Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Έσονται πρώτοι οι τελευταίοι

Ζούμε στην εποχή των μηδενικών ή όπως έλεγαν οι… αρχαίοι, έσονται πρώτοι οι τελευταίοι. Σκουπιδαριό παντού, πολιτικές ανοησίες, τιποτένια ανθρωπάκια και πολιτικοί που όχι μόνο δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων αλλά μπορούν κάλλιστα να τοποθετηθούν στη χορεία των ανοήτων.
Πρακτικές φασιστικές, συμπεριφορές καφενείου, αλαζονεία και ταυτόχρονα υποβάθμιση του διαφορετικού, αυτού που δεν τους ανήκει. Τενεκέδες ξεγάνωτοι που κάνουν τους υπουργούς και εκβιάζουν χιλιάδες οικογένειες, δουλοπρεπείς δημοσιογράφοι για ένα κομμάτι ψωμί που τους πετά η εξουσία, μια Αριστερά που έχει χάσει προ πολλού το ήθος της. Ούτε ο Ηλίας Ηλιού, ούτε ο Λεωνίδας Κύρκος, ούτε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης θα ήθελαν να ζουν στην εποχή του ΣΥΡΙΖΑ.
Έχουμε δει κι άλλους κάφρους από τα κόμματα και τις κυβερνήσεις που πέρασαν. Είχε και η ΝΔ και κυρίως το ΠΑΣΟΚ ανόητους χωριάτες που πήραν μια σταλιά εξουσία και ταυτόχρονα απέκτησαν μπόι που δεν τους άξιζε.
Αλλά αυτή η υποτιθέμενη Αριστερά είναι τόσο φτηνή που σε κάνει να εξοργίζεσαι και να ξεχνάς ακόμη και τους άχρηστους Νεοδημοκράτες ή Πασόκους.
Πρόκειται για μια Αριστερά… γκάου, όπως έγραψε για την Στεφανίδη ο αξιότιμος δημοσιογράφος της ΕΡΤ. Ή μια Αριστερά… ουστ που έχει πει ουκ ολίγες φορές ό βασικός εκπρόσωπος αυτής της «τραβεστί» προοδευτικής παράταξης, ο Παύλος Πολάκης.
Μια κυβέρνηση που έχει στις τάξεις της τον Παππά, τον Φίλη, τον Πολάκη, τον Μπαλτά και κάθε άλλον υπουργό ή στέλεχος που με την παρουσία τους και μόνο εξοργίζουν.
Μια κυβέρνηση και μια ολόκληρη αριστερή παράταξη που έχει ως κομματικό δημοσιογραφικό όργανο τη ρυπαρή Αυγή. Κάποτε μια εφημερίδα – κόσμημα, με ήθος και με ανθρώπους που δεν θα έπεφταν τόσο χαμηλά. Κομματική και πριν από 40 χρόνια, αλλά αξιοπρεπής κι όχι μια παλιοφυλλάδα που δε διαφέρει σε τίποτε από τα έντυπα του άλλου άκρου, της Χρυσής Αυγής.
Μια κυβέρνηση που επιτρέπει να χαρακτηρίζεται γκάου η Ολυμπιονίκης Στεφανίδη, να θεωρείται ψώνιο η Κορακάκη επειδή γκρινιάζει για τις συνθήκες που προπονείται. Ή να θεωρείται πουλημένος και λίγος ο γίγαντας Πύρρος Δήμας επειδή δεν γράφτηκε στην τοπική ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι τέτοιος ο ευτελισμός που φαίνεται και από τα Συριζοτρόλ που ξεμύτισαν και πάλι στα κοινωνικά δίκτυα. Το είχαν βουλώσει για λίγο καιρό, όταν ο Τσίπρας και ο αγαπημένος τους Πάνος είχαν πέσει στα τέσσερα αλλά τώρα… ξανά προς τη δόξα τραβούν.
Διαβάστε στο facebook ή στο twitter τα μηνύματά τους, δείτε το ήθος τους και θα καταλάβετε. Είναι καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση της κυβέρνησης που υποστηρίζουν. Μηδενικά, τιποτένιοι, άθλιοι λαϊκιστές σαν και τον ηγέτη τους ή τα φιλαράκια τους τους ψεκασμένους. Υβρίζουν, κατακρίνουν κάθε άλλη άποψη, εξοργίζονται γιατί δεν στηρίζεις την… εθνοσωτήρια κυβέρνηση, δεν βλέπουν την τύφλα τους για τα όσα συμβαίνουν στην οικονομία, με τις τηλεοπτικές άδειες, με τα θέματα παιδείας και υγείας. «Ναι αλλά και οι άλλοι 40 χρόνια τα έκαναν σκ…α», λένε και δικαιολογούν έτσι τη δική τους ανεπάρκεια. Όμως, ποιοι είναι όλοι αυτοί που μας κουνάνε το δάχτυλο; Ποιοι είναι όλοι αυτοί που ρυπαίνουν τη χώρα και καταστρέφουν την όποια αισθητική απέμεινε; Ποιοι είναι όλοι αυτοί που θα εκβιάσουν έναν ολόκληρο λαό και θα επιχειρήσουν να τον ξανακοροϊδέψουν;
Πληρωμένα πιστόλια είναι; Τυφλοί ιδεολόγοι της Αριστεράς; Ή μήπως μηδενικά σε όλη τους τη ζωή που τα έφερε έτσι η μοίρα να βγουν μπροστά;

Μετάλλιο... ανοησίας



Αν υπήρχε ολυμπιακό μετάλλιο ανοησίας αυτό θα το έπαιρναν ασυζητητί όσοι εγκέφαλοι της κυβέρνησης έστησαν την υπόθεση Γεωργίου, μαζί βεβαίως με κάτι τελειωμένους δεξιούς της καραμανλικής πτέρυγας που έχουν γίνει άξιοι χορηγοί του Τσίπρα και της παρέας του. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτοί χτενίζονται. Ήρθε και η ωμή, για ακόμη μια φορά, παρέμβαση της Κομισιόν για να πάρει ξανά φωτιά το τοπίο.
Όμως, τι περίμεναν από τους Ευρωπαίους; Εδώ μας έχουν πάρει τα σώβρακα με τα μνημόνια και μας έκανε έκπληξη η παρέμβασή τους; Αλλά στο κάτω – κάτω τι ζητούν; Αποκομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης ζητούν, να μην εμπλέκεται η πολιτική στις ανεξάρτητες αρχές όπως η ΕΛΣΤΑΤ. Πείραξε τώρα την κυβέρνηση, τον Παπαγγελόπουλο, τον Παπαδημούλη και όποιον άλλον έκανε δήλωση κατά της Κομισιόν και δεν τους έχει πειράξει που ουσιαστικά φτιάχνουν νόμους και προϋπολογισμούς και τους επιβάλλουν στην κυβέρνηση;
Αλλά, ας πούμε ότι ήταν λάθος η παρέμβαση των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες κι ότι δεν μπορεί να παρεμβαίνουν στη δικαστική έρευνα. Αυτό είναι το πρόβλημα ή μήπως το γεγονός ότι εθελοτυφλούν όλοι απέναντι στα πραγματικά προβλήματα της χώρας; Και συνεχίζουν να ασχολούνται με τον Γεωργίου, με το αν ο Καραμανλής έκανε τα πάντα σωστά και τώρα τον διαβάλουν ενώ ζητά δικαίωση ή με τον αν ο Γ. Παπανδρέου έκανε τις γκάφες του αιώνα και οδήγησε τη χώρα στο Μνημόνιο;
Να μας συμπαθάτε αδέρφια αλλά

Τα διλήμματα κερδίζουν εκλογές

Οι ηγέτες διακρίνονται από το πώς ανταπεξέρχονται και στα διλήμματα που τους τίθενται. Με ένα τέτοιο δίλημμα έρχεται αντιμέτωπος αυτή την περίοδο, που ίσως να είναι και προεκλογική, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με αφορμή την έντονη συζήτηση που έχει ανοίξει –ως μη όφειλε– με την υπόθεση Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ:
Να στηρίξει τον Καραμανλή, με αποτέλεσμα να αναβιώσει τον αντιμνημονισμό τού 2010-2011, όταν η κρατούσα άποψη στη ΝΔ ήταν πως ο ΓΑΠ φταίει για το Μνημόνιο ενώ η διακυβέρνηση Καραμανλή ήταν αθώα του αίματος, και να κινδυνεύσει έτσι να χάσει τους φιλελεύθερους Πασόκους, οι οποίοι θα το σκεφτούν αν θα ξαναψηφίσουν μια καραμανλική ΝΔ, ή να μη στηρίξει τον Καραμανλή, με συνέπεια να δημιουργήσει εσωκομματικό ρήγμα στην παράταξή του, από το οποίο καραδοκεί να επωφεληθεί ο Καμμένος;
Η συνάντηση του ΓΑΠ με τον Αλέξη Τσίπρα στο Προεδρικό Μέγαρο τον περασμένο Ιούλιο κράτησε πολύ για μια θεωρητική συζήτηση για τον εκλογικό νόμο, με έναν ηγέτη το Κίνημα του οποίου δεν εκπροσωπείται στη Βουλή. Ο ΓΑΠ συνηθίζει να μιλάει με πολιτικούς όρους. Αντιμετωπίζει κι αυτός ένα δίλημμα τον καιρό αυτό: Να πάει με την εκκολαπτόμενη Κεντροαριστερή παράταξη ή να συμμαχήσει με τον Σύριζα; Με τη σειρά του, λοιπόν, έθεσε κι αυτός –υποθέτω– ένα δίλημμα στον Τσίπρα: με μένα ή με τον Καραμανλή, διάλεξε. Για τον Καμμένο, δεν το συζητώ.
Ο Τσίπρας θέλει ένα πράγμα μετά μανίας: το ΟΛΟΝ Πασόκ. Έχει ήδη προσελκύσει το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του. Θέλει, όμως, το όλον. Αυτό δεν το κατάφερε μέχρι τώρα με «ειρηνικό» τρόπο, δια της συγχωνεύσεως ή της συμμαχίας του με το νυν Πασόκ. Θα το επιχειρήσει με «βίαιο» τρόπο μέσω (διπλών, όπως ελπίζει) εκλογών.
Στις εκλογές αυτές, όποτε κι αν γίνουν, θ’ αναγκαστεί να κηρύξει παλλαϊκό αντιδεξιό μέτωπο αν θέλει να κερδίσει τον Μητσοτάκη. Στο πλαίσιο αυτό, δεν γίνεται να φλερτάρει με την καραμανλική δεξιά. Ούτε και να συνεχίσει, βέβαια, με τον Καμμένο, ο οποίος ήδη φλερτάρει τους καραμανλικούς για να διασωθεί εκλογικά, αποσπώντας ένα σεβαστό, όπως ελπίζει, κομμάτι της ΝΔ, αρκετό όμως για να κάνει ζημιά στη ΝΔ. Οι καραμανλικοί τού είναι ό,τι πρέπει για το σκοπό αυτό και η υπόθεση Γεωργίου μια πολύ καλή ευκαιρία για να τους προσελκύσει.
Όλα στις επόμενες εκλογές θα κριθούν στους επαναπατρισμούς:

Η υπόθεση Ανδρέα Γεωργίου είναι σύμπτωμα λαϊκισμού

Η υπόθεση Ανδρέα Γεωργίου είναι σύμπτωμα του λαϊκισμού που διακατέχει το Ελληνικό πολιτικό σύστημα, το οποίο αναζητεί εξιλαστήρια θύματα για την καταστροφή που προκάλεσε η πελατειακή διαχείριση της εξουσίας. Ο απώτερος στόχος είναι προφανής: Η μετάθεση των πολιτικών ευθυνών για την κρίση σε μη πολιτικά πρόσωπα.
Θα ήταν πράγματι πολύ βολικό να πιστοποιηθεί ότι η κρίση ήταν φούσκα που θα μπορούσε να αποφευχθεί αν κάποιοι τεχνοκράτες δεν είχαν φουσκώσει το έλλειμμα του 2009. Δεν έφταιγαν δηλαδή ούτε οι σπατάλες και προσλήψεις της περιόδου Καραμανλή, ούτε η αδυναμία των κυβερνώντων να μεταρρυθμίσουν εγκαίρως το ασφαλιστικό σύστημα που όδευε σε βέβαιη χρεοκοπία, ούτε η ολιγωρία της κυβέρνησης Παπανδρέου. Έφταιγε ο κ. Γεωργίου, ο άνθρωπος που κατόρθωσε να αποκαταστήσει την αξιοπιστία των Greek statistics!
Παραβλέποντας το γεγονός ότι ανέλαβε πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ τρείς μήνες αφού είχαμε προσφύγει σε δανεισμό από ΕΕ/ΔΝΤ, ο κ. Γεωργίου απειλείται με ποινή φυλάκισης με την παράλογη κατηγορία «ψευδούς βεβαίωσης σε βαθμό κακουργήματος» που οδήγησε τη χώρα στα Μνημόνια!
Όπως πιστοποίησε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην πρόσφατη επιστολή της, τα στοιχεία που καταρτίστηκαν από τον κ. Γεωργίου σύμφωνα με την μεθοδολογία της Eurostat είναι απολύτως αποδεκτά από τους πιστωτές και χρησιμοποιούνται και σήμερα σαν βάση για τον υπολογισμό των δανειακών αναγκών του Ελληνικού Δημοσίου. Υπάρχουν επομένως κάποια αναπάντητα ερωτήματα:
Αν πράγματι ο κ. Γεωργίου «φούσκωσε» τα ελλείμματα και το χρέος, δεν θα είχαν περισσέψει χρήματα από τα 225δις ευρώ που δανειστήκαμε από EE/ΔΝΤ από το 2010 μέχρι σήμερα; Που είναι αυτά τα χρήματα; Πως είναι δυνατόν κάποιοι να αμφισβητούν αν ο –παγίως και βαρέως ζημιογόνος– ΟΣΕ έπρεπε να περιληφθεί στα ελλείμματα και στα χρέη του Δημοσίου, τη στιγμή που το Ελληνικό Δημόσιο έχει αναλάβει και εξυπηρετεί πλήρως τα χρέη του ΟΣΕ; Τέλος, πως γίνεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να μεροληπτεί υπέρ εκείνων που θεωρούν ότι ο κ. Γεωργίου «φούσκωσε» το χρέος, ενώ ταυτόχρονα ζητάει την ελάφρυνσή του; Σε αυτά τα ερωτήματα καλείται να απαντήσει η κυβέρνηση στο Eurogroup της ερχόμενης Δευτέρας. Καλή επιτυχία!
* Η κ. Μιράντα Ξαφά είναι Senior scholar, Center for International Governance Innovation και μέλος της ΔΕ της ΔΡΑΣΗΣ.