H περίπτωση εκλογικού νόμου αποτελεί την πρώτη τακτική και στρατηγική ήττα του κ. Τσίπρα από τις Ευρωεκλογές του 2014 και μετά.
Ο στόχος της αλλαγής του εκλογικού νόμου επί το αναλογικότερον για την κυβέρνηση ήταν διττός.
Από τη μια πλευρά στόχευε στην ανάδειξη του δεύτερου κόμματος σε ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων και κατά κάποιο τρόπο στόχευε σε μια ομαλή του προσγείωση μετά από μια κυβερνητική θητεία, η οποία αφήνει πολλά ερωτηματικά για το αν προκύπτουν και άλλες ευθύνες πέραν των πολιτικών...
Τα όσα συμβαίνουν στη δικαιοσύνη είναι πρωτοφανή, ο παραμερισμός του ΕΣΡ στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών ξεπερνά τα όρια του συντάγματος, ενώ για το πρώτο εξάμηνο του 2015 προκύπτουν σοβαρές μαρτυρίες για ύποπτα σχέδια και προθέσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με τις δεκάδες θανάτους την περίοδο έξαρσης της επιδημίας H1N1 λόγω της αδυναμίας λειτουργίας των περισσότερων Μ.Ε.Θ. ή το κουκούλωμα των συνθηκών του θανάτου μικρού παιδιού σε νοσοκομείο της Κρήτης...
Κυρίως όμως η ιστορία του εκλογικού νόμου στόχευε στην πολιτική απομόνωση της Νέας Δημοκρατίας από όλα τα υπόλοιπα κόμματα του κοινοβουλίου, απογυμνώνοντας έτσι τη δυναμική που έχει αναπτύξει προς την εξουσία μετά την εύκολη κατάληψη του κέντρου από τον κ. Μητσοτάκη άμα τη εμφανίσει του.
Τελικά η κυβέρνηση με το ζήτημα του εκλογικού νόμου πέτυχε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά στα οποία στόχευε. Εκτός του κ. Λεβέντη δεν βρήκε άλλους δυνητικούς μελλοντικούς συμμάχους στο κοινοβούλιο (Το ΚΚ λογίζεται ως παρών-απών). Η κυβέρνηση κατάφερε επίσης να "κάψει" το ζήτημα της απλής αναλογικής που υπό άλλες προϋποθέσεις διαθέτει επιχειρήματα υπέρ της, με πρώτο και ισχυρότερο πως η χώρα χρεοκόπησε μετά από δεκαετίες ενισχυμένης αναλογικής.
Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα ανέδειξε το ζήτημα της απλής αναλογικής ακριβώς μετά τη