστυνομικοί θα προχωρήσουν σε ταυτοποιήσεις των ατόμων που συγκεντρώθηκαν τόσο στου Ζωγράφου όσο και στο ΕΜΠ της Πατησίων.

Το ΕΠΙΚΟ δίλεπτο του Κυριάκου με το ΞΥΛΟ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ για το Πολυτεχνείο - ΒΙΝΤΕΟ

Υπάρχουν φορές που ζει κανείς την ιστορία την ώρα που γράφεται. Όποιος σήμερα παρακολούθησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη Βουλή είχε αυτήν την ευκαιρία.

Ο πρωθυπουργός ξεκίνησε το καταιγιστικό του κρεσέντο, που βάζει για πρώτη φορά στην μεταπολίτευση την Αριστερά στη θέση της, απαντώντας στις «σαχλαμάρες», όπως τις χαρακτήρισε, του κου Βαρουφάκη περί «υπεύθυνης ανυπακοής».

«Και στο Πολυτεχνείο υπήρχαν πολίτες όλων των παρατάξεων. Απλά κάποιοι έχτισαν καριέρες πάνω στο Πολυτεχνείο και κάποιοι άλλοι με σεμνότητα κράτησαν την αντίσταση που έκαναν για τον εαυτό τους», ξεκίνησε ο πρωθυπουργός σε υψηλό τόνο και ανεβάζοντας ντεσιμπέλ συνέχισε:

«Άντε να τελειώνουμε πια με τα ιδεολογικά άβατα σε αυτήν την αίθουσα. Σας τα είπα για την Εθνική Αντίσταση, θα τ´ακούσετε και για το Πολυτεχνείο!» – είπε καταχειροκροτούμενος από τους όρθιους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, πριν απευθυνθεί ονομαστικά στα κόμματα της Αριστεράς και τους αρχηγούς τους.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θύμισε, τέλος, με αυστηρότητα στους κατά φαντασίαν επαναστάτες ότι δεν έχουν απέναντί τους καθεστώτα ανελεύθερα και αντιδημοκρατικά και ότι δεν είναι υπεράνω των νόμων.

«Επειδή λοιπόν εδώ έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία, και επειδή οι νόμοι ισχύουν για όλους, θέλω να ενημερώσω και τον κο Κουτσούμπα και τον κο Βαρουφάκη ότι ό,τι δεν εξαιρούνται από την εφαρμογή των νόμων. Ό,τι ισχύει για τον κάθε Έλληνα πολίτη ισχύει και για τον κο Βαρουφάκη, και για εσάς, και για το Κομμουνιστικό Κόμμα!»

Πρόκειται για την πρώτη φορά που Έλληνας πρωθυπουργός βάζει από βήματος βουλής τόσο ξεκάθαρο «φρένο» στην ασυδοσία της ελληνικής μεταπολιτευτικής Αριστεράς.

Με αφορμή και τον κορωνοϊό, σήμερα στη Βουλή έλαβε χώρα ένα γενναίο ξεκαθάρισμα. Από το στόμα του Κυριάκου ειπώθηκαν λόγια που εφεξής θα αποτελούν σημείο αναφοράς όλων όσοι μάχονται για τη νομοκρατία, την ισονομία και την αστική δημοκρατία, συγχρόνως επιβεβαιώνοντας ότι μπροστά μας έχουμε έναν μεγάλο πολιτικό άνδρα και ηγέτη, που ήδη γράφει ιστορία.

Το ιστορικό κοινοβουλευτικό δίλεπτο του Κυριάκου που διέλυσε την Αριστερά 

dexiextrem

Γενιά του Πολυτεχνείου… Η πιο άχρηστη γενιά Ελλήνων όλων των εποχών

Η γενιά, που τα «έφαγε» όλα και χρεωκόπησε το κράτος.

Η γενιά, που, για να σωθεί η ίδια, ...«πούλησε» τα παιδιά της στο ΔΝΤ.

…"Ξέρεις ποιος είναι αυτός ρεεεε; Ρε...ξέρεις ποιον έσπρωξες; Ρε...ξέρεις ποιου τα στοιχεία ζήτησες για εξακρίβωση;" …φώναξε ένας "δημοκράτης" των Εξαρχείων σε κάποιον νεαρό αστυνομικό, ο οποίος τόλμησε να ελέγξει τον προκλητικό Παπαχρήστο. Ένας εμφανώς κρατικοδίαιτος και άρα επαγγελματίας "δημοκράτης" έκανε αυτό, το οποίο κάνουν συνήθως όλοι οι όμοιοί του στη μεταπολίτευση. Άσκησε το πιο δημοφιλές σπορ των "αριστερών" στην "αριστερή" μεταπολίτευση. Το σπορ της εκ του ασφαλούς "απείθειας" προς την εξουσία.
"Έβγαλε γλώσσα" στην εξουσία. Στην εξουσία του χωροφύλακα. Στη δήθεν εξουσία του δήθεν χωροφύλακα, τον οποίο οι ίδιοι διορίζουν από το 81' και πέρα και τον χρησιμοποιούν κατά βούληση. Όταν δεν τον βρίζουν στον δρόμο κάποιες πολύ συγκεκριμένες "ηρωικές" ημερομηνίες, τον έχουν έξω από τα σπίτια τους, είτε για να τους φυλάει είτε για να τον στείλουν στο σούπερ μάρκετ και να κουβαλήσει τα ψώνια τους.

Σ' αυτόν απευθύνθηκε ο επαγγελματίας "αριστερός", προφανώς για να τον ακούσει ο λαός και όχι ο ίδιος ο "χωροφύλαξ". Ο "χωροφύλαξ" έτσι κι αλλιώς πάντα γνώριζε ποιος είναι ο Παπαχρήστος και ο κάθε Παπαχρήστος. Ο "χωροφύλαξ" πάντα γνώριζε ποιοι είναι όλοι αυτοί, γιατί αναλάμβανε πάντα να τους προστατεύσει. Ο "χωροφύλαξ" πάντα τους γνώριζε, γιατί γνώριζε το χαφιεδαριό, το οποίο περιφερόταν στα γραφεία της ασφάλειας. Ο λαός είναι αυτός, ο οποίος έχει αρχίσει να "ξεχνάει" ποιος είναι ο Παπαχρήστος και αυτό είναι που τους ενοχλεί. Ο λαός μπορεί να μην "ξεχνάει" τι σημαίνει "Δεξιά", αλλά τελευταία με τους Αλαβάνους και τους Κουβέληδες έχει αρχίσει και "θυμάται" τι σημαίνει "Αριστερά". Ο λαός έχει αρχίσει να μην θυμάται αυτά που "πρέπει" και αυτό είναι που μειώνει τα κέρδη των "ηρώων" της Αριστεράς. Μειώνει την "κληρονομιά" τους …και έχουν παιδιά ν' αποκαταστήσουν. Έτσι λοιπόν, για ν' ακούσει ο λαός, μας εξήγησε ο εξοργισμένος "δημοκράτης" ότι ο Παπαχρήστος είναι η "φωνή". "Η ΦΩΝΗ του Πολυτεχνείου". Η μισή ΦΩΝΗ του Πολυτεχνείου, για να είμαστε δίκαιοι, εφόσον την άλλη μισή την ταΐζουμε τώρα στην Ευρώπη και είναι η διαβόητη Δαμανάκη... Διαβάστε την συνέχεια στο eamb



Μοιραστείτε

Η δικαίωση του Πολυτεχνείου...

Καί δημοκόποι Κλέωνες καί λογοκόποι Ζωίλοι
καί Μαμμωνάδες βάρβαροι, καί χαύνοι λεβαντίνοι
λύκοι, ω κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
κι οι χαροκόποι αδιάντροποι καί πόρνη η Ρωμιοσύνη!

Κωστής Παλαμάς

Μια πατρίδα σε κατοχή, ένας λαός σε απελπισία. Λαός που δεν είναι άμοιρος των ευθυνών του για την σημερινή του τραγωδία, και που ακόμη και τώρα φαίνεται ότι δεν έχει κατανοήσει στην πραγματική του διάσταση τι είναι αυτό που βιώνει. Κυρίως όμως δεν έχει καταλάβει τι είναι αυτό το οποίο πρόκειται να βιώσει τα επόμενα χρόνια.
Πιστεύω ειλικρινά πως στο τέλος κάθε λαός έχει την μοίρα που πραγματικά του αξίζει.
Και για τον νεοέλληνα η μοίρα και η κατάντια του μόλις τώρα αρχίζουν να κάνουν αναγνωρίσιμη την εφιαλτική τους πορεία.
Ολόκληρος ο βούρκος της σύγχρονης τερατογονίας έχει συσωρευθεί στην Αθήνα. Αυτά που βιώνει η πόλη των Αθηνών τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσαν παρά να υπάρχουν στο σκοτεινό μυαλό των πιο νοσηρών ανθρώπων.
Ένας πραγματικός εφιάλτης, που δυστυχώς φαίνεται να μην έχει τέλος. Την κατάσταση την οποία βιώνουμε καθημερινά με την πλημμυρίδα των αλλοδαπών, οι οποίοι πλέον έχουν καταστεί ο βασικός ρυθμιστικός παράγοντας της καθημερινότητάς μας, έρχεται να συμπληρώσει η παράνοια των τηλεοπτικών προγραμμάτων.
Ο καθημερινός εφιάλτης της βιοπάλης στους δρόμους της πόλης και στους χώρους εργασίας για τον μέσο Έλληνα, έρχεται να ολοκληρωθεί τα βράδια στους δέκτες της τηλεόρασης.
Δελτία ειδήσεων, τηλεοπτικά γλέντια, τηλεσκουπίδια και ωμή προπαγάνδα συνθέτουν το αποκρουστικό παζλ, από το οποίο πλέον εξαρτά την καθημερινή του ύπαρξη ένα μεγάλο μέρος του λαού μας.
Άξιζε τον κόπο να παρακολουθήσει κανείς το βράδυ της περασμένης Τετάρτης την εκπομπή του Κούλογλου. Άξιζε για δυο λόγους. Πρώτον για εξάσκηση της υπομονής και δεύτερον για να διαπιστώσει την ηδονική αυταρέσκεια των επαγγελματιών αριστερών.
Δεν πρόκειται εδώ να κάνουμε ιστορική ανάδρομη στο τι ήταν το Πολυτεχνείο, γεγονός άλλωστε το οποίο όλα αυτά τα χρόνια έχει αναλυθεί με κάθε λεπτομέρεια από την εφημερίδα μας. Στεκόμαστε όμως στους ανθρώπους οι οποίοι ως άλλοι "Σπάρτακοι" κατά την ακριβοπληρωμένη φαντασία τους πέταξαν τις αλυσίδες του ελληνικού λαού. Ναι, πράγματι, έτσι πίστευαν και δικαίωμά τους. Μας μίλησαν για χίλια δυο υπαρκτά και ανύπαρκτα, σαν τις φανταστικές ιστορίες από τον στρατό που λένε ορισμένοι για να εντυπωσιάσουν μια κοπέλα.
Τελικά αυτοί αποδείχτηκε πως όχι μόνο την εντυπωσίασαν, αλλά απομύζησαν και ολόκληρη την προίκα της. Αξίζει πράγματι σε εποχές δημοσιονομικής παράνοιας, περικοπών, απογραφών κτλ, να μάθουμε πόσο τελικά στοίχισαν αυτοί οι άνθρωποι στην ελληνική οικονομία.
Τι χρήματα έλαβαν από το 1974 μέχρι σήμερα, πόσες κρατικές επιχορηγήσεις για συναυλίες, εκδόσεις βιβλίων, πόσα εξαργύρωσαν γενόμενοι βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, εκδότες, τηλεπαρουσιαστές και εργολάβοι δημοσίων έργων.
Αλλά για τα παραπάνω μην περιμένετε ποτέ μια "εξεταστική επιτροπή", ή κάποια τηλεοπτική σάτιρα, ή ακόμη κάποια λαϊκίστικη αναφορά από τους πρωινούς τηλεοπτικούς μπακαλόγατους.
Μεταξύ κατεργαρέων τιμιότητα, όπως λέει και η σοφή λαϊκή παροιμία.
Έγραψε πριν λίγες μέρες σε άρθρο του ο Δημήτρης Παπαγεωργίου για την περιβόητη πλέον ..."γενιά του Πολυτεχνείου":
"Είναι η γενιά που έκανε τον ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξισμού και παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Είναι αυτή στην οποία χρωστάμε ένα ευχαριστώ για την κοινωνική αποσύνθεση, καθώς στην προσπάθειά της να επιβάλλει τις ιδεοληψίες της, ρήμαξε τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των ατόμων που αποτελούν την κοινωνία". Κατάφεραν λοιπόν οι συγκεκριμένοι επαγγελματίες επαναστάτες αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο: πέτυχαν την σύζευξη μαρξισμού και καπιταλισμού! Δηλαδή για να το πούμε απλά, έγιναν αριστεροί με δεξιές τσέπες. Τσέπες τις οποίες γέμισαν με δημόσιο χρήμα ως κατ' επάγγελμα αντιστασιακοί, ως κατ' επάγγελμα ψεύτες, ως κατ' επάγγελμα ανθέλληνες.
Αυτοί οι απίθανοι άνθρωποι για περισσότερα από 35 χρόνια εξουσιάζουν την πατρίδα μας, ελέγχουν την ενημέρωση του λαού μας και κρατούν την πολιτική εξουσία. Όσο δε για την πολιτισμική και εκπαιδευτική καταστροφή την οποία επέφεραν, έχουμε αναφερθεί διεξοδικά σε παλαιότερες γραφές μας.
Τίθεται το ιστορικό ερώτημα:
Νέμεσις άραγε μπορεί να υπάρξει;
Νέμεσις για όλους αυτούς τους ξεδιάντροπους οι οποίοι γκρέμισαν μια πατρίδα που η απαρχή της χάνεται στα βάθη της ιστορίας του ανθρώπου;
Νέμεσις γι' αυτούς που οδήγησαν ένα λαό λεβέντη να είναι ένας ταπεινωμένος υπαλληλάκος και σήμερα ένας νεκροζώντανος δούλος των παγκόσμιων τοκογλύφων;
Πράγματι οι αγώνες της δημοκρατίας δικαιώθηκαν. Τα οράματα του Πολυτεχνείου δικαιώθηκαν. Η πατρίδα μας μετατρέπεται σε μια πολυφυλετική ζούγκλα, ο Έλληνας υποδουλώθηκε στους διεθνείς τοκογλύφους, τίποτα δεν έμεινε όρθιο να θυμίζει πως κάποτε εδώ υπήρξε η Ελλάς.
Μόνη ελπίδα αντίστασης η γενιά μας, γιατί όπως έλεγε και ο μέγας Καζαντζάκης "Λίγοι είμαστε και αλίμονο στη γης αν ξοφληθεί η γενιά μας".
Ευάγγελος Χ. Χανιώτης
gianniotis

Μοιραστείτε

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Αντι Προλογου.

Πατήστε για μεγέθυνση



Τελειωσα το Πολυτεχνειο τον Ιουνιο του 1974. Τοτε το ΕΜΠ δεν ειχε καμμια σχεσι με το σημερινο Σταλιγκραντ. Το τσιγγαναριο. Την αθλιοτητα, τον μηδενισμο που εμφανιζει το Πολυτεχνειο - Προπυργιο της κομουνιστικης αριστερας και των αναρχικων. Εχαιρε της διεθνους αναγνωρισεως σε ολο τον επιστημονικο κοσμο, οι Μηχανικοι γινοντουσαν ευκολοτατα δεκτοι στα Πανεπιστημια της Ευρωπης και της Αμερικης. Ενώ το ΜΙΤ κάθε χρονο ειχε διδακτορικους μηχανικους με υποτροφια από το ΕΜΠ.

Σημερα η καταντια του Πολυτεχνειου και το επιπεδο "απαιδειας" στην ανωτερα και ανωτατη λεγομενη εκπαιδευσι είναι τραγικο. Αυτό δεν οφειλεται σε ανικανοτητα ή σε μειωμενη ευφυια των σημερινων σπουδαστων, αλλα στην οργανωμενη και επιμελημενη αρνησι του κομμουνιστικου κρατικιστικου συστηματος να επιτρεψη στους νεους να αποκτησουν ουσιαστικη παιδεια.

Στον ολοκληρωτισμο της αναρχιας και της βιας ελεω ..."ασυλου".!

Αναιδεις λετσοι περιθωριακοι ντροπαλοι εραστες του ερυθρου ολοκληρωτισμου, του παραδεισου των γκουλαγκ, της ροζ πουα αριστερας βορειων προαστειων και των "υπερηφανων"  οικολογων παριστανουν τους σπουδαστες και με καταληψεις αγριοτητες ψευδο-συνελευσεις και σταλινικες μεθοδους εκβιαζουν απαγορευουν στους σπουδαστες να μορφωθουν για να μην τους ..."εκμεταλλευθη το κεφαλαιο".!

Οι καθηγητες εκτος ελαχιστων εξειρεσεων ηρωικων προσωπικοτητων που αυτοθυσιαζονται χωρις κανενα οφελος, επιτρεπουν, ανεχονται και εκμεταλευονται αυτή την καταστασι.

Η πολιτειακη ηγεσια ανυπαρκτη...

Η πολιτικη "ελιτ" λαικιστικη ψοφοδεης αρλουμποειδης ανικανη...

Επειδη σε πολλες συγκεντρωσεις όταν γινονται συζητησεις για τα γεγονοτα του Πολυτεχνειου και οι συνομιλητες μου διαπιστωνουν ότι ημουν τελειοφοιτος στο Πολυτεχνειο την εποχη εκεινη, σπευδω παντοτε να διευκρινισω ότι δεν ημουν με τους "αυτοεγκλειστους" όπως δεν ηταν και η πλειονοτης των σπουδαστων του Ιδρυματος... Και διηγουμαι τα εξης…

Τα στοιχεία:

1. Η υπ’ αριθμόν 33437 αναφορά της συγκλήτου του Πολυτεχνείου της 11/10/1975, προς τον εισαγγελέα Δ. Τσεβάν, που επιβεβαιώνει ότι κανένας σπουδαστής δεν σκοτώθηκε κατά το τριήμερο.
2. Η μαρτυρία του πρυτάνεως του Ε.Μ.Π. Κωνσταντίνου Κονοφάγου στις 20/1/1975, στο πενταμελές εφετείο Αθηνών, ότι μέσα στο πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς φοιτητής και τα ίδια βεβαιώνει και στο βιβλίο του "Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου" 1982 με την προσθήκη ότι ούτε κανείς άλλος πολίτης έχασε την ζωή του μέσα στο Πολυτεχνείο.
3. Μολονότι το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος απεφάσισε, κατόπιν εντολών του τότε υπουργού Δημοσίων Έργων και μετέπειτα Δικαιοσύνης Γ.Α. Μαγκάκη, να απονείμη «τιμητική σύνταξη» στις οικογένειες των σπουδαστών που «έχασαν την ζωή τους στο Πολυτεχνείο», ουδείς δικαιούμενος ή μαυροφορεμένη μητέρα ανευρέθη ή έλαβε την ανωτέρω σύνταξιν, που παρέμεινε τελικώς αζήτητη.
4. Στην μαρμάρινη πλάκα (την οποίαν απεκάλυψεν ως Πρωθυπουργός το 1988 ο Ανδρέας Παπανδρέου) και η οποία εναποτέθη πλησίον της μεγάλης ασώματης κεφάλας, στο χώρο ..."της θυσίας" στο Πολυτεχνείο, τελικώς έχουν αναγραφή δεκαοκτώ ονόματα με την μισοσβυσμένη πλην όμως αναγνώσιμη, διευκρινιστική περιγραφή, "Φοιτητές που έδωσαν την ζωή τους για τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944". Δηλαδή ελλείψει, ευτυχώς, θυμάτων, στον αποκαλούμενο ..."ιερό χώρο" θυσίας της λογικής και της αλήθειας μάλλον, ή φανταστικών νεκρών αγωνιστών, επιστρατεύθησαν οι φοιτητές του ...1941-1942!!.
5. Τα ατυχή θύματα των γεγονότων του Νοεμβρίου 1973, που όλα τους σκοτώθησαν έξω και μακριά από το Πολυτεχνείο επιβεβαιώθησαν από το υπ αριθμόν 677/1975 παραπεμπτικό βούλευμα και την υπ αριθμόν 723/1975 απόφαση του πενταμελούς Εφετείου Αθηνών από τα οποία προέκυψε ότι οι πολίτες που σκοτώθησαν κατά το τριήμερο των συγκρούσεων είναι συνολικώς 23.
6. Όμως με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία κατόπιν εντολής του τότε υπουργού Δημόσιας τάξεως Γ. Σκουλαρίκη επαναφέρθη στην ενεργό υπηρεσία με τα εύσημα του αντιστασιακού και ανέλαβε αστυνομικός διευθυντής ο Γ. Σαμπάνης. Η έρευνα του αστυνομικού διευθυντού Γ. Σαμπάνη κατέληξε στην διαπίστωση ότι κατά το τριήμερο έχασαν την ζωή τους συνολικώς δώδεκα.

Τα ψεύδη:

1. Ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Δ. Μπέης εβεβαίωνε με μεγαλειώδη σοβαρότητα ότι οι νεκροί ήσαν τόσο πολλοί ώστε η χούντα τους έθαψε σε ...ομαδικούς τάφους με μπουλντόζες έξω από το νεκροταφείο του Ζωγράφου.
2. Η "θλιβερή" ιστορία της Ηλένια. Την πρώτη επέτειο του ..."Πολυτεχνείου", το 1974, ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες υπαρκτών και ανύπαρκτων "νεκρών" που γέμισαν το πολύπαθες κτίριο, τις μάντρες, τις αυλές και τα κάγκελα του, ήταν και το σκίτσο μιας ωραιότατης κοπέλας. Δίπλα του, στο ίδιο κάγκελο υπήρχε ένα σημείωμα με τα εξής δακρύβρεχτα: "Την λένε Ηλένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει".
3. Το "δράμα" το πήραν οι εφημερίδες, μία από αυτές, δε - η "Αυγή" - έγραψε, κατά λέξη, τα εξής κάτω από το σπαραξικάρδιο τίτλο: "ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΕ Η ΗΛΕΝΙΑ ΜΟΥ; Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ" και τον υπότιτλο: "Ηλένια Ασημακοπούλου. Χτυπήθηκε στις 17 Νοέμβρη στη Στουρνάρα από σφαίρα. Τι απόγινε" λέει: "Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει". Ο νεαρός σπουδαστής εγκατέλειψε όλες αυτές τις μέρες τα μαθήματα του, τοποθέτησε, όπου νόμιζε καλύτερα στο χώρο του Πολυτεχνείου ένα σκίτσο της φτιαγμένο πριν από τα γεγονότα, προσθέτοντας την αγωνία του: "Τι απόγινε;". Το όνομα του νέου είναι Γιάννης Ηλιόπουλος της Ηλεκτρονικής Σχολής". Κατέληγε το άρθρο.

Σε λίγο όμως αποκαλύφθηκε πως το σκίτσο της "...δολοφονημένης" Ηλένιας - στο οποίο τόσοι φοιτητές και τόσες φοιτήτριες γονυπέτησαν δακρυσμένοι – είχε ληφθή από διαφήμιση σαμπουάν της αγγλικής εταιρίας "ΜΠΡΕΚ" και είχε δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και στην αγγλική έκδοση του τριμηνιαίου "Βόγκ" (το σκίτσο της διαφημίσεως - είναι "παστέλ" - το φιλοτέχνησε ο Άγγλος ζωγράφος Νικόλας Ήγκον και ως μοντέλο ποζάρησε η Νεοζηλανδή Νάνσυ Κρίντλαντ, γνωστό και πανάκριβο φωτομοντέλο, που από ηλικίας 4 χρονών ζει στο Λονδίνο).

Μετά τη διαπίστωση της απάτης, πανικόβλητοι οι διοργανωτές του πανηγυριού έσπευσαν να παραπέμψουν σε δίκη τον Ηλιόπουλο - από το όνομα του φαίνεται ..."γέννησε" την Ηλένια - ο οποίος καταδικάστηκε (άρον - άρον, στις 18 / 2 / 75) σε φυλάκιση οκτώ μηνών....

Η πολιτική εκμετάλλευση.

Ισχυρίσθησαν οι επανακάμψαντες παλαιοί και νέοι πολιτικοί ότι χάρις σ’ αυτά τα γεγονότα ..."επανήλθε η Δημοκρατία στην Ελλάδα". Ενώ την 25η Νοεμβρίου 1973, με αφορμή τα γεγονότα αυτά ουσιαστικώς διεκόπη το εγχείρημα επιστροφής στην Δημοκρατία, ανετράπη η τότε μεταβατική κυβέρνηση Μαρκεζίνη (λόγω της αρνήσεως της, να επιτρέψει τον ελλιμενισμό του 6ου στόλου στην Ελευσίνα και την χρήση της αεροπορικής βάσεως στη Σούδα, κατά τον πόλεμο του Γιαμ Κιπούρ, τον Σεπτέμβριο του 1973.)

Και την εκτροπή συνέχισε το σκληρό δικτατορικό καθεστώς Δ. Ιωαννίδη. Το οποίο κατέρρευσε και παρέδωσε την εξουσία στους πολιτικούς μόνο με την τραγική εμπλοκή της Κύπρου στις 23 Ιουλίου του 1974, οκτώ μήνες περίπου μετά από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Ακόμη και η "Πανσπουδαστική" (όργανο του ΚΚΕ εξωτερικού) στο φύλλο υπ αριθμόν 8 έγραφε ότι "το Πολυτεχνείο ήταν έργο 350 πρακτόρων του Ρουφογάλη" τότε αρχηγού της ΚΥΠ.

Ενώ το ...θείον "βρέφος" (μεγαλούτσικο τότε) ο Λαλιώτης μέλος της συντονιστικής επιτροπής στην Αυγή της 17.11.1976 εδήλωνε ότι "Οι μάζες δεν είχαν καμιά διάθεση για αγωνιστική κινητοποίηση".

Η συντονιστική Επιτροπή

Η λεγόμενη συντονιστική επιτροπή με ανακοίνωση της 29ης Σεπτεμβρίου 1974, εβεβαίωνε ότι τα γεγονότα ήσαν ...μερικώς αυθόρμητα. "Το κίνημά μας είναι πολιτικό αλλά κομματικό. Ανάμεσά μας υπάρχουν πολλές τάσεις, αλλά καμιά από αυτές δεν ταυτίζεται με κανένα κόμμα"

Βεβαίως οι επικυρίαρχοι των γεγονότων του Πολυτεχνείου είναι διαχρονικώς οι ίδιοι. Οι διάφοροι αριστεριστές που προκάλεσαν και προκαλούν τους εμπρησμούς τις καταστροφές τις λεηλασίες ακόμη τότε και τις επιθέσεις εναντίον του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και του κέντρου ΟΤΕ επί της Πατησιών.

Ενώ ταυτόχρονα διαιωνίζεται η ..."ευγενής" άμιλλα καπηλείας των γεγονότων του Πολυτεχνείου από όλα τα κόμματα μολονότι κανένα από αυτά ουσιαστικώς δεν υπήρξε πρωταγωνιστής.

Δηλωσεις Πολιτικων της εποχης εκεινης:

1. Ο Ευάγελλος Αβέρωφ Υπουργός Εθνικής Αμύνης, δηλώνει στο περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος 562, την 10 Μαίου 1979.

"...Το πολυτεχνείο υπήρξε μία ευγενική θαραλλέα δημοκρατική εκδήλωση της Νεολαίας. Μόλις όμως εκδηλώθηκε και στέριωσε, κατα την τακτική που δίδαξε ο Λένιν, υπερφαλαγγίστηκε απο το ΚΚΕ και τα συνθήματα απο συνθήματα Δημοκρατίας έγιναν συνθήματα κομμουνισμού. Το πολυτεχνείο όχι μόνο δε έρριξε την Δικτατορία αλλα τη δυνάμωσε. Γιατί αυτό ήταν το έναυσμα που ωθησε πολλούς νέους αξιωματικούς λίγο πολύ απογοητευμένους απο την δικτατορία, να συσπειρωθούν γύρω απο τον Ιωαννίδη που ετοίμαζε συνομωσία αλλα δεν μπορούσε να την κάνη πράξη. Και έτσι επιβλήθηκε μια χειρότερη δικτατορία...

...Τιμώ λοιπόν ειλικρινά και βαθύτατα την πρωτοβουλία και τον ηρωισμό των νέων που ξεκίνησαν αυτό το κτύπημα.Αλλά για να το τιμήσω, νομίζω πως πρέπει να πω αυτό που πιστεύω οι είναι αλήθεια. Δεν είμαι διατεθειμένος λόγω επιμόνου συνθηματολογίας λογω ανυπάρκτων ..."πολυαρίθμων νεκρών" να βοηθήσω και εγώ στην θεσμοποίηση μια ψεύτικης ιστορίας..."

2. Εξ ίσου αποκαλυπτικός ο αείμνηστος Κ. Τσάτσος (Ακαδημαικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Φιλόσοφος και Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τα έτη 1974-1980) στο βιβλίο του "Λογοδοσία Μιάς Ζωής" καταμαρτυρεί με μοναδική ειλικρίνεια και θάρρος:

"...Όταν έγινε το πολυτεχνείο, ούτε πήγα επι τόπου, ούτε συγκινήθηκα. Απο την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι αυτά τα πεζοδρομιακά ξεσπάσματα δεν κλονιζαν την δικτατορία και ότι όπως στα χρόνια της κατοχής, υποκρύπτανε κομμουνιστικές επιδιώξεις επικίνδυνες για το μέλλον...

...Εχω την συνείδηση μου ήσυχη ότι δεν συνηργησα στην κατασκευή του μύθου του Πολυτεχνείου. Λυπάμαι τα 5-6 παιδιά που σκοτώθησαν έξω και μακριά, διότι μεσα στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς. Η σκληρότερη δικτατορία που ακολούθησε, θα διαρκούσε πολύ ακόμη, αν δεν την έρριχνε η εγκληματική ηλιθιότητα της αποπείρας κατά του Μακαρίου..."

Έτσι:

Σε λίγες μέρες θα δούμε πάλι, δυστυχώς, οδοφράγματα, αυτοκίνητ α να πυρπολούνται, περιουσίες να λεηλατούνται, σημαίες να βεβηλώνονται.. Και την κορύφωση της πορείας έξω από κει που τελειώνουν όλες οι ..."σοβαρές" διαδηλωσεις στην Ελλάδα. Την Αμερικανική πρεσβεία.

Ταυτόχρονα, "πολιτικούς", ηθοποιούς, καλλιτέχνες, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους να τιμούν την "εξέγερση του Πολυτεχνείου" που χάρις αυτής επανήλθε η ..."Δημοκρατία" (του Ιωαννίδη) στην Ελλάδα, ενώ αρκετοί συμπολίτες μας θα σπεύσουν συν γυναιξί και τέκνοις, γονυκλινείς στην ασώματη κεφάλα του Σβορώνου συγχέοντες τους αναφερόμενους στην μαρμάρινη πλάκα (φοιτητές που έπεσαν επί κατοχής) με τους ανύπαρκτους νεκρούς σπουδαστές στο Πολυτεχνείο.

Δια πολλοστή φόρα η αγνή, ειλικρινής, ανιδιοτελής και υπέρμετρος αγάπη που έχουν οι νέοι προς την ελευθερία παραμένει ανεξάντλητο κεφάλαιο προς εκμετάλλευση.

Η δικη...

Έκθεσις Εισαγγελέως Κυριαζή:

"...Ολόκληρον το κτιριακόν συγκρότημα πλην του τελευταίου προς την οδόν Τοσίτσα οικοδομήματος, καθώς και οι πέριξ αυτού χώροι, προαύλια και κλιμακοστάσια, παρουσιάζουν όψιν γενικής λεηλασίας και εκτεταμένων φθορών. Ιδία αι φθοραί παρουσιάζονται εις τους τοίχους εσωτερικώς και εξωτερικώς, αι επιφάνειαι των οποίων γέμουν συνθημάτων και εμβλημάτων...

...Ενδεικτικώς τα αναγραφέντα συνθήματα, άτινα συνοδεύονται και με ρυπάνσεις δια διαφόρων χρωστικών ουσιών, έχουσιν ως ακολούθως: Λαοκρατία, Προλετάριε σήκω, Ζήτω το προλεταριάτο, Προλετάριοι της Ελλάδος ενωθήτε, ΚΚΕ, KNE, SS = US, σεξουαλική επανάσταση, κάτω η χούντα, θάνατος στον Παπαδόπουλο, παραιτήσου Παπαδόπουλε, θάνατος στο φασισμό, σπιούνοι φασίστες θα πεθάνετε, Χούντα στο απόσπασμα, έξω το NATO, ψωμί - παιδεία - ελευθερία, εργάτες, φοιτητές στον αγώνα, εργάτες - φοιτητές - αγρότες, όχι εκλογές, θάνατος στον ιμπεριαλισμό, ελευθερία - ισότητα - δικαιοσύνη, κάτω το κεφάλαιο και η γραφειοκρατία, ΕΣΑ = βασανιστές, έφτασε η ώρα σας καθάρματα, Έλληνες αντισταθήτε, Αμερικανοί σπίτια σας, απόψε πεθαίνει η Χούντα, επανάσταση λαέ, ζήτω ο ελληνικός απελευθερωτικός στρατός, ζήτω ο λαϊκός απελευθερωτικός στρατός, ζήτω η λαϊκή αντίσταση, κ.ά. ... 

...Επίσης ο εσωτερικός χώρος των προαυλίων, των κλιμακοστασίων γέμει τεμαχίων εκ κατεστραμμένων ξύλινων επίπλων, πάσης φύσεως απορριμμάτων και ιχνών εσβεσμένων πυρών..."

Απολογία του Γ. Παπαδοπούλου (Απόσπασμα σχετικό προς τα συνθήματα Ψωμί παιδεία ελευθερία)

• "...Ως προς το ψωμί, την οικονομίαν, παραλάβαμεν το εθνικόν εισόδημα εις τα 565 δολλάρια, και παραδώσαμε την διαχείρισιν της εξουσίας όταν ανετράπημεν εις 1.100.
• Παραλάβαμεν τον προϋπολογισμόν της χώρας εις το ύψος των 29 δισεκατομμυρίων και παραδώσαμεν την αρχήν, με τον προϋπολογισμόν της χώρας εις 109 δισεκατομμύρια.
• Παραλάβαμεν το συναλλαγματικόν απόθεμα της χώρας εις τα 200 εκατομμύρια δολλάρια και το παραδώσαμεν εις τον ένα δισεκατομμύριον πεντήκοντα εκατομμύρια δολλάρια...
• Παιδεία! Δύο δισεκατομμύρια τετρακόσια εκατομμύρια ήσαν αι δαπάναι του προϋπολογισμού υπέρ της παιδείας όταν αναλάβομεν την αρχήν. Και παραδώσαμεν κονδύλιον εγγεγραμμένον εις τον προϋπολογισμόν ύψους 15 δισεκατομμυρίων.
• Εξακόσιες είκοσι επτά ήσαν αι θέσεις των λειτουργών της ανωτάτης παιδείας, διότι δεν θα αναφερθώ εις την γενικήν, και ανεπτύξαμεν τας καθηγητικάς έδρας εις τον αριθμόν των εννεακοσίων εβδομήκοντα περίπου.
• Δύο χιλιάδες εξακόσιοι ήσαν οι προβλεπόμενοι βοηθοί Καθηγητών, ως βοηθητικόν εκπαιδευτικόν προσωπικόν εις τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, και όταν παραδώσαμεν την αρχήν αι νομοθετημέναι θέσεις ανήρχοντο εις έξι χιλιάδας επτακοσίας, εάν δεν με απατά η μνήμη, εξ αυτών δε είχε κατορθωθεί να συμπληρωθούν περί τας τέσσερεις χιλιάδας οκτακοσίας.
• Εδιπλασιάσαμε τας δυναμένας να προσφερθώσι υπηρεσίας εκ μέρους των φοιτητικών λεσχών, εβελτιώσαμε το φοιτητικόν συσσίτιον. Εχορηγήσαμεν τα φοιτητικά δάνεια.
• Εχορηγήσαμε δωρεάν τα συγγράματα προς τους φοιτητάς. Εν πάση δε περιπτώσει ολοκληρώσαμε την έννοιαν εις την πραγματικήν μορφήν της δωρεάν παιδείας εις τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα..."

Αντι Επιλογου...:

Οπως γράφει ο αείμνηστος Θ. Παπακωνσταντίνου στο βιβλίο του "Η Μεγάλη Περιπέτεια" εκδόσεις Κάκτος, σελίς 298, "...Θα έλθη όμως κάποτε η ωρα που η υπόθεση "Πολυτεχνείο" θα μελετάται απο τους ιστορικούς, τους κοινωνιολόγους και τους ψυχιάτρους ως μία απο τας χαρακτηριστικωτέρας αποδείξεις της ηθικής και πνευματικής καταπτώσεως της εποχής μας..."

Ιασων

Μοιραστείτε

Την Ναζιστική σημαία πάνω από τον ιερό βράχο, την κατέβασε ο Λάκης Σάντας…

Ο Μανώλης Γλέζος συμμετείχε επικουρικά, ως τσιλιαδόρος. Έμεινε στην Ιστορία όμως, μιάς κι αυτός ήταν μέλος του ΚΚΕ [Και το Κόμμα πάντα φροντίζει το τόσο να το κάνει τόόόόόόόόόόσο] κι έτσι ο μύθος από το κατόρθωμα πλέχθηκε γύρω από το δικό του όνομα, και πολλοί σήμερον αγνοούν τον βασικό πρωταγωνιστή αυτής της ηρωϊκής κι αντιστασιακής πράξεως… Φυσικά άμα διαβάσεις εκθέσεις πιτσιρικάδων, που κάνουν λόγο γιά τον σαχλαμάρα: τον “Απόστολο Γκλέτσο”, η πλειοψηφία της σημερινής νεολαίας αγνοεί εξ ίσου και τους δύο. Σας θυμίζει κάτι τ’ ανωτέρω περιστατικό;

Κάτι παραπλήσιο συνέβη και με το “Πολυτεχνείο’73″. Κι η κουτσή Μαρία, έμαθε γιά την Μαρία Δαμανάκη [ΚΚΕ γαρ] αλλά και τον …τραπεζικό Παπαχρήστο, που προσφάτως συνταξιοδοτήθηκε: €2.700 η σύνταξις, €220.000 το εφάπαξ. Και δεν είναι απλά ”φήμες” όπως αντέγραψαν διάφορα blogs. Η αλήθεια είναι. Αλλά κανένας δεν γνωρίζει τον τρίτο εκφωνητή της παρέας. Τον Λάμπρο Παπαδημητράκη. Και πως να τον μάθει άλλωστε αφού εμφορείται από πατριωτικές απόψεις. “Πατριωτικές απόψεις” που κάνουν τζιζ στην σημερινή multi-culti κοινωνία. Είναι δυνατόν να γίνει κάποιος ευρύτερα γνωστός, έχοντας την Ελληνική σημαία και εικονίσματα στο καθιστικό του;Από ποιά εθνομηδενιστικά και ξεπουλημένα ΜΜΕ; Σωστό κι αυτό!

πηγή



Μοιραστείτε

Το 'πολυτεχνείο' δεν μένει πια εδώ...

(ΕΨ: Ένα εξαιρετικό κείμενο για τα πολιτικά δρώμενα εν καιρώ του "πολυτεχνείου" που επί δεκαετίες αποκρύβονται, και την μετέπειτα πολιτική εκμετάλευση της κατάληψης του πολυτεχνείου... )


του Μελέτη Η. Μελετόπουλου

Υπάρχει ένα θαυμάσιο διήγημα του Γιάννη Βλαχογιάννη, στο οποίο ο γηραιός αγωνιστής του εικοσιένα, επιζών της εξόδου του Μεσολογγίου αρνείται, παρά την επίμονη παράκληση του μικρού του εγγονού, να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να βγει στον δρόμο, όπου περνάει η επίσημη πομπή του εορτασμού της επετείου της εξόδου.

Όταν ο εγγονός ρωτά τον παππού γιατί αρνήθηκε να παρακολουθήσει την πομπή, ο γέρος απαντά: «γιατί, παιδί μου, δεν ήταν έτσι η έξοδος».

Όταν, ύστερ, από λίγο, ακούγεται από τον δρόμο ένας θλιβερός ήχος από ένα μισοχαλασμένο νταούλι, ο γέροντας σηκώνεται από το κρεβάτι του και βγαίνει στον δρόμο, όπου ένας ζητιάνος παίζει μουσική.

Ο αγωνιστής κλαίει βουβά.

«Γιατί κλαις, παππού;», ρωτά το παιδάκι.

«Γιατί, παιδί μου», απαντά ο γέρος, «έτσι ήταν η έξοδος».

Ίσως η μόνη λύση ώστε να περισωθεί η μνήμη του γεγονότος είναι να καταργηθεί ο εορτασμός της 17ης Νοεμβρίου και οι σχετικές  κυβερνητικές ανακοινώσεις, διαγγέλματα, λογύδρια κ.λ.π. που τόσο αφόρητα θυμίζουν πια τους επίσημους, εορτασμούς άλλων σημαντικών γεγονότων της ελληνικής ιστορίας, από προηγούμενα καθεστώτα.

Όλα τα καθεστώτα χρειάζονται ιστορικά σημεία αναφοράς, αλλά εδώ πρόκειται για καπηλεία, όπως καπηλεία ήταν η αυτο-αναγωγή της χούντας στο «σαράντα» και στην «25η Μαρτίου».

Η καπηλεία συνεπάγεται την πλήρη αποκοπή της επετείου από το πραγματικό ιστορικό γεγονός και την μετατροπή της σε μηχανισμό νομιμοποίησης και αναπαραγωγής ενός καθεστώτος.

Αυτό ακριβώς έγινε με το «πολυτεχνείο»: άλλο τα πραγματικά γεγονότα του 1973 κι άλλο η ιδεολογική τους χρήση από το πολιτικό καθεστώς της μεταπολίτευσης.


Η μετάβαση στην Δημοκρατία του Μαρκεζίνη και Το Πολυτεχνείο


Υπενθυμίζουμε: τον Νοέμβριο του 1973 μία ομάδα φοιτητών κλείστηκε στο Πολυτεχνείο.

Ήταν μία περίεργη, μεταβατική συγκυρία: ο δικτάτωρ Γεώργιος Παπαδόπουλος, προχωρούσε σε μία μετεξέλιξη του καθεστώτος του, στην κατεύθυνση μιας ελεγχόμενης πολιτικοποίησης.

Ο ίδιος θα παρέμενε πρόεδρος της χώρας, διατηρώντας τον έλεγχο σε σημαντικούς τομείς, όπως η άμυνα και η ασφάλεια, ίσως και η εξωτερική πολιτική.

Την διαδικασία της διεξαγωγής εκλογών, που είχαν προγραμματισθεί για τον Φεβρουάριο του 1975, είχε αναθέσει στον παλαιό κοινοβουλευτικό -και χωρίς πολλές μελλοντικές ελπίδες πολιτικής επιβίωσης- Σπύρο Μαρκεζίνη.

Ο Μαρκεζίνης, που αμαυρώθηκε δια παντός λόγω της συνεργασίας του με τον Παπαδόπουλο, θα είχε ασφαλώς άλλη υστεροφημία, εάν είχε επιτύχει στην αποστολή του.

Ήταν όμως ένας ρηξικέλευθος πολιτικός, με όραμα και τεράστιες ικανότητες, με νεανικό πνευματικό σφρίγος και σύγχρονες ιδέες.

Μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου -της αριστεράς συμπεριλαμβανομένης- εδέχθη την κυβέρνηση Μαρκεζίνη ως πιθανή διέξοδο από το παρατεινόμενο δικτατορικό καθεστώς.

Κάποιοι άλλοι εσιώπησαν καιροσκοπικά, ώστε αν ο Μαρκεζίνης επιτύγχανε να το εισπράξουν, αν αποτύγχανε να τον καταγγείλουν εκ των υστέρων.

Το μέγα σφάλμα του Μαρκεζίνη ήταν ότι υπήρξε πολύ ενδοτικός προς τον Παπαδόπουλο: του επέτρεψε να συνεχίσει να κυβερνά, ενώ ο ίδιος περιορίσθηκε στον ρόλο του αναμένοντος την διεξαγωγή των εκλογών.

Δέχθηκε όλους τους όρους του Παπαδόπουλου, αντί να θέσει ο ίδιος τους δικούς του.

Προφανώς, αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι κατανοούσε ότι ήταν η μοναδική του ευκαιρία να γίνει πρωθυπουργός, αφού η λαϊκή του απήχηση ήταν μηδαμινή.

Αυτή η έλλειψη διαπραγματευτικής βούλησης του Μαρκεζίνη υπήρξε καθοριστική για το εγχείρημά του.


Η αντιαμερικανική πολιτική Παπαδόπουλου στην Σούδα

Το δεύτερο -μεγαλύτερο ακόμη- σφάλμα του Μαρκεζίνη ήταν η συμφωνία του με τον Παπαδόπουλο, στην κοινή τους άρνηση να διαθέσουν την βάση της Σούδας στα αμερικανικά αεροπλάνα, στον πόλεμο μεταξύ Αράβων και Ισραήλ.

Λίγο πριν το «πολυτεχνείο», η αραβοϊσραηλινή κρίση είχε φτάσει στην κορύφωσή της, κι η Σούδα παρέμενε κλειστή, ούτως ώστε το Ισραήλ βρισκόταν σε δεινή θέση από αεροπορικής πλευράς, αφού πλησιέστερη φιλία βάση δεν υφίστατο.

Ο μεν Μαρκεζίνης είχε γνωστές αντιαμερικανικές αντιλήψεις, και μάλιστα έναν χρόνο νωρίτερα είχε αντιδράσει στον ελλιμενισμό του αμερικανικού «έκτου στόλου» στον Πειραιά, όπως ο ίδιος αναφέρει στις «αναμνήσεις» του (σ. 105), και μάλιστα σε επίσημη συνέντευξή του στους ξένους ανταποκριτές.

Ίσως η θέση αυτή του Μαρκεζίνη να προερχόταν από την αγγλοφιλία του, δεδομένου ότι παγίως υφίστατο ανταγωνισμός μεταξύ βρετανικής και αμερικανικής πολιτικής για τον έλεγχο της Μεσογείου.

Η αντίδραση, όμως, του Παπαδόπουλου, που είχε υπηρετήσει στην ΚΥΠ ως σύνδεσμος με τις αμερικανικές υπηρεσίες, είναι ανεξήγητη και μόνον εικασίες μπορεί να διατυπώσει κανείς.

Το αποτέλεσμα, φυσικά, της άρνησης του διδύμου Παπαδόπουλου-Μαρκεζίνη να παράσχει την Σούδα στην αμερικανική αεροπορία ήταν να παρεμποδισθεί η γεωστρατηγική ισορροπία μεταξύ δύσης και Μέσης Ανατολής.

Ας υπενθυμίσουμε εδώ ότι μόνη γεωστρατηγική αποστολή του νεώτερου ελληνικού κράτους είναι να γεφυρώνει το γεωστρατηγικό χάσμα μεταξύ Ιταλίας και Μικράς Ασίας και να αποτελεί δίαυλο της δυτικής πολιτικής στην περιοχή.

Οσάκις ελληνική κυβέρνηση παραβίασε αυτόν τον όρο διακινδύνευσε όχι μόνον την δική της επιβίωση αλλά και την εθνική ακεραιότητα της χώρας.


Το Πολυτεχνείο και η ανατροπή Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη

Η έναρξη των φοιτητικών κινητοποιήσεων δεν συνέπεσε όμως με την αντιαμερικανική στροφή της «χούντας», ώστε να αποδοθεί σε εξωτερικούς παράγοντες.

Ήδη από τό 1972 υπήρχαν φοιτητικές κινητοποιήσεις (Νομική), που ορισμένοι μαρξιστές ιστορικοί αποδίδουν στην οικονομική ύφεση που εμφανίστηκε τότε.

Τα γεγονότα του «πολυτεχνείου» δεν υποκινήθηκαν, είναι αυθόρμητα, προϊόν αγανάκτησης ολίγων νέων με ηρωϊκή αντίληψη κι επαναστατική διάθεση.

Αυτό που εκ των υστέρων εμφανίσθηκε και δεν είχε προβλεφθεί απ, τους φοιτητές, ούτε δημιουργήθηκε απ, αυτούς, είναι η αιφνίδια επέκταση των γεγονότων, η εμφάνιση πλήθους εκτός του Πολυτεχνείου και -κυρίως- η αιματηρή παρέμβαση του στρατού, που χτύπησε με πυρά τους καταληψίες.

Αυτή η αιματηρή τροπή οδήγησε στην επιβολή στρατιωτικού νόμου και λίγες μέρες αργότερα στην ανατροπή του Παπαδόπoυλoυ από έναν στυγνότερο δικτάτορα, τον Δημήτριο Ιωαννίδη, που έκανε δύο πράξεις: άνοιξε αμέσως την Σούδα στα αμερικανικά αεροπλάνα και λίγους μήνες αργότερα ανέτρεψε βιαίως τον πρόεδρο της Κύπρου Μακάριο, δίδοντας έτσι το πρόσχημα για την τουρκική εισβολή.

Αυτά είναι τα γεγονότα, που μιλούν από μόνα τους.


Πώς από τα γεγονότα παρήχθη ο μύθος;

Πώς φτάσαμε σήμερα το «πολυτεχνείο» να θεωρείται προϊόν «ονομασίας» προέλευσης της αριστεράς, όταν το φύλλο 8 της «πανσπουδαστικής», που κυκλοφόρησε τις ημέρες του «πολυτεχνείου», κατήγγελλε την εξέγερση ως «προβοκάτσια»;

Πώς η μαθητιώσα και φοιτητιώσα νεολαία στην συντριπτική της πλειοψηφία πιστεύει ότι «το "πολυτεχνείο" έριξε την χούντα»;

Ένα σημαντικό μέρος των πρωταγωνιστών (ή δευτεραγωνιστών) του «πολυτεχνείου» οικοδόμησε την μετέπειτα πολιτική του καριέρα στην βάση της συμμετοχής του στα γεγονότα.

Το «πολυτεχνείο» κατέστη έτσι συλλογικό σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά, που στην συνέχεια διεκδίκησε την πρωταγωνιστική της συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι της «μεταπολίτευσης».

Πλήθος στελεχών του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ, του σημερινού ΣΥΝ, ακόμη και της Νέας Δημοκρατίας αυτονομιμοποιούνται και αυτοηρωποιούνται αναφερόμενα στην πραγματική (ή και φανταστική) τους συμμετοχή στο «πολυτεχνείο».

Ακόμη και ο αρχηγός της δεξιάς Κώστας Καραμανλής προεκλογικά αισθάνθηκε την ανάγκη να δηλώσει δημοσίως ότι, ως μαθητής τότε, αποφάσισε με φίλους του να επισκεφθούν το Πολυτεχνείο.

Η αριστερά, θρασύτατα, «καπέλωσε» το «πολυτεχνείο» από την πρώτη στιγμή.

Ήδη από τις πρώτες επετείους, ο περίβολος του Πολυτεχνείου παρέπεμπε σε φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Η άνοδος στην εξουσία φορέων της «γενιάς του "πολυτεχνείου"» κατέστησε το γεγονός του 1973 επίσημη εορτή της «μεταπολίτευσης», κι αυτό βεβαίως το ενέταξε στους μηχανισμούς παραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας του καθεστώτος της «μεταπολίτευσης».

Και μένουν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων, που δεν έκαναν πολιτική καριέρα στο μνημείο του νεανικού τους αυθορμητισμού, να θυμούνται μόνοι την αχλύ των ημερών και να αναπολούν σιωπηλά κάποιες καθημερινές, απλές στιγμές στην καφετέρια με άλλα παιδιά, που πέθαναν την φοβερή νύχτα της 17ης Νοεμβρίου 1973 και σήμερα έχουν μπει στην σειρά, ως μαρμάρινες παρακαταθήκες πολύτιμες για υποψήφιους βουλευτές, μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τον Παύλο Μελά.

Η δε κοινωνία, που επί δικτατορίας εσιώπησε, έχτισε πολυκατοικίες, πήρε άδειες ταξί και δάνεια, και ουδεμία συλλογική προέβαλε αντίσταση, βρήκε στο «πολυτεχνείο» ένα λυτρωτικό αντιστάθμισμα της ενοχής της.

Έγινε το «πολυτεχνείο»; ,Αρα να, έγινε αντίσταση, η κοινωνία δεν συνέπραξε με την χούντα, που έδωσε την Κύπρο στους Τούρκους!

Είμαστε αθώοι του αίματος!

Η ίδια κοινωνία, που στην συντριπτική, συντριπτικώτατη πλειοψηφία της είδε στο «πολυτεχνείο», στην καλύτερη περίπτωση μία παρακινδυνευμένη νεανική απρονοησία, στην χειρότερη μία αναρχική εκδήλωση, τώρα εορτάζει με την βαρεμάρα των επίσημων επετείων και σπεύδει μετά να φύγει για το εορταστικό της τριήμερο.

Που είναι και το πρακτικό αντίκρισμα του πένθιμου Νοέμβρη του μακρινού, πολύ μακρινού 1973;



Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι καθηγητής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, διδάκτωρ πολιτικών επιστημών από τα πανεπιστήμια Αθηνών και Γενεύης και διευθυντής των περιοδικών «Νέα Κοινωνιολογία» και «Νέα Πολιτική»

Αναδημοσιεύτηκε από το Προοδευτική Πολιτική

ventetta

Ο Μύθος του Πολυτεχνείου. Εθνικό ο,τι είναι Αληθές....

Γράφει ο Ιάσων…
Τα στοιχεία:
Η υπ’ αριθμόν 33437 αναφορά της συγκλήτου του Πολυτεχνείου της 11/10/1975, προς τον εισαγγελέα Δ. Τσεβάν, που επιβεβαιώνει ότι κανένας σπουδαστής δεν σκοτώθηκε κατά το τριήμερο.
Η μαρτυρία του πρυτάνεως του Ε.Μ.Π. Κωνσταντίνου Κονοφάγου στις 20/1/1975, στο πενταμελές εφετείο Αθηνών, ότι μέσα στο πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς φοιτητής και τα ίδια βεβαιώνει και στο βιβλίο του « Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου» 1982 με την προσθήκη ότι ούτε κανείς άλλος πολίτης........... έχασε την ζωή του μέσα στο Πολυτεχνείο.

Μολονότι το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος απεφάσισε, κατόπιν εντολών του τότε υπουργού Δημοσίων Έργων και μετέπειτα Δικαιοσύνης Γ.Α.Μαγκάκη, να απονείμη “τιμητική σύνταξη” στις οικογένειες των σπουδαστών που …”έχασαν την ζωή τους στο Πολυτεχνείο”, ουδείς δικαιούμενος ή μαυροφορεμένη μητέρα ανευρέθη ή έλαβε την ανωτέρω σύνταξιν, που παρέμεινε τελικώς αζήτητη.

Στην μαρμάρινη πλάκα (την οποίαν απεκάλυψεν ως Πρωθυπουργός το 1988 ο Ανδρέας Παπανδρέου) και η οποία εναποτέθη πλησίον της μεγάλης ασώματης κεφάλας, στο χώρο …”της θυσίας” στο Πολυτεχνείο, τελικώς έχουν αναγραφή δεκαοκτώ ονόματα με την μισοσβυσμένη πλην όμως αναγνώσιμη, διευκρινιστική περιγραφή, …”Φοιτητές που έδωσαν την ζωή τους για τα ιδανικά της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944″.
Δηλαδή ελλείψει, ευτυχώς, θυμάτων, στον αποκαλούμενο …”ιερό χώρο” θυσίας, της λογικής και της αλήθειας μάλλον ή φανταστικών νεκρών αγωνιστών, επιστρατεύθησαν οι φοιτητές του 1941-1942!!...
Τα ατυχή θύματα των γεγονότων του Νοεμβρίου 1973, που όλα τους σκοτώθησαν έξω και μακριά από το Πολυτεχνείο επιβεβαιώθησαν από το υπ αριθμόν 677/1975 παραπεμπτικό βούλευμα και την υπ αριθμόν 723/1975 απόφαση του πενταμελούς Εφετείου Αθηνών από τα οποία προέκυψε ότι οι πολίτες που σκοτώθησαν κατά το τριήμερο των συγκρούσεων είναι συνολικώς 23.

Όμως με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία κατόπιν εντολής του τότε υπουργού Δημόσιας τάξεως Γ. Σκουλαρίκη επαναφέρθη στην ενεργό υπηρεσία με τα εύσημα του αντιστασιακού και ανέλαβε αστυνομικός διευθυντής ο Γ. Σαμπάνης .
Η έρευνα του αστυνομικού διευθυντού Γ. Σαμπάνη κατέληξε στην διαπίστωση ότι κατά το τριήμερο έχασαν την ζωή τους συνολικώς δώδεκα.

Τα ψεύδη:
Ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Δ. Μπέης εβεβαίωνε με μεγαλειώδη σοβαρότητα ότι οι νεκροί ήσαν τόσο πολλοί ώστε η χούντα τους έθαψε σε …ομαδικούς τάφους (!) με μπουλντόζες έξω από το νεκροταφείο του Ζωγράφου.
Η “θλιβερή” ιστορία της Ηλένια. Την πρώτη επέτειο του «Πολυτεχνείου», το 1974, ανάμεσα στα λουλούδια και τις φωτογραφίες υπαρκτών και ανύπαρκτων «νεκρών» που γέμισαν το πολύπαθες κτίριο, τις μάντρες, τις αυλές και τα κάγκελα του, ήταν και το σκίτσο μιας ωραιότατης κοπέλας.

Δίπλα του, στο ίδιο κάγκελο υπήρχε ένα σημείωμα με τα εξής δακρύβρεχτα:
“…Την λένε Ηλένια Ασημακοπούλου. Είναι το κορίτσι μου. Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει…”

Το «δράμα» το πήραν οι εφημερίδες, μία από αυτές, δε - η «Αυγή» - έγραψε, κατά λέξη, τα εξής κάτω από το σπαραξικάρδιο τίτλο: ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΕ Η ΗΛΕΝΙΑ ΜΟΥ; Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ και τον υπότιτλο: “Ηλένια Ασημακοπούλου. Χτυπήθηκε στις 17 Νοέμβρη στη Στουρνάρα από σφαίρα. Τι απόγινε” λέει:
“…Χάθηκε το βράδυ της σφαγής. Κανένας δεν την ξανάδε. Πήγα σπίτι της αλλά έχουν χαθεί και οι γονείς της. Όποιος ξέρει για το μαρτυρικό τέλος της ας με πληροφορήσει…”

Ο νεαρός σπουδαστής εγκατέλειψε όλες αυτές τις μέρες τα μαθήματα του, τοποθέτησε, όπου νόμιζε καλύτερα στο χώρο του Πολυτεχνείου ένα σκίτσο της φτιαγμένο πριν από τα γεγονότα, προσθέτοντας την αγωνία του:
“Τι απόγινε;”.
“Το όνομα του νέου είναι Γιάννης Ηλιόπουλος της Ηλεκτρονικής Σχολής”. Κατέληγε το άρθρο. Σε λίγο όμως αποκαλύφθηκε πως το σκίτσο της …”δολοφονημένης” Ηλένιας - στο οποίο τόσοι φοιτητές και τόσες φοιτήτριες γονυπέτησαν δακρυσμένοι – είχε ληφθή από διαφήμιση σαμπουάν της αγγλικής εταιρίας “ΜΠΡΕΚ” και είχε δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και στην αγγλική έκδοση του τριμηνιαίου “Βόγκ” (το σκίτσο της διαφημίσεως - είναι “παστέλ»” - το φιλοτέχνησε ο Άγγλος ζωγράφος Νικόλας Ήγκον και ως μοντέλο ποζάρησε η Νεοζηλανδή Νάνσυ Κρίντλαντ, γνωστό και πανάκριβο φωτομοντέλο, που από ηλικίας 4 χρονών ζει στο Λονδίνο). (!!!)
Μετά τη διαπίστωση της απάτης, πανικόβλητοι οι διοργανωτές του πανηγυριού έσπευσαν να παραπέμψουν σε δίκη τον Ηλιόπουλο - από το όνομα του φαίνεται …”γέννησε” την Ηλένια - ο οποίος καταδικάστηκε (άρον - άρον, στις 18 / 2 / 75) σε φυλάκιση οκτώ μηνών….

Η πολιτική εκμετάλλευση.Ενώ το θείον βρέφος (μεγαλούτσικο τότε) ο Λαλιώτης μέλος της συντονιστικής επιτροπής στην Αυγή της 17.11.1976 εδήλωνε ότι …”Οι μάζες δεν είχαν καμιά διάθεση για αγωνιστική κινητοποίηση”
Ισχυρίσθησαν οι επανακάμψαντες παλαιοί και νέοι πολιτικοί ότι χάρις σ’αυτά τα γεγονότα …”επανήλθε η Δημοκρατία στην Ελλάδα”. Ενώ την 25η Νοεμβρίου 1973, με αφορμή τα γεγονότα αυτά ουσιαστικώς διεκόπη το εγχείρημα επιστροφής στην Δημοκρατία, ανετράπη η τότε μεταβατική κυβέρνηση Μαρκεζίνη (λόγω της αρνήσεως της, να επιτρέψει τον ελλιμενισμό του 6ου στόλου στην Ελευσίνα και την χρήση της αεροπορικής βάσεως στη Σούδα, κατά τον πόλεμο του Γιαμ Κιπούρ, τον Σεπτέμβριο του 1973.)
Και την εκτροπή συνέχισε το σκληρό δικτατορικό καθεστώς Δ. Ιωαννίδη. Το οποίο κατέρρευσε και παρέδωσε την εξουσία στους πολιτικούς μόνο με την τραγική εμπλοκή της Κύπρου στις 23 Ιουλίου του 1974, οκτώ μήνες περίπου μετά από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
Ακόμη και η Πανσπουδαστική (όργανο του ΚΚΕ εξωτερικού) στο φύλλο υπ αριθμόν 8 έγραφε ότι “το Πολυτεχνείο ήταν έργο 350 πρακτόρων του Ρουφογάλη” τότε αρχηγού της ΚΥΠ.


Η συντονιστική Επιτροπή

Η λεγόμενη συντονιστική επιτροπή με ανακοίνωση της 29ης Σεπτεμβρίου 1974, εβεβαίωνε ότι τα γεγονότα ήσαν “μερικώς αυθόρμητα”.
“…Το κίνημά μας είναι πολιτικό αλλά κομματικό. Ανάμεσά μας υπάρχουν πολλές τάσεις, αλλά καμιά από αυτές δεν ταυτίζεται με κανένα κόμμα…”
Βεβαίως οι επικυρίαρχοι των γεγονότων του Πολυτεχνείου είναι διαχρονικώς οι ίδιοι.

Οι διάφοροι αριστεριστές που προκάλεσαν και προκαλούν τους εμπρησμούς τις καταστροφές τις λεηλασίες ακόμη τότε και τις επιθέσεις εναντίον του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και του κέντρου ΟΤΕ επί της Πατησιών.
Ενώ ταυτόχρονα διαιωνίζεται η “ευγενής” άμιλλα καπηλείας των γεγονότων του Πολυτεχνείου από όλα τα κόμματα μολονότι κανένα από αυτά ουσιαστικώς δεν υπήρξε πρωταγωνιστής.

Έτσι:
Σε λίγες μέρες θα δούμε πάλι, δυστυχώς, οδοφράγματα, αυτοκίνητα να πυρπολούνται, περιουσίες να λεηλατούνται, σημαίες να βεβηλώνονται… Και την κορύφωση της πορείας έξω από κει που τελειώνουν όλες οι …”σοβαρές” διαδηλωσεις στην Ελλάδα. Την Αμερικανική πρεσβεία.
Ταυτόχρονα, πολιτικούς, ηθοποιούς, καλλιτέχνες, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους να τιμούν την …”εξέγερση του Πολυτεχνείου” που χάρις αυτής επανήλθε η …”Δημοκρατία” (του Ιωαννίδη) στην Ελλάδα, ενώ αρκετοί συμπολίτες μας θα σπεύσουν συν γυναιξί και τέκνοις, γονυκλινείς στην ασώματη κεφάλα του Σβορώνου συγχέοντες τους αναφερόμενους στην μαρμάρινη πλάκα (φοιτητές που έπεσαν επί κατοχής) με τους ανύπαρκτους νεκρούς σπουδαστές στο Πολυτεχνείο.
Δια πολλοστή φόρα η αγνή, ειλικρινής, ανιδιοτελής και υπέρμετρος αγάπη που έχουν οι νέοι προς την ελευθερία παραμένει ανεξάντλητο κεφάλαιο προς εκμετάλλευση.
Η δικαιοσυνη. Έκθεσι Εισαγγελέως Κυριαζή:

“…Ολόκληρον το κτιριακόν συγκρότημα πλην του τελευταίου προς την οδόν Τοσίτσα οικοδομήματος, καθώς και οι πέριξ αυτού χώροι, προαύλια και κλιμακοστάσια, παρουσιάζουν όψιν γενικής λεηλασίας και εκτεταμένων φθορών. Ιδία αι φθοραί παρουσιάζονται εις τους τοίχους εσωτερικώς και εξωτερικώς, αι επιφάνειαι των οποίων γέμουν συνθημάτων και εμβλημάτων… Ενδεικτικώς τα αναγραφέντα συνθήματα, άτινα συνοδεύονται και με ρυπάνσεις δια διαφόρων χρωστικών ουσιών, έχουσιν ως ακολούθως:

Λαοκρατία, Προλετάριε σήκω, Ζήτω το προλεταριάτο, Προλετάριοι της Ελλάδος ενωθήτε, ΚΚΕ, KNE, SS = US, σεξουαλική επανάσταση, κάτω η χούντα, θάνατος στον Παπαδόπουλο, παραιτήσου Παπαδόπουλε, θάνατος στο φασισμό, σπιούνοι φασίστες θα πεθάνετε, Χούντα στο απόσπασμα, έξω το NATO, ψωμί - παιδεία - ελευθερία, εργάτες, φοιτητές στον αγώνα, εργάτες - φοιτητές - αγρότες, όχι εκλογές, θάνατος στον ιμπεριαλισμό, ελευθερία - ισότητα - δικαιοσύνη, κάτω το κεφάλαιο και η γραφειοκρατία, ΕΣΑ = βασανιστές, έφτασε η ώρα σας καθάρματα, Έλληνες αντισταθήτε, Αμερικανοί σπίτια σας, απόψε πεθαίνει η Χούντα, επανάσταση λαέ, ζήτω ο ελληνικός απελευθερωτικός στρατός, ζήτω ο λαϊκός απελευθερωτικός στρατός, ζήτω η λαϊκή αντίσταση, κ.ά. … Επίσης ο εσωτερικός χώρος των προαυλίων, των κλιμακοστασίων γέμει τεμαχίων εκ κατεστραμμένων ξύλινων επίπλων, πάσης φύσεως απορριμμάτων και ιχνών εσβεσμένων πυρών…”

Οι αναλαβοντες την ΕυθυνηΑπολογία του Γ. Παπαδοπούλου (Απόσπασμα σχετικό προς τα συνθήματα Ψωμί παιδεία ελευθερία)
“…Ως προς το ψωμί, την οικονομίαν, παραλάβαμεν το εθνικόν εισόδημα εις τα 565 δολλάρια, και παραδώσαμε την διαχείρισιν της εξουσίας όταν ανετράπημεν εις 1.100…
…Παραλάβαμεν τον προϋπολογισμόν της χώρας εις το ύψος των 29 δισεκατομμυρίων και παραδώσαμεν την αρχήν, με τον προϋπολογισμόν της χώρας εις 109 δισεκατομμύρια…
…Παραλάβαμεν το συναλλαγματικόν απόθεμα της χώρας εις τα 200 εκατομμύρια δολλάρια και το παραδώσαμεν εις τον ένα δισεκατομμύριον πεντήκοντα εκατομμύρια δολλάρια…
…Παιδεία! Δύο δισεκατομμύρια τετρακόσια εκατομμύρια ήσαν αι δαπάναι του προϋπολογισμού υπέρ της παιδείας όταν αναλάβομεν την αρχήν. Και παραδώσαμεν κονδύλιον εγγεγραμμένον εις τον προϋπολογισμόν ύψους 15 δισεκατομμυρίων….
…Εξακόσιες είκοσι επτά ήσαν αι θέσεις των λειτουργών της ανωτάτης παιδείας, διότι δεν θα αναφερθώ εις την γενικήν, και ανεπτύξαμεν τας καθηγητικάς έδρας εις τον αριθμόν των εννεακοσίων εβδομήκοντα περίπου…
…Δύο χιλιάδες εξακόσιοι ήσαν οι προβλεπόμενοι βοηθοί Καθηγητών, ως βοηθητικόν εκπαιδευτικόν προσωπικόν εις τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, και όταν παραδώσαμεν την αρχήν αι νομοθετημέναι θέσεις ανήρχοντο εις έξι χιλιάδας επτακοσίας, εάν δεν με απατά η μνήμη, εξ αυτών δε είχε κατορθωθεί να συμπληρωθούν περί τας τέσσερεις χιλιάδας οκτακοσίας…
…Εδιπλασιάσαμε τας δυναμένας να προσφερθώσι υπηρεσίας εκ μέρους των φοιτητικών λεσχών, εβελτιώσαμε το φοιτητικόν συσσίτιον. Εχορηγήσαμεν τα φοιτητικά δάνεια.
Εχορηγήσαμε δωρεάν τα συγγράματα προς τους φοιτητάς. Εν πάση δε περιπτώσει ολοκληρώσαμε την έννοιαν εις την πραγματικήν μορφήν της δωρεάν παιδείας εις τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα…”

http://www.thermopilai.org/content/o-mythos-toy-polytexneioy


Συμπερασμα:

Εγκειται στην κρισι των ελευθερα σκεπτομενων ανθρωπων που δεν θελουν να αγοουν την Αληθεια.
Ενω η αδεκαστη ιστορια θα καταγραψη, χωρις τα σημερινα παθη, την ψυχωτικη εμμονη, το μισος, και την παραπληροφορησι. Θα στρεψη τα φωτα των προβολεων στην Αληθεια.

Στα γεγονοτα. Στα σφαλματα. Την ανεπαρκεια.
Και θα αποδωση τις ευθυνες που αναλογουν σε ολους.Και σ αυτους που πεθαναν στην Φυλακη αλλα και σ’αυτους που δεν τιμωρηθησαν ποτε..


Πηγή: gianniotis