Όταν ο μεγάλος Νεοκλής Σαρρής απογύμνωνε τον ΣΥΡΙΖΑ

Επειδή έγινε μόδα ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές, βγήκε στην επιφάνεια άρθρο συνεργάτη μας το οποίο δημοσιεύσαμε το 2008 και αφορούσε απάντησή του σε πρόσκληση του ΣΥΡΙΖΑ να ενταχθεί στις γραμμές του. Το άρθρο αυτό διαβάζει ο μέγιστος δάσκαλος Νεοκλής Σαρρής στην αρχή της εκπομπής του:

Τομές - Σαρρής - «1821»: Εθνική απονεύρωση - 15 Φεβ 11

Στα πλαίσια της εκπομπής Τομές της 15.2.11, ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής αναφέρεται σε δύο από τους συντελεστές της νέας μεγάλης παραγωγής του ΣΚΑΪ «1821», τον ιστορικό σύμβουλο κ. Θάνο Βερέμη και τον παρουσιαστή κ. Πέτρο Τατσόπουλο. Μέσα από σχετική βιβλιογραφία δίνει το στίγμα γιατί έγινε η Επανάσταση και υπενθυμίζει ότι πάνω από είκοσι χρόνια επισημαίνει για τη συνεχή και αδιάκοπη απονεύρωση της εθνικής συνείδησης. Στο τέλος δεν παραλείπει να δώσει μια απάντηση στο «σχήμα λόγου» του κ. Πέτρου Τατσόπουλου περί ομοφυλοφιλίας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Σχετική βιβλιογραφία:

1. Ο λόγος του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα to 1838
2. Νεοκλής Σαρρής, Ελληνική κοινωνία και τηλεόραση: σειρά δοκιμίων για το πλατύτερο κοινό, Γόρδιος, 1992
3. Νεοκλής Σαρρής, Προεπαναστατική Ελλάδα και οσμανικό κράτος (Από το χειρόγραφο του Σουλεϋμάν Πενάχ εφέντη του Μοραΐτη 1785), Ηρόδοτος, 1993
4. Δημήτριος Οδ. Σταθακόπουλος, Επαναστατικά γεγονότα του 1821, 15.3.08
5. Απομνημονεύματα Αθηναίων αγωνιστών: Π. Μοναστηριώτου - Δ. Χρηστίδου - Π. Πούλου - Ν. Καρώρη, Επιμελητής Εμμ. Πρωτοψάλτης, Αθήναι, "Γ. Τσουκαλάς", 1957

lomak

Μοιραστείτε

«1821»: Το οθωμανικό σύστημα

O καθηγητής Νεοκλής Σαρρής εξηγεί βασικές έννοιες του οθωμανικού συστήματος, όπου μάλλον σκόπιμα αγνοούνται στα επεισόδια της νέας μεγάλης παραγωγής του ΣΚΑΪ «1821».

Κανάλι LoMak62




Μοιραστείτε

Nεοκλής Σαρρής : «1821»: Αναθεωρώντας την Ιστορία (Τομές 25/1)

Νεοκλής Σαρρής - «1821»: Μία εν εξελίξει επιχείρηση αναθεώρησης της Ιστορίας, κάτω από ψευδεπίγραφα επιστημονικά επιχειρήματα ή πομφόλυγες από «ερασιτέχνες» επιστήμονες...





Μοιραστείτε

Τομές - Σαρρής - Ιδεολογική παραχάραξη - 26 Οκτ 10

Στα πλαίσια της εκπομπής Τομές της 26.10.10, ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής σχολιάζει την απόφαση του Αρείου Πάγου να αθωώσει τους έξι που καταδικάστηκαν το 1922 σε θάνατο για εσχάτη προδοσία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Επίσης επισημαίνει τις ομοιότητες που παρουσιάζει η σημερινή ελληνική κρίση με τις μεθόδους υπονόμευσης, αποσταθεροποίησης και ελέγχου μιας χώρας

lomak

Μοιραστείτε

Nεοκλής Σαρρής - Το μεγάλο δράμα της Τουρκίας

Ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής σχολιάζει τα αποτελέσματα του σημαντικού δημοψηφίσματος που διεξήχθη στην Τουρκία στις 12 Σεπτεμβρίου 2010, για ένα πακέτο 26 συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που προωθεί η τουρκική κυβέρνηση και διαπιστώνει ότι η χώρα βρίσκεται(όπως ήταν πάντοτε) διχασμένη βαθύτατα.

lomak.blogspot.com



Μοιραστείτε

Ο Σαρρής αποκαλύπτει την Τουρκική στρατηγική (video)

Παρουσίαση ....το βιβλίο του Τούρκου ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου

ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ - ΜΕΡΟΣ 2ο

Ένα μάθημα ιστορίας όχι σαν όλα τα άλλα.

(Προωθήστε ελεύθερα- επιβάλλεται)


hellenicrevenge

ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ - ΜΕΡΟΣ 1ο



Μοιραστείτε

ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ:Η τουρκική συμπεριφορά δεν άλλαξε διά μέσου των αιώνων

Στο περιουσιακό οι Τούρκοι εφαρμόζουν ό,τι έκαναν στους Κωνσταντινουπολίτες

Του Ανδρέα Πιμπίσιη

Εφαρμόζουν τις ίδιες πρακτικές επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, επί Κε- μάλ αλλά και σήμερα σ’ ό,τι έχει να κάνει με τις περιουσίες των μη μουσουλμάνων είτε αφορά κατοίκους της Τουρκίας είτε αφορά την κατεχόμενη Κύπρο.

Η πολιτική που εφαρμόζει σήμερα η Τουρκία στην Κύπρο σ’ ό,τι αφορά το περιουσιακό δεν είναι κάτι καινούργιο ούτε μοναδικό. Είναι μια πολιτική που είχε εφαρμοστεί στο παρελθόν εντός της ίδιας της Τουρκίας η οποία, σύμφωνα με τον καθηγητή Νεοκλή Σαρρή, έχει τις ρίζες της στο Ισλάμ και την οθωμανική αυτοκρατορία. Ούτε η συμπεριφορά της Τουρκίας αλλά και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας στα κατεχόμενα έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες καθώς, όπως σημειώνει ο κ. Σαρρής, η στάση των Τούρκων στην Κύπρο είναι η ίδια που είχαν εφαρμόσει και στην περίπτωση των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Ακόμα και στο θέμα των αποζημιώσεων φαίνεται πως η τουρκική πλευρά ακολουθεί σήμερα την ίδια πρακτική που ακολούθησε τη δεκαετία του ’20 όταν αρνήθηκε να αποζημιώσει τους Έλληνες που είχαν φύγει από την Τουρκία...

Παρόλα όσα λέγονται περί της κοσμικότητας του τουρκικού κράτους η στάση και η συμπεριφορά των κυβερνώντων στην Άγκυρα δεν έχει αλλάξει μέσα από τους αιώνες και καταδεικνύει τη συνέχιση της «οθωμανικής κληρονομιάς». Σύμφωνα με τον κ. Σαρρή «η πολιτική σκέψη και πράξη των κυβερνώντων στην Άγκυρα, δεν έπαψε να υπάρχει από της συστάσεως της λεγόμενης τουρκικής δημοκρατίας». Για να αντιληφθεί κάποιος την οθωμανική νοοτροπία πρέπει να γνωρίζει την ισλαμική πολιτική σκέψη καθώς είναι αυτή που την καθορίζει. Σύμφωνα με την ισλαμική σκέψη ο κόσμος διαχωρίζεται σε δύο κατηγορίες, στον κόσμο της σωτηρίας και στον κόσμο του πολέμου. Αυτός ο πόλεμος είναι και πνευματικός αλλά και πραγματικός, όπως όλοι τον ξέρουμε.

Αναλύοντας την ισλαμική πολιτική σκέψη ο κ. Σαρρής αναφέρει ότι η επέκτασή της καθορίζει και το κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό καθεστώς των μη μουσουλμάνων μέχρι να γίνουν όλοι μουσουλμάνοι, που είναι και ο στόχος του Ισλάμ. Αυτοί οι μη μουσουλμάνοι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

- Η μια κατηγορία των μη μουσουλμάνων, που έχουν αναγνωρισμένο θρήσκευμα από το Ισλάμ, όπως οι Χριστιανοί και οι Ιουδαίοι, από τη στιγμή που δέχονται την υπερέχουσα εξουσία των μουσουλμάνων, υποκύπτουν και φυτοζωούν. Ζουν με τέτοιους περιορισμούς που στις μέρες μας είναι ένας κοινωνικός αποκλεισμός και βεβαίως σε πολύ φτωχό επίπεδο. Είναι αυτοί που δέχονται την υπερέχουσα εξουσία που πληρώνουν ειδικούς φόρους, οι λεγόμενοι ραγιάδες.

- Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή των εμπορευομένων ξένων. Είναι οι ξένοι που εμπορεύονται με μια ισλαμική χώρα και μένουν στη χώρα αυτή. Γι’ αυτούς υπάρχει ένα καθεστώς προστασίας ενόσω η χώρα τους διατηρεί καλές σχέσεις με την ισλαμική χώρα. Από τη στιγμή που η χώρα τους παύει να έχει καλές σχέσεις με την ισλαμική χώρα, ούτε η περιουσία τους ούτε η ίδια τους η ύπαρξη είναι σε ασφάλεια και είναι όμηροι του ισλαμικού καθεστώτος.

- Η τρίτη κατηγορία είναι οι πολέμιοι, τους οποίους όπου τους βλέπεις τους σφάζεις. Οι Νεότουρκοι και πιο πριν ο Αμπντούλ Χαμίτ Β είχαν κηρύξει ιερό πόλεμο του Ισλάμ. Αποτέλεσμα αυτού ήταν οι σφαγές των Αρμενίων και των Χριστιανών.

Έτσι βλέπουμε πως όλα αυτά πάνω στα οποία στηρίζεται το Ισλάμ αποτελούν και σήμερα ακόμη το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η Τουρκία ασχέτως του αν αυτοαποκαλείται κοσμικό κράτος και ανεξάρτητα του εάν θέλει να γίνει και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου οι αντιλήψεις και οι προσεγγίσεις είναι πολύ διαφορετικές.

Βαθύς γνώστης της τουρκικής ιστορίας ο Νεοκλής Σαρρής αναφέρει πως τα αιτήματα των δυτικών προς την Τουρκία για εκσυγχρονισμό και εκδημοκρατικοποίηση δεν είναι σημερινά αλλά πάνε πίσω ενάμιση σχεδόν αιώνα. Σύμφωνα λοιπόν με τον κ. Σαρρή «ένα μόνιμο αίτημα των δυτικών δυνάμεων ήταν να αναγνωρίσει η οθωμανική αυτοκρατορία το δικαίωμα της περιουσίας και κυρίως για τους ξένους υπηκόους. Μετά από πολλές πιέσεις στα μέσα του 19ου αιώνα είχε βγάλει η οθωμανική αυτοκρατορία ένα νόμο περί ακινήτων στον οποίο βλέπουμε το εξής παράδοξο: υπάρχει άρθρο το οποίο λέει ότι οι ξένοι μπορεί να αγοράζουν ακίνητα στη χώρα αλλά υπό τον όρο η χώρα τους να έχει καλές σχέσεις με την οθωμανική κυβέρνηση». Εφάρμοσε δηλαδή κατά γράμμα αυτό που έλεγε το ίδιο το Ισλάμ. Και έτσι από τη στιγμή που οι ενέργειες του ξένου κράτους θεωρούνται από την οθωμανική κυβέρνηση ως επιζήμιες τότε τα ακίνητα αυτά θα τα αρπάζει το κράτος.

Ούτε βεβαίως αυτή η πρακτική όταν την εξουσία στην Τουρκία την ανέλαβε ο Κεμάλ Ατατούρκ και οι Νεότουρκοί του. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που συνέβη με τα ακίνητα των Κωνσταντινουπολιτών, που ήταν Έλληνες υπήκοοι, οι οποίοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα.

Ο κ. Σαρρής μάς κατέθεσε και τη δική του προσωπική μαρτυρία όντας Κωνσταντινουπολίτης με περιουσία η οποία ωστόσο δεν του αναγνωρίζεται από το τουρκικό καθεστώς. Μας ανέφερε συγκεκριμένα: «Εν συνέχεια, όπως είναι η δική μου περίπτωση, δεν μου αναγνωρίστηκαν τα δικαιώματα της κληρονομιάς, διότι ενώ όλες οι αρχές έλεγαν ότι υπάρχει αμοιβαιότητα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας οι Τούρκοι επικαλούνταν αόριστες πληροφορίες ότι οι Τούρκοι στην Ελλάδα δεν κληρονομούν. Μέσα στη δικογραφία υπάρχει ένα χειρόγραφο σημείωμα και αποκόμματα εφημερίδων που λένε ότι εγώ βρίζω την Τουρκία και συνεπώς θα πρέπει να στερηθώ του δικαιώματος της περιουσίας μου. Αποτέλεσμα ήταν να μην πάρω δύο περιουσίες που μου ανήκουν». Αυτό που έγινε για τον ίδιο, εκτιμά ο κ. Σαρρής αποσκοπούσε στο «να ακουστεί και όσοι είναι σε παρόμοια θέση μαζί μου να κλείνουν το στόμα τους και να μη διαμαρτύρονται».

Παρόλο που από το 1926 εισήλθε στο τουρκικό δίκαιο το ευρωπαϊκό εντούτοις η συνείδηση των Τούρκων δικαστών παρέμεινε οθωμανική.

Αυτή, αναφέρει ο Ελλαδίτης καθηγητής, είναι η πολιτική παράδοση στην Τουρκία σε σχέση με την περιουσία των ξένων στην Τουρκία και κυρίως σε σχέση με τους υποτελείς μη μουσουλμάνους. «Αυτό εφαρμόζεται και στην περίπτωση της Κύπρου».
Η ίδια αντίληψη έχει επικρατήσει και στη Συνθήκη της Λοζάνης. Τα συμβαλλόμενα μέρη, δηλαδή η Τουρκία και η Ελλάδα, όταν θα πραγματοποιείτο η ανταλλαγή των πληθυσμών όφειλαν να αποζημιώσουν για την ακίνητη περιουσία. Έτσι μετά την υπογραφή της Συνθήκης άρχισαν διαπραγματεύσεις μεταξύ τω δύο μερών οι οποίες όμως διακόπτονταν με υπαιτιότητα της Τουρκίας. Η Ελλάδα όμως κάθε φορά που διακόπτονταν και επανάρχιζαν οι συνομιλίες κάτι πλήρωνε ως αποζημίωση. Η Ελλάδα πλήρωσε για τις 350 χιλιάδες μουσουλμάνους που πήγαν στην Τουρκία. Αντίθετα η Τουρκία δεν πλήρωνε για το 1,5 εκατομμύριο Έλληνες που έφυγαν και πήγαν στην Ελλάδα. Και μέχρι τέλους δεν πλήρωσε τίποτε.

Η λεγόμενη ελληνοτουρκική φιλία του 1930 αυτό είχε ως βάση. Ο Βενιζέλος είπε τότε «δεν πληρώνουν που δεν πληρώνουν οι Τούρκοι, αλλά τουλάχιστον δεν βρισκόμαστε σε ένα ανταγωνισμό οπλικών συστημάτων στο Αιγαίο». Το τίμημα όμως το πλήρωσαν οι πρόσφυγες που δεν πήραν καμιά αποζημίωση για τις περιουσίες που είχαν χάσει στην Τουρκία σε αντίθεση με τους Τούρκους που είχαν πάρει σημαντική αποζημίωση.

Τη νύφη της ελληνοτουρκικής φιλίας, καταλήγει ο κ. Σαρρής, την πλήρωσαν οι πρόσφυγες.

Τα τρία κακά για τον άνθρωπο

Για να καταδείξει ακόμα πιο χαρακτηριστικά το πόσο επισφαλές είναι να κατέχει κάποιος περιουσία στην Τουρκία ο κ. Σαρρής μάς μετέφερε αυτό που έλεγαν κάποτε οι Γάλλοι. Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα μέχρι και τα μέσα του 20ού αιώνα κυριαρχούσε στη Γαλλία η εξής έκφραση για τα τρία κακά που μπορεί να συμβούν στη ζωή σου: το πρώτον «να έχεις καράβι στη Μαύρη θάλασσα», το δεύτερον «να έχεις γυναίκα στη Ρουμανία» και το τρίτον ήταν «να έχεις ακίνητα στην Τουρκία».

Ήταν δηλαδή επισφαλές να έχεις ένα καράβι στη Μαύρη θάλασσα καθώς λόγω τρικυμιών κινδύνευες να το χάσεις, να έχεις γυναίκα στη Ρουμανία όπου ήταν φιλελεύθερων αντιλήψεων και άρα κινδύνευες από απάτη και τρίτο να έχει κάποιος ακίνητο στην Τουρκία που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να το χάσει.

Η Κύπρος, η μόνη χώρα όπου η μειοψηφία θα επιβάλλεται της πλειοψηφίας

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ, σημειώνει ο κ. Σαρρής, επικαλούνται συνεχώς την πολιτική ισότητα στην Κύπρο προσπαθώντας μέσα από τη θέση αυτή να προωθήσουν τη δική τους πολιτική που δεν είναι άλλη από την πολιτική ανισότητα σε βάρος της πλειοψηφίας. Αν αυτό συμβεί, λέει ο κ. Σαρρής, η Κύπρος θα είναι η μοναδική χώρα του κόσμου όπου η μειοψηφία θα επιβάλλεται επί της πλειοψηφίας.

Όμως για το τι είναι πλειοψηφία και μειοψηφία υπάρχει διαφορετική προσέγγιση. Βάσει των στατιστικών της Κύπρου πλειοψηφία είναι οι Έλληνες και μειοψηφία οι Τούρκοι (με ή χωρίς τους εποίκους). Οι Τούρκοι όμως μετρούν τα πράγματα πολύ διαφορετικά και δεν θεωρούν ότι είναι οι ίδιοι μειοψηφία, ασχέτως αν μερικές φορές για λόγους εντυπωσιασμού των ξένων αφήνουν να φανεί ότι συμφωνούν με τη συγκεκριμένη άποψη.

Οι τουρκικοί υπολογισμοί πάνε πέραν των μερικών χιλιάδων Τουρκοκυπρίων τους οποίους προσθέτουν στα 50 εκατομμύρια Τούρκων. Βάσει λοιπόν της δικής τους λογικής και αριθμητικής, μειοψηφία δεν είναι οι Τούρκοι της Κύπρου αλλά οι Έλληνες που είναι σαφώς λιγότεροι. «Είναι το σχήμα το οξύμωρο το οποίο οι δικοί μας είτε δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν», υπογραμμίζει ο κ. Σαρρής.

Το δίκαιο του κατακτητή και τα βακούφια

«ΠΕΡΑΝ όλων των άλλων που καθορίζουν την τουρκική πολιτική στο περιουσιακό υπάρχει και “το δίκαιο του κατακτητή” το οποίο συνεχίζει να είναι το ίδιο όπως και στην οθωμανική περίοδο, αναφέρει ο καθηγητής. Οι Οθωμανοί κατακτώντας μια περιοχή προέβαιναν σε λεπτομερείς καταγραφές των πάντων. Κατέγραφαν τα σπίτια, τους μύλους, τις οικογένειες, τα αρσενικά, τα θηλυκά, τις μέλισσες κ.λπ. Αυτό γινόταν προκειμένου να φορολογούν τα πάντα.

Επίσης υπήρχε η αντίληψη ότι όλη η γη ανήκει στον σουλτάνο και αυτός τη μοιράζει στους υπηκόους του. Γι’ αυτό και σήμερα υπάρχει η αντίληψη ότι “το κράτος τη δίνει, το κράτος την παίρνει”. Είναι γι’ αυτό που δεν υπάρχει η έννοια της ιδιοκτησίας κάτι που υφίσταται μέχρι και σήμερα. Αυτή την πολιτική εφάρμοσε και το καθεστώς Ντενκτάς ευθύς μετά την τουρκική εισβολή και μέχρι σήμερα επιμένει ότι οι περιουσίες στα κατεχόμενα ανήκουν το ψευδοκράτος».

«Πολλές φορές στα κατεχόμενα υποστηρίζουν πως ελληνοκυπριακές περιουσίες ανήκουν στο ΕΒΚΑΦ και όχι στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους. Η θέση αυτή στηρίζεται στο ότι περιουσίες ανήκουν στα βακούφια διαφόρων Τούρκων πασάδων που ήταν στην Κύπρο επί οθωμανικής αυτοκρατορίας. Όμως αυτά τα βακούφια, όπως μας εξήγησε ο κ. Σαρρής, δεν ήταν νόμιμες πράξεις, αλλά παράνομες πράξεις κάποιων πασάδων που ήθελαν να ελέγχουν διάφορες περιοχές. Προκειμένου να ελέγχει και εισπράττει φόρους ένας πασάς “μπορούσε να χαρακτηρίσει περιοχές ολόκληρες ως δικές του” χωρίς την ίδια ώρα να καταθέτει οποιουσδήποτε τίτλους ιδιοκτησίας.

Επειδή όμως υπήρχε ο φόβος ότι με τέτοιες ενέργειες ένας πασάς μπορεί να αποκτήσει δύναμη, δεν του επιτρεπόταν αυτές τις περιουσίες που ο ίδιος χαρακτήριζε ως δικές του να τις μεταβιβάζει στα παιδιά του και βεβαίως δεν είχε και το δικαίωμα να παίρνει όλα τα χρήματα γιατί μετά θα γινόταν πολύ ισχυρός. Ως εκ τούτου οι πασάδες δημιουργούσαν διάφορα ιδρύματα στα οποία πήγαιναν τα έσοδα από τις φορολογίες στις περιοχές αυτές. Τη διοίκηση του ιδρύματος την αναλάμβανε στη συνέχεια ο γηραιότερος της οικογένειας. Στη βάση αυτής της παράνομης πράξης των πασάδων θεωρεί το ΕΒΚΑΦ ότι οι περιουσίες στα κατεχόμενα αλλά και ενδεχομένως στις ελεύθερες περιοχές τού ανήκουν».

Αποζήμιωση στην αξία ενός αβγού!

«ΣΤΗΝ Ίμβρο, εξηγεί ο κ. Σαρρής, που είναι πιο κοντινός ο παραλληλισμός, εκτός του ότι μετέτρεψαν το νησί σε ανοικτή φυλακή και έστελναν καταδίκους να διαμένουν εκεί, οι Τούρκοι είχαν εφαρμόσει και πολιτική απαλλοτριώσεων. Για κάθε στρέμμα έδιναν ως αποζημίωση την αξία ενός αβγού! Δηλαδή δεκάρες. Αποτέλεσμα ήταν να φύγουν όλοι όσοι δεν είχαν φύγει.

Τώρα που τα πράγματα είναι καλύτερα κάποιοι έχουν πάει και έχουν ανακαινίσει τα σπίτια τους για να πάνε δέκα μέρες μέσα στο καλοκαίρι.

Αυτό θα συμβεί και στην Κύπρο. Σε περίπτωση μιας «καλής λύσης» θα επιστρέψουν 20, 30, 40 στα σπίτια τους, θα τους επιτρέπεται μια φορά το χρόνο να ανάβουν ένα κερί στην εκκλησία, η οποία όλες τις άλλες ημέρες θα είναι κλειστή. Ακόμα και να τους πουν να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους θα είναι τέτοια η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δεν θα μπορέσαν να ζήσουν».

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

hellenicrevenge

Μοιραστείτε

Νεοκλής Σαρρής: Μόνο ο Χίτλερ θα συμφωνούσε με τις απόψεις Νταβούτογλου

Αποκλειστικό: ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΖΗΤΗΘΕΙ

Ο γνωστός καθηγητής ο οποίος έχει κάνει τον επανέλεγχο για την σωστή διατύπωση των απόψεων Νταβούτογλου στα ελληνικά, κρίνει τις αναφορές που κάνει για τα ελληνοτουρκικά ο μέντορας του Ερντογάν

Οι μειονότητες στην Θράκη είναι τα κατάλοιπα της οσμανικής κυριαρχίας, της οθωμανικής κυριαρχίας όπως είναι οι Αλβανοί, οι Κοσσοβάροι που είναι Αλβανοί, βέβαια και οι Βόσνιοι και στην Βουλγαρία οι μειονότητες οι τουρκομουσουλμανικές και αυτές είναι το εφαλτήριο της προώθησης της ισλαμικής πολιτικής στα Βαλκάνια και την Ευρώπη, αναφέρει σ΄ ένα σημείο του βιβλίου του

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΔΗΜΟΣ ΜΠΑΚΙΡΤΖΑΚΗΣ

Νεοκλής Σαρρής

Ο Νταβούτογλου, σήμερα υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, ήταν εξαρχής ο πνευματικός μέντορας του Ερντογάν και ο αρχιτέκτονας, κατά κάποιο τρόπο, της νέο-οθωμανικής κοσμοθεωρίας. Και όμως οι συζητήσεις στην Ελλάδα για την πολιτική των ισλαμιστών κυμαίνονταν από ασάφεια και ανεύθυνες μέχρι φρικτές ανακρίβειες. Κυριολεκτικά κυριάρχησε η ιδέα ότι οι άνευ προϋποθέσεων αισθητικές σχέσεις και η «αγάπη του Άλλου» θα φέρουν την πολυπόθητη, για όλους, ελληνοτουρκική ειρήνη.

Η κυκλοφορία αυτές τις μέρες του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου «Το Στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας» (εκδόσεις Ποιότητα), ανεξαρτήτως των συγκυριακών προβλημάτων της Ελλάδας, αποτελεί μεγάλη ευκαιρία για αυτοκριτική, στρατηγικό επαναπροσανατολισμό, διπλωματική ανασύνταξη και κυρίως πνευματική αφύπνιση. Τέλος οι εικασίες: Έχουμε πλέον την αυθεντική τουρκική σκέψη, τους αυθεντικούς κοσμοθεωρητικούς προσανατολισμούς του νέο-Οθωμανισμού, τους δεδηλωμένους σκοπούς και την ακολουθητέα στρατηγική εκπλήρωσής τους.

Αφορμή για την επικοινωνία μας με τον καθηγητή Νεοκλή Σαρρή είναι το προφητικό αυτό βιβλίο «μπούσουλας» στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας...

Κύριε Σαρρή την έκδοση στα ελληνικά την επιμεληθήκατε εσείς ο ίδιος;

-Την μετάφραση την έχει κάνει ο φέρελπις λέκτορας στο πανεπιστήμιο της Μακεδονίας Νίκος Ραφτόπουλος και εγώ έχω κάνει ακριβώς λέξη προς λέξη τον επανέλεγχο και την διατύπωση των όσων διαλαμβάνει στο βιβλίο του ο κ. Νταβούτογλου.

Είναι προφητικό το βιβλίο αυτό ή μήπως ο «μπούσουλας» της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας;

-Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει διότι οι Τούρκοι το καλό που έχουν είναι ότι τα λένε όλα από την πρώτη στιγμή, δηλαδή οι ανοιχτές πηγές είναι οι πιο σίγουρες πηγές. Εγώ δε απορώ πως είναι δυνατόν η ελληνική πλευρά να αντιδρά νηφάλια, εφόσον υπάρχουν αυτά τα κείμενα. Να πω το εξής, ήμουν πριν μερικές ημέρες στην Κύπρο, ακριβώς για να παρουσιαστεί το βιβλίο στο Κυπριακό κοινό και εκεί ο κ. Ιακώβου από το Κέντρο Κυπριακών Μελετών ο οποίος είναι ένας καλός τουρκολόγος πλέον, υπολογίσιμος και σοβαρός, ανέφερε ότι υπάρχουν 3-4 κείμενα εκ των οποίων το ένα είναι οι απόρρητες εκθέσεις που είχε συντάξει ο μακαρίτης Νιχάτ Ρίμ καθηγητής και πολιτικός, όταν τον κάλεσε από τις τάξεις της αντιπολίτευσης ο Μεντερές τότε να γίνει σύμβουλος πάνω στο κυπριακό και αυτές οι εκθέσεις, δύο τρομερές εκθέσεις του 1956. Τα λένε όλα, δηλαδή ότι έχει κάνει η Τουρκία. Η συνεκτίμηση ότι, το είχα περιλάβει εγώ σε ένα βιβλίο μου που λέγεται «Άλλη Πλευρά» από το 1981 και λέω ότι αυτές οι πηγές που είναι ανοιχτές και είναι ατέρμονες οι πληροφορίες, οι οποίες μπορεί κανείς να συλλέξει από τις ανοιχτές πηγές, πως δεν έχουν φρονηματίσει την ελληνική πλευρά. Εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Μήπως το βλέπουν σαν ένα απλό βιβλίο;

-Όχι. Προχθές υπήρχε μια συγκέντρωση και αναφέρθηκε το βιβλίο και υπήρχαν καθηγητές και πολιτικοί που είναι μέσα στα πράγματα, όπως ο κ. Βερέμης, ο οποίος είπε «αυτά που λέει ο Νταβούτογλου δεν λέει κάτι νέο, είναι όλα γνωστά και τα έλεγε και ο Οζάλ και ο ένας και ο άλλος» και αυτό αποτελεί δύο φορές αν θέλετε μομφή δια αυτούς οι οποίοι νέμονται τα αγαθά της εξουσίας, κολυμπάνε στα νερά της εξουσίας, ότι εφόσον τα γνωρίζουν αυτά δεν παίρνουν τα ανάλογα μέτρα, δηλαδή για παράδειγμα ο Νταβούτογλου αναφέρει το γνωστό, ότι οι μειονότητες στην Θράκη είναι τα κατάλοιπα της οσμανικής κυριαρχίας, της οθωμανικής κυριαρχίας όπως είναι οι Αλβανοί, οι Κοσσοβάροι που είναι Αλβανοί βέβαια και οι Βόσνιοι και στην Βουλγαρία οι μειονότητες οι Τουρκομουσουλμανικές και αυτές είναι το εφαλτήριο της προώθησης της ισλαμικής πολιτικής στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Λέγεται αυτό το πράγμα; Αυτό το έλεγε μόνο ένας Χίτλερ με τους Σουνίτες και βλέπουμε και τις κινήσεις στην Θράκη. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα, μόνο ένας ηλίθιος δεν θα μπορούσε να το αντιληφθεί ή αν είναι πληρωμένος πράκτορας ή πωρωμένος ηλίθιος, ένα από τα δύο, ας επιλέξουν να μας πουν που ανήκουν. Αν δεν ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες ας μας πουν που ανήκουν, διότι δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από το δάκτυλο τους, είναι τόσο χοντρές πλέον οι κινήσεις που δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από το δάκτυλο τους.

Θυμίζει τον «Αγώνα» του Χίτλερ.

-Μα είναι. Εμένα μου λέει ένας φίλος, γιατί θα πρέπει να σας πω τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη, ότι ενώ υπάρχει αυτή η επίσημη και μη επίσημη η οποία είναι εξίσου επίσημη και πιο επίσημη από την επίσημη Τουρκία την οποία έχουμε απέναντι μας, είτε ανήκει στο κεμαλικό κατεστημένο είτε στο ισλαμοτουρανικό κατεστημένο, υπάρχει και μια άλλη μερίδα ανθρώπων που βέβαια δεν είναι τόσοι πολλοί όσο οι άλλοι, είναι μια μειονότητα και αυτό είναι το δυσάρεστο, οι οποίοι είναι σαν και εμάς. Εδώ μου λέει φίλος μου πανεπιστημιακός ο οποίος βέβαια τον χειμώνα μένει στον Καναδά και το καλοκαίρι για δύο μήνες στην Τουρκία, μου λέει «χαρά στο κουράγιο σου να κάτσεις και να ασχοληθείς με αυτό το βιβλίο, εδώ ούτε καν το έχουμε διαβάσει εμείς», λέει για την κατηγορία του, «αλλά αυτός είναι γνωστός ως Ναζί της Τουρκίας», «ως Χίτλερ της Τουρκίας», μου τον παρουσιάζουν οι ίδιοι οι Τούρκοι και χαράς το κουράγιο σου μου λέει και γελούσε. Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα ασχοληθεί με αυτά που λέει ο Νταβούτογλου. Εδώ η Αμερική είναι στο άρμα της Τουρκίας και όχι η Τουρκία στο άρμα της Αμερικής πλέον.

Ο κ. Νταβούτογλου όμως είναι υπουργός Εξωτερικών, δεν είναι ένας καθηγητής που συνέγραψε ένα βιβλίο χωρίς σπουδαιότητα και βλέπουμε την Τουρκία να βαδίζει πάνω στα βήματα του βιβλίου αυτού, το στρατηγικό βάθος.

-Ο κ. Νταβούτογλου πηγαίνει για πρωθυπουργός, στην περίπτωση κατά την οποία θα γίνει ο Ερντογάν πρόεδρος στο επόμενο βήμα δηλαδή, θα γίνει αυτός πρωθυπουργός και θα πραγματώσει το μεγάλο άλμα προς την μεγάλη Τουρκία, Τουρκία η οποία θα ελέγχει τρείς ηπείρους.

Ο κ. Νταβούτογλου είναι περισσότερο άνθρωπος του Φετχουλά Γκιουλέν και λιγότερο του Ερντογάν. Άλλωστε όταν μελετήσεις το βιβλίο του Νταβούτογλου και ταυτοχρόνως δεις τους λόγους του Γκιουλέν, ακόμη και τις πρόσφατες δηλώσεις του στο Wall Street Channel που έκανε προχθές ο Γκιουλέν, που είναι ο πνευματικός μέντορας της παρούσας κατάστασης στην Τουρκία, αλλά δεν πρέπει να ταυτίζονται απολύτως, διότι ναι μεν του έχει χορηγηθεί μια ειδική αμνηστία και μπορεί να ζει στην Τουρκία αλλά δεν έρχεται στην Τουρκία, παραμένει στην Αμερική, προστατευόμενος της CIA. Έχει οργανώσει όπως ανακοίνωσε προχθές και στο άρθρο του αυτό και σε άλλες συνεντεύξεις που έχει δώσει, ένα λόμπι στο Αμερικανικό Κογκρέσο με 60 κοινοβουλευτικούς, 60 Γερουσιαστές και βουλευτές των απόψεων του, η Τουρκία ποτέ δεν είχε 60 βουλευτές δικούς της, ποτέ, θα δείτε ότι εκεί είναι ο πραγματικός υποκινητής του Νταβούτογλου, είναι ο Γκιουλέν και αυτά που γίνονται στην Τουρκία σήμερα, ότι συλλαμβάνονται κάποιοι μέσα στα πλαίσια της περίφημης συνωμοσίας Εργκενεκόν, δεν το κάνει η κυβέρνηση, δεν το κάνει ο Ερντογάν, ο Ερντογάν είναι δειλός σε αυτά δεν έχει τόσο θάρρος, αλλά είναι τα όργανα του κράτους. Κυρίως στην αστυνομία, στα σώματα ασφαλείας και στους κατώτερους δικαστικούς που έχει προωθήσει ανθρώπους δικούς του το κίνημα του Γκιουλέν, αυτοί κινούν τα νήματα. Συμβαίνουν πολλά πράγματα στην Τουρκία που δεν τα έχουμε υπόψη μας αλλά ο Γκιουλέν ταυτοχρόνως κινητοποιεί και τις μειονότητες στην Θράκη και όχι μόνο, έχει ανοίξει 1000 σχολεία και στην Αφρική και στις τέως δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης και στην ίδια την Αμερική.

Άρα βαδίζουμε ένα προδιαγεγραμμένο σχέδιο. Μπόρεσε η Τουρκία, παρότι φαίνεται ότι είναι σε κόντρα με τις ΗΠΑ, εν τούτοις δεν παύει να είναι το χαϊδεμένο της παιδί, αλλά το γεγονός είναι ότι έχει καταστεί μια περιφερειακή δύναμη με πάρα πολλές παρεμβάσεις όχι μόνο στα Βαλκανικά κράτη αλλά και πέριξ των γύρω περιοχών και το καταφέρνει καλά από ότι φαίνεται, παρά τις παλινωδίες και τις απόψεις των δικών μας πολιτικών που δεν εξετάζουν με σοβαρό πρίσμα αυτές τις περιπτώσεις.

-Ακριβώς και στην ουσία δεν κάνει τίποτα άλλο από το αναπαράγει το οθωμανικό σχήμα εξουσίας το οποίο για εμάς που δεν είμαστε Τούρκοι είναι φρικαλέο, αν και ξεδιάντροπα, ξετσίπωτα και με μια βλακώδη ξετσιπωσιά εμφανίζεται ως το ιδανικό πολιτειακό σχήμα κάτω από το οποίο ζούσαν αγαπημένες όλες οι εθνότητες. Και ήρθαν αυτοί οι Έλληνες, αχ οι Έλληνες, αυτοί οι αγνώμονες, οι οποίοι παρασύρθηκαν από την Γαλλική επανάσταση, αχ αυτή η γαλλική επανάσταση η οποία έδωσε και στους Εβραίους το δικαίωμα, γιατί ξέρετε διακατέχεται ο Νταβούτογλου από ένα αντισημιτικό πνεύμα, αν διαβάσεις τις σελίδες σου σηκώνεται η τρίχα, μόνο ο Χίτλερ θα μπορούσε να τα γράψει αυτά, όπως το λένε και στην Τουρκία, ότι είναι ο Χίτλερ της Τουρκίας, εθνικοσοσιαλιστής δηλαδή και βλέπουμε ότι ήρθαν οι Έλληνες παρασυρόμενοι από τα αθεϊστικά συνθήματα της γαλλικής επανάστασης και έκαναν το ελληνικό έθνος και έσφαξαν τους καημένους τους μουσουλμάνους και τότε το κακό διαδόθηκε σε όλα τα Βαλκάνια και γι’ αυτό από τότε τα Βαλκάνια δεν έχουν ησυχάσει. Αλλά όταν επανέλθει η οθωμανική τάξη, με την συμβολή όλων των μειονοτήτων, τότε θα αποκατασταθεί η τάξη στον μισό πληθυσμό της γης.

Σας ευχαριστώ πολύ για την ενδελεχή προσέγγιση κ. καθηγητά.

trikalagr

Μοιραστείτε

Σαρρής για την ελληνοτουρκική φιλία

Ουδέν σχόλιον...

neoplex73

Μοιραστείτε

Νεοκλής Σαρρής : Tομές 29/12

Mέρος 1ο:Η Ελλάδα πρώτη στο ποσοστό αλλοδαπών. Στην ΕΕ των 27, η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό αλλοδαπών προερχόμενων από τρίτες χώρες. Μέσα σ αυτό το πλαίσιο η κυβέρνηση εξαγγέλλει την αθρόα πολιτογράφηση (λαθρο)-μεταναστών. (Eurostat: Το 8,1% του πληθυσμού της Ελλάδας είναι αλλοδαποί, 16.12.09)

Mέρος 2ο:Το Κουρδικό... της Θράκης. Σχολιασμός ενός εκπληκτικού κειμένου με θέμα «Ο "αμερόληπτος" καθηγητής κ. Κων/νος Τσιτσελίκης και η λογική του ΚΕΜΟ ενάντια στις προκαταλήψεις», που δημοσιεύτηκε στην πομακική εφημερίδα Ζαγάλισα (http://www.zagalisa.gr/ ).

Mέρος 3ο: Ολίσθημα Πάγκαλου για το Κυπριακό. Η αναφορά του Α. Σαμαρά στο σχέδιο Ανάν, το οποίο χαρακτήρισε ως «αλήστου μνήμης», προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Θ. Πάγκαλου, ο οποίος υπέδειξε πως πρέπει να αφεθούν «μόνοι οι Κύπριοι να αποφασίσουν για τα εθνικά τους ζητήματα». Η αποστροφή του κ. Πάγκαλου γεννά σοβαρά ερωτήματα όσον αφορά την προσέγγιση της
ελληνικής κυβέρνησης στο Κυπριακό. (Αφήστε μόνους τους Κυπρίους..., 25.12.09)

Mέρος 4ο:Θ. Δραγώνα: Επικίνδυνοι ισχυρισμοί. Με αφορμή άρθρο με θέμα «Συμπαράσταση στη Θάλεια Δραγώνα», που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή στις 27.12.09, εξετάζεται το ελλιπέστατο επιστημονικό έργο της κα Δραγώνα και δίνεται ένα πρακτικό παράδειγμα που φανερώνει τις πενιχρές γνώσεις της, όσον αφορά το οθωμανικό σύστημα. (Συμπαράσταση στη Θάλεια Δραγώνα, 27.12.09)

Mέρος 5ο: Θ. Δραγώνα: Οικονομικά συμφέροντα.Σχολιάζεται άρθρο με θέμα «Θ. Δραγώνα: Από τη διαχείριση των δις στην διακίνησή τους», που δημοσιεύτηκε στον Αντιφωνητή στις 1.12.09.

Mέρος 6ο:Διαφορά Τούρκων & Ελλήνων προοδευτικών. Με αφορμή τη «σταύρωση» του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, σχολιάζονται τρία σχετικά άρθρα του τουρκικού τύπου. (Τα δάκρυα της μικρής Μαρίνας και η τουρκική προπαγάνδα, 25.12.09)



Πηγή: enkripto

ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΘΗΚΕ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ*

Αναμφίβολα το 1974 το πραξικόπημα των παραφρόνων στην Κύπρο οδήγησε Ελλάδα και Τουρκία σε εμπόλεμη κατάσταση. Κατά τη λογική της δυτικής συμμαχίας στην οποία ανήκαν αμφότερες οι χώρες δεν νοείται μια μεταξύ των μελών πολεμική αναμέτρηση ή θεωρείται ως μη γενομένη.
Αν παρά ταύτα εκδηλωθεί αυτή θα πρέπει να είναι σύντομη, διαφορετικά θα απαιτήσει επέμβαση της ίδιας της συμμαχίας. (Γι' αυτό και οι δικαιούμενοι συντάξεως συγγενείς των ελλήνων στρατιωτικών που έπεσαν στην Κύπρο το 1974 συνταξιοδοτούνται ωσάν οι δικοί τους άνθρωποι να έχουν πέσει στον πόλεμο της Κορέας ή στο αλβανικό μέτωπο!)


Το πρόβλημα λοιπόν το θερμό εκείνο καλοκαίρι ήταν πώς τα γεγονότα δεν θα εξελίσσονταν προς μια ελληνοτουρκική στρατιωτική αναμέτρηση. Τα διαδοθέντα τότε ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ήταν εντελώς διαλυμένες και η εσπευσμένη επιστράτευση σκέτη αποτυχία ελέγχεται από πλευράς αξιοπιστίας. Άλλωστε και στην Κύπρο η όποια αντίσταση έγινε κυρίως από την πρωτοβουλία και φιλοπατρία των αξιωματικών (με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Δ. Αλευρομάγειρο, ο ηρωισμός του οποίου έσωσε τη Λευκωσία) ή το αντίστροφο: με εντολή του ΑΓΕΝ ανεκλήθησαν τα γερμανικής προέλευσης υποβρύχια από την περιοχή της Κερύνειας, τα οποία ήταν σε θέση να επιφέρουν θανάσιμο πλήγμα στις εκεί συγκεντρωμένες αποβατικές τουρκικές δυνάμεις. Κάτι που αποτελεί και τον πυρήνα του ενταφιασθέντος «φακέλου της Κύπρου». Γιατί λέγεται μετ' επιτάσεως και δεν έχει διαψευσθεί πως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος στη συγκέντρωση των πολιτικών υπό τον Γκιζίκη
(όταν δεν είχε τεθεί θέμα επιστροφής του Κ. Καραμανλή, αλλά συγκρότησης εκ των ενόντων μιας πολιτικής κυβέρνησης) εξέταζε το ενδεχόμενο στρατιωτικής αναμέτρησης στη Θράκη ή στο Αιγαίο. Δεν επάγεται δηλαδή ότι η ελληνική απάντηση στην τουρκική προσβολή θα γινόταν σώνει και καλά στην Κύπρο. Ενδεχόμενο που είχε καταταράξει την Άγκυρα...
Το 1976, με πρωτοβουλία που προήλθε από την πλευρά του ΚΚΕεσ, αποφασίσθηκε η αποστολή μου στην Άγκυρα για βολιδοσκόπηση της πολιτικής ηγεσίας. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας είχα πολύ συχνές φιλικές συναναστροφές με τον εξέχοντα δημοσιογράφο και διευθυντή της «Αυγής» Θανάση Τσουπαρόπουλο και μεταξύ άλλων συζητούσαμε τα θέματα της Τουρκίας. Με πρότασή του και προς τον Λεωνίδα Κύρκο μου προτάθηκε να μεταβώ στην Άγκυρα. Τελικά υπήρξε μια ευρύτερη πολιτική συναίνεση, γιατί υιοθέτησε την πρόταση ο τότε πρόεδρος της ΕΔΗΚ Γεώργιος Μαύρος, που ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε συνεργασία με τον υπουργό των Εξωτερικών που ήταν ο Δ. Μπίτσιος. Και αυτό γιατί συμπτωματικά δεν είχα μπορέσει να συμμετάσχω στις διασκέψεις της Γενεύης ακριβώς μετά τη μεταπολίτευση. Επειδή είχα φιλική σχέση με τους τότε κρατούντες στην Άγκυρα, δηλαδή τον πρωθυπουργό, τον υπουργό των Εξωτερικών κ.ά. και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας είχα συναντήσεις μαζί τους, πίστευα (πολύ αφελώς) ότι θα ήταν δυνατόν με δική μου μεσολάβηση να είχε αποτραπεί η δεύτερη (και οδυνηρότερη) φάση του «Αττίλα». Η αλήθεια πάντως είναι ότι και από την τουρκική πλευρά, όπως μου είπαν, με αναζητούσαν για τυχόν μεσολάβησή μου. Όπως να έχει το πράγμα, τα σχέδια που είχε υποβάλει η τουρκική πλευρά στη δεύτερη φάση της διάσκεψης της Γενεύης ήταν πολύ πιο ανώδυνα από τα σχέδια Ανάν (και, επιπλέον, τυχόν αποδοχή τους θα είχε αποτρέψει φόνους χιλιάδων Ελληνοκυπρίων από τους εγκάθετους του «Αττίλα»). Πριν αναχωρήσω, οι αείμνηστοι Ελένη Βλάχου και Γεώργιος Δρόσος, όταν με κατατόπιζαν για την κατάσταση που επικρατούσε μεταξύ των δύο χωρών, μου ανέφεραν ότι ο Καραμανλής είχε ζητήσει από τον στρατηγό Καραγιάννη να κάνει ένα σχέδιο ένοπλης αντίστασης κατά των εισβολέων και πως αυτός είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τελικά θα επικρατούσαν οι Τούρκοι και υπήρχε μια πιθανότητα για μια βάση αντίστασης στην ορεινή περιοχή Τρώοδος. Οπότε και ο Καραμανλής παραιτήθηκε από την προσπάθεια, όπως άλλωστε λέγεται και από την ιδέα που είχε να είναι ο ίδιος επικεφαλής δυνάμεως που θα μετέβαινε διά θαλάσσης στην Κύπρο.

Η εναλλακτική λύση
και γιατί δεν προτιμήθηκε

Η αδυναμία ένοπλης αντίστασης στην Τουρκία όμως δεν ήταν το μόνο ζητούμενο, γιατί υπήρχε πασιφανής εναλλακτική λύση. Θα μπορούσε δηλαδή η Ελλάδα να διακόψει τις διπλωματικές της σχέσεις με την Τουρκία ή να κηρύξει τη χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση με αυτήν, αναθέτοντας την εκπροσώπηση των συμφερόντων της από μια άλλη χώρα, αρνούμενη να έλθει σε επαφή με την Άγκυρα αν δεν απέσυρε τα στρατεύματά της από την Κύπρο ή έστω αν δεν δεχόταν να αντικατασταθούν από μια ισχυρή ειρηνευτική δύναμη. Άλλωστε την ίδια εποχή η Ελλάδα τελούσε σε εμπόλεμη κατάσταση με… την Αλβανία! Αντί τούτου, ο Κ. Καραμανλής έκαμε κάποιες θετικές και αρνητικές κινήσεις. Αρνητική αναμφίβολα ήταν η απομάκρυνση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (κατ' απομίμηση παρόμοιας χειρονομίας του στρατηγού Ντε Γκολ, τον οποίο ως γνωστόν θαύμαζε). Την επομένη ακριβώς ο Ετζεβίτ δήλωνε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη να καλύψει το αμυντικό κενό της συμμαχίας που προκαλούσε η αποχώρηση της Ελλάδας. Έτσι η χώρα εισήλθε σε μια περιπέτεια δεδομένου ότι η επάνοδός της συναρτούνταν από την έγκριση της Τουρκίας, με τις γνωστές συνέπειες. Ίσως περισσότερο αποτελεσματική θα ήταν μια δήλωση έξωσης ή/και εθνικοποίησης των αμερικανικών βάσεων που την εποχή εκείνη ήταν ζωτικής σημασίας για την υπερατλαντική συμμαχία.

Αναμφίβολα θετική υπήρξε η πρωτοβουλία για άμεση ένταξη της χώρας στους κόλπους της τότε ΕΟΚ (ΕΕ). Αλλά και εδώ υπερεκτιμήθηκε η δυνατότητα που είχαν οι Βρυξέλλες στην αντιμετώπιση ή εξουδετέρωση της τουρκικής απειλής. Αυτό φαίνεται από το ακόλουθο γεγονός: Το 1975, ανεξάρτητα από την ελληνική κυβέρνηση -η οποία καν δεν είχε ερωτηθεί- μια ομάδα από νέα την ηλικία, δραστήρια και άκρως καλλιεργημένα άτομα από τον Ελληνισμό της Αμερικής που κινούνταν με άνεση στα πολιτικά παρασκήνια της Ουάσινγκτον είχαν τη μεγαλοφυή έμπνευση να ερωτήσουν τηλεφωνικά τον Ευγένιο Ρωσσίδη, μεγαλοδικηγόρο και πολύ σημαντικό στέλεχος της ελληνοαμερικανικής κοινότητας στη Νέα Υόρκη ο οποίος μόλις είχε παραιτηθεί από υφυπουργός Εμπορίου, εάν υπήρχαν δεσμεύσεις στη στρατιωτική βοήθεια την οποία λάμβανε η Τουρκία από τις ΗΠΑ. Πίστευαν δε ότι ο πολυάσχολος Ρωσσίδης θα αργούσε κάποιες εβδομάδες να απαντήσει. Έτσι εξεπλάγησαν όταν σε λίγη ώρα τους αναζήτησε αναφέροντάς τους τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις της Τουρκίας που την απέτρεπαν να χρησιμοποιήσει τα όπλα που λάμβανε σε εκτός της χώρας πολεμικές επιχειρήσεις δίχως άδεια της συμμαχίας. Έτσι ξεκίνησε μια προσπάθεια επιβολής εμπάργκο όπλων στην Τουρκία από το Κογκρέσο. Η ανταπόκριση των αμερικανών κοινοβουλευτικών δεν είχε μόνο «φιλελληνικά» κίνητρα, αλλά ήταν μέρος του ανταγωνισμού εξουσίας με τον Πρόεδρο. Όπως και να έχει το πράγμα, η επιβολή του εμπάργκο είχε ολέθρια αποτελέσματα για την Τουρκία. Κυριολεκτικά δεν μπορούσε να πετάξει όχι πολεμικό αεροσκάφος πάνω από το Αιγαίο (λόγω ελλείψεως ανταλλακτικών) αλλά ούτε κουνούπι. Θυμάμαι, όταν ήμουν στην Άγκυρα το 1976, ο Κιαμουράν Ινάν, πρόεδρος της επί των Εξωτερικών επιτροπής της τουρκικής Γερουσίας και από τα βασικά στελέχη της συντηρητικής παράταξης, κατά τη συνάντησή μας αναφερόταν στο εμπάργκο και στον Ρωσσίδη με έντονα στοιχεία νευρικής κρίσης!

Αντί, λοιπόν, να επωφεληθεί η ελληνική πλευρά και να ασκήσει πιέσεις στην τουρκική, το εγχείρημα προκάλεσε τη δυσαρέσκεια της ελληνικής πρεσβείας, με το δικαιολογητικό ότι δυσχέρανε τις σχέσεις της με κυβερνητικούς παράγοντες, ώστε το 1976 με έγγραφό του ο έλληνας πρεσβευτής Μενέλαος Αλεξανδράκης ουσιαστικά τάχθηκε αντίθετος στο μέτρο. Στην ενέργειά του αυτή υπήρχε και ο φόβος της Αθήνας μήπως το Πεντάγωνο οργισθεί και βάλει τους Άγγλους να φέρουν προσκόμματα στην ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Γιατί ο Καραμανλής πίστευε ότι τυχόν είσοδος της χώρας στην Κοινότητα θα έλυε σε μέγιστο βαθμό τις ελληνοτουρκικές διαφορές, κάτι βέβαια που δεν συνέβη. Έτσι φτάσαμε στις μέρες μας η Ελλάδα να είναι ο διαπρύσιος κήρυκας της «ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας» και της πλήρους ένταξής της εκτός μέτρου και κατά αυτόχρημα κωμικό τρόπο.

Όχι μόνο η Ελλάδα δεν διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις της με την Τουρκία, αλλά εγκαινίασε και επαφές υψηλού επιπέδου όπως για παράδειγμα τον Μάρτιο του 1976, όταν ο Καραμανλής συναντήθηκε με τον Ετζεβίτ στο Μοντρέ και οι σχετικές επαφές κατέληξαν αργότερα στη συμφωνία της Βέρνης με τις οποίες ουσιαστικά η Ελλάδα στερείται του δικαιώματός της να διεξάγει έρευνες στο Αιγαίο πέραν των 6 μιλίων. Το ίδιο όμως που επισημαίνεται σχετικά με τον Κ. Καραμανλή, πέρα από φραστικά σχήματα, παρατηρείται και στον Ανδρέα Παπανδρέου.

Τέλος Οκτωβρίου 1983 από αξιόπιστη πηγή είχα την πληροφορία ότι ο Ραούφ Ντενκτάς θα ανακήρυσσε στα κατεχόμενα την «Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου». Ενημέρωσα αμέσως τον Γιάννη Ζίγδη, ο οποίος με τη σειρά του επικοινώνησε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος το διέψευσε προσθέτοντας ότι «όποιος σου το είπε Γιάννη είναι… προβοκάτορας». Δεν πέρασαν μερικές μέρες και στις 15 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε η ανακήρυξη. Είναι προφανές ότι ο Ανδρέας ήταν έγκαιρα πληροφορημένος, αλλά σκόπιμα έκαμε τον ανήξερο. Αυτό φάνηκε από το ότι τους επόμενους μήνες, όταν ήλθε στην Αθήνα ο Χριστόδουλος Βενιαμίν και ζήτησε να συναντηθούμε. Με πληροφόρησε λοιπόν ότι η είδηση ήταν γνωστή στην Κύπρο, η δε ανακήρυξη του «ψευδοκράτους» είχε αναβληθεί για κάποιες μέρες δεδομένου ότι εκκρεμούσε ένα νομοσχέδιο στο αμερικανικό Κογκρέσο για οικονομική και άλλη βοήθεια προς την Τουρκία και οι Τούρκοι περίμεναν την ψήφισή του.

Θυμόμαστε ότι ο Παπανδρέου είχε αντιδράσει άμεσα, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα θα διέκοπτε τις διπλωματικές της σχέσεις με όποια χώρα θα αναγνώριζε το «ψευδοκράτος». Τότε το Μπαγκλαντές είχε προς στιγμήν ανακοινώσει την αναγνώρισή του, την οποία ανακάλεσε μόλις η Ελλάδα του είχε επισείσει τη σχετική. Και όμως η ίδια η Ελλάδα δεν διέκοψε τις διπλωματικές της σχέσεις με την Τουρκία, η οποία εκτός του ότι ήταν η μόνη χώρα που είχε αναγνωρίσει το «κράτος» αυτό, ήταν και δημιουργός του. Αντί αυτού, τον Ιανουάριο του 1988 ο Ανδρέας Παπανδρέου συναντά τον Τουργκούτ Οζάλ στο Νταβός (και στις Βρυξέλλες). Κατά τη συνάντηση συμφωνήθηκε η προώθηση της συνεργασίας των δύο χωρών σε οικονομικά και πολιτιστικά θέματα. Παράλληλα αποφασίστηκε να καταγραφούν από επιτροπή εργασίας τα προβλήματα που θα αποτελέσουν αντικείμενο του ελληνοτουρκικού διαλόγου, αλλά και η έλευση του Οζάλ στην Αθήνα που πραγματοποιείται τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου και ξεσηκώνει θύελλα διαμαρτυριών και κλυδωνισμούς στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Tα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή στην Κύπρο υπήρξε παρεμφερής συνάντηση του Μακαρίου με τον Ντενκτάς (Φεβρουάριος 1977 στη Βιέννη υπό την εποπτεία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ) και του Κληρίδη με τον Ντενκτάς (Μάιος 1979). Μολονότι, όπως λέγεται, ο Μακάριος είχε μετανοήσει πριν από τον θάνατό του για τα συμφωνηθέντα, μια μικρή σύγκριση αυτών με τα διαλαμβανόμενα στο Σχέδιο Ανάν και κυρίως στα όσα φαίνεται να έχουν συμφωνηθεί μεταξύ Χριστόφια - Ταλάτ στις μέρες μας (κατόπιν των 42 γύρων διαχρονικών διαπραγματεύσεων!) αφήνει μια διαφορά μεταξύ μέρας και νύχτας (όπως πάλι η απόσταση που χωρίζει τα συμφωνηθέντα το 1977 με τις τουρκικές προτάσεις που υπεβλήθησαν το 1974 στη Γενεύη και απορρίφθηκαν από την ελληνική πλευρά είναι και πάλι όση μεταξύ μέρας και νύχτας). Φτάσαμε στο σημείο να καταπατάται από ελληνικής πλευράς σειρά αποφάσεων του ΟΗΕ, μεταξύ αυτών και το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που καταδικάζει την ανακήρυξη του «ψευδοκράτους», καλεί όλα τα κράτη μέλη του Οργανισμού να μην αναγνωρίσουν το «ψευδοκράτος» και επαναβεβαιώνει ότι νόμιμος εκπρόσωπος όλου του κυπριακού λαού είναι η κυπριακή κυβέρνηση.

Όταν με την πρόσφατα γενόμενη αποδεκτή διαδικασία οι συζητήσεις του λοιπού θα γίνονται εναλλάξ στο σπίτι του Ταλάτ στην Κερύνεια και στο σπίτι του Χριστόφια στο Κελλάκι είναι φανερό ότι έχει ήδη συντελεστεί από την ελληνική πλευρά η αναγνώριση του «ψευδοκράτους», εξ ου και ο ανεκδιήγητος πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αναστασιάδης προσφωνεί τον Ταλάτ, γνωστό ενεργούμενο του «Αττίλα»… «εξοχώτατο»!

Προκειμένου όμως να γίνει κατανοητό πώς και γιατί διανύσαμε αυτήν την απόσταση, θα χρειαστεί να αναφερθώ στις συζητήσεις που είχα στην Άγκυρα με την τουρκική πολιτική ηγεσία το 1976 και 1977. Επιπλέον έτσι θα νοηματοδοτηθούν και οι μεθοδεύσεις αμφισβήτησης της εθνικής μας ταυτότητας.


Το έκτο μέρος θα δημοσιευτεί στο επόμενο φύλλο.

* Ο Νεοκλής Σαρρής είναι ομότιμος
καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
και πρόεδρος της ΕΔΗΚ.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΑΛΕΙΑΣ ΔΡΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΥΠ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ…

Πολιτικές εξελίξεις και ιδεολογία την τελευταία 20ετία στην Ελλάδα


Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ, καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου


Ο διορισμός της κ. Θ. Δραγώνα: Η κορυφή του παγόβουνου

Η ανάθεση των καθηκόντων της ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων του απεθνικοποιηθέντος υπουργείου Παιδείας, διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στην καθηγήτρια στο ανεξάρτητο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θάλεια Δραγώνα εγείρει σωρεία ερωτημάτων.

Τα ερωτήματα αυτά, που εκτείνονται σε πολλά επίπεδα, θέτουν αφενός σε δοκιμασία την ιδεολογική κατεύθυνση της υπό τον Γιώργο Παπανδρέου κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και αφετέρου υπεισέρχονται σε ειδικά θέματα διοικητικής δεοντολογίας. Δηλαδή ο διορισμός αυτός ελέγχεται όχι μόνον ουσία, αλλά και τύποις. Η κ. Θ. Δραγώνα δεν διαθέτει, εξ όσων γνωρίζω, βασικό πτυχίο αναγνωρισμένης πανεπιστημιακής σχολής. Είναι απόφοιτος ενός αμερικανικού κολεγίου στην Αθήνα (ή/και παραρτήματος αμερικανικού πανεπιστημιακού ιδρύματος στην πάλαι ποτέ αμερικανική βάση;) και συνέχισε τις σπουδές της στην Εσπερία, στο Aston University in Birmingham του Ηνωμένου Βασιλείου, απ' όπου έτυχε του διδακτορικού της διπλώματος. Ο τίτλος αυτός κατά την ισχύουσα νομοθεσία δεν θεωρείται έγκυρος εφόσον στηρίχτηκε σε ....
.... ανύπαρκτες βασικές πανεπιστημιακές σπουδές. Το έγγραφο του αρμόδιου οργάνου, το οποίο κατά την εποχή εκείνη ήταν το ΔΙΚΑΤΣΑ, με ημερομηνία 24/1/1986, και το οποίο δημοσίευσε το «ΠΑΡΟΝ» (16.9.2007) είναι σαφές αναφέροντας επί λέξει: «Η ενδιαφερόμενη στερείται βασικού τίτλου σπουδών». Μολοντούτο κανένας σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να είναι τυπολάτρης, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για το κεφάλαιο των γνώσεων και της επιστήμης. Ωστόσο από το σημείο αυτό ξεδιπλώνεται μια ιδιόμορφη προνομία στη διαδρομή της κ. γενικής γραμματέως σε σχέση προς άλλες συναδέλφους της. Ενώ δηλαδή όλοι όσοι ευρέθησαν στη δική της θέση υποχρεώθηκαν από τα οικεία πολιτειακά όργανα να ενταχθούν σε κύκλο σπουδών ημεδαπών πανεπιστημίων και να υποβληθούν σε δοκιμασίες, η κ. Θάλεια Δραγώνα προκλητικά παρέκαμψε όλες τις σχετικές διαδικασίες.

Έχοντας κατά τη νεότητά μου διακονήσει ως καθηγητής την τριτοβάθμια εκπαίδευση, παράλληλα προς την Πάντειο και σε ανάλογο ίδρυμα προς αυτό που έχει φοιτήσει η κ. γενική γραμματέας (και μάλιστα σε ομοταγές τμήμα προς εκείνο στο οποίο έχει φοιτήσει η ίδια τμήμα Ψυχολογίας), μπορώ να αναφέρω πολλούς παλιούς φοιτητές και φοιτήτριες που συνέχισαν και αυτοί τις σπουδές τους σε κρατικά, οι περισσότεροι, πανεπιστήμια της Γαλλίας, ολοκληρώνοντας εκεί όλους τους προαπαιτούμενους κύκλους προκειμένου σε τελική φάση να υποστηρίξουν τη διδακτορική τους διατριβή (όπως συνέβη με την κυρία Δραγώνα). Για όσους απ' αυτούς διέθεταν και πτυχίο ημεδαπού πανεπιστημίου, όπως για παράδειγμα οι εξαίρετες καθηγήτριες Κλαίρη Συνοδινού και Μαρία Καΐλα, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα αναγνώρισης του διδακτορικού που αφορούσε στην Ψυχολογία. Σε άλλες περιπτώσεις όμως, όπως της καθηγήτριας Β. Ρήγα, του καθηγητή Γιάννη Κουγιουμτζάκη, της αναπληρώτριας καθηγήτριας Π. Ξανθάκου, της επίκουρου καθηγήτριας Σόνιας Κανελλάκη, του εντεταλμένου διδάκτορα Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκου Μάντη κ.ά., οι ενδιαφερόμενοι εκλήθησαν, με βάση την οικεία νομοθεσία, να καλύψουν εκ των υστέρων τα κενά από τα αρχικά μη αναγνωρισμένα έτη διδασκαλίας τα οποία είχαν διανύσει σε ιδιωτικό κολλέγιο ή κέντρο ελευθέρων σπουδών. Μια παρόμοια περίπτωση με της κ. Δραγώνα είναι της κ. Άννας Αλεξ. Βεγλερή, ανεψιάς του αειμνήστου καθηγητή Φαίδωνα Βεγλερή, η οποία είχε ακριβώς τα ίδια με αυτήν προσόντα. Πτυχίο του Pearce College και διδακτορικό από εγνωσμένου κύρους πανεπιστήμιο των ΗΠΑ. Υποχρεώθηκε όμως -μολονότι διδάκτορας η ίδια- να επαναλάβει τις οικείες σπουδές από το πρώτο έτος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Οι παρατηρήσεις αυτές απέχουν πολύ από του να αποτελούν ψόγο για την κ. Δραγώνα. Ασφαλώς η τριμελής υπό τον καθηγητή Λάμπρο Χουσιάδη, καθηγητή στην Παιδαγωγική σχολή του Αριστοτέλειου, Πανεπιστημίου Αθηνών, και το ΔΙΚΑΤΣΑ προέβησαν σε «διασταλτική ερμηνεία» του νόμου (!) παρακάμπτοντας το νομικό κώλυμα. Βέβαια, η εκλογή της κ. Δραγώνα οπωσδήποτε έπασχε και αναμφίβολα μια εμπρόθεσμη προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας από πάντα έχοντα νόμιμο συμφέρον θα την είχε ακυρώσει. Η μη προσφυγή και ο διαδραμών έκτοτε χρόνος μπορεί να κάλυψαν την ακυρότητα της εκλογής της, ωστόσο ο διορισμός της στη θέση της ειδικής γραμματέως αποτελεί πρόκληση, δεδομένου ότι προκαλείται μείζον ηθικό πρόβλημα. Η πολιτική ως γνωστόν αποτελεί προέκταση της ηθικής, δεδομένου ότι αναφέρεται στη δεοντικά υπαγορευόμενη πρακτέα πράξη. Με ποιο ηθικό ανάστημα ή κύρος, όντας η ίδια παραβάτις του νόμου και των κανόνων, θα τα προασπίσει, ιδιαίτερα στην κρίσιμη καμπή που διερχόμαστε, αν θα πρέπει (και υπό ποίες προϋποθέσεις) να αναγνωριστούν τα διάφορα κολλέγια και γενικά στις συζητήσεις για την ιδιωτικοποιημένη τριτοβάθμια εκπαίδευση; Το ερώτημα που προβάλλει είναι εάν σε όλο τον ακαδημαϊκό χώρο ανά την ελληνική επικράτεια δεν υπήρχαν άλλα άτομα καταλληλότερα για την επίμαχη θέση. Δεν είναι καταφανώς προκλητική μια παρόμοια εύνοια προς το πρόσωπο της κ. Δραγώνα; Χονδροειδής εύνοια, η οποία εκτός των άλλων αυτόχρημα γελοιοποιεί και το επικοινωνιακό τέχνασμα της κυβέρνησης να ζητηθεί από τους Έλληνες η αποστολή μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου βιογραφικών σημειωμάτων των βουλομένων να καλύψουν με βάση τα προσόντα τους ανώτατες διοικητικές και κυβερνητικές θέσεις.

Η αναπόδιση της Ιστορίας - Πριν από τον Βαλκανικό Πόλεμο

Εάν το πρώτο επίπεδο των παρατηρήσεων αφορούσε τον τύπο του διορισμού, το δεύτερο αφορά την ουσία της πρόκρισης του προσώπου της κ. Θ. Δραγώνα. Η κατανόηση όμως του προβλήματος που προκύπτει απαιτεί εμβάθυνση σε καταστάσεις οι οποίες δεν έχουν άμεση σχέση με το πρόσωπο της εν λόγω κυρίας, αλλά συνάδουν προς ευρύτερες γεωπολιτικές που ακολουθούν σε παγκόσμια κλίμακα οι ΗΠΑ και ειδικά στην περιοχή μας. Μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού και τη διάλυση της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης παρατηρήθηκε ότι όχι μόνο δεν ανατράπηκε η σχέση του Δυτικού κόσμου (υπό την έννοια κυρίως των ΗΠΑ οι οποίες ηγούνται αυτού του κόσμου ή εν πάση περιπτώσει τον ελέγχουν σημαντικά) με τη Ρωσία, αλλά ψιμυθιωμένη όπως όπως συνεχίστηκε η πολιτική η οποία σημάδευε τις χειρότερες μέρες του Ψυχρού Πολέμου (εξ αυτού συνάγεται και το συμπέρασμα ότι οι γεωπολιτικές δεν έχουν άμεση σχέση προς την αντιπαλότητα ή/και τη σύγκρουση των πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων). Εντός αυτού του πλαισίου παρατηρήθηκε μια αναπόδιση της Ιστορίας η οποία έγινε αισθητή στην περιοχή του Καυκάσου (και της Κεντρικής Ασίας), αλλά και των Βαλκανίων. Η αναπόδιση αυτή χρονικά για μεν την περιοχή της Καυκασίας και της Κεντρικής Ασίας ανατρέχει στο 1917 (δηλαδή στην κατάσταση που είχε διαμορφωθεί πριν εκδηλωθεί η Οκτωβριανή Επανάσταση), για δε τα Βαλκάνια ακόμη πιο πίσω, στο 1910, αναπέμποντας στην κατάσταση που ίσχυε πριν από τον Βαλκανικό Πόλεμο. Οι σημαντικές αυτές αλλαγές επηρέασαν άμεσα και αποφασιστικά τη θέση και τη σχέση της Τουρκίας με τη Δύση, με αποτέλεσμα που διαθλάται άμεσα τόσο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όσο και στις σχέσεις της χώρας μας με τη Δύση (τις ΗΠΑ και τη συμμαχία του ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση).

Το 1993 από τις εκδόσεις της Rand Corporation (που απηχούν ένα «ίδρυμα» το οποίο τυπικά λειτουργεί ως think tanker της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ, στην πραγματικότητα όμως είναι πιο πολυδαίδαλο και σχετίζεται με σωρεία υπηρεσιών της υπερατλαντικής συμπολιτείας και στους κόλπους του στεγάζονται οι επαΐοντες της Τουρκίας) κυκλοφορεί ένα ενδιαφέρον έργο με τον τίτλο «Turkey's New Geopolitics, from the Balkans to the West China», δηλαδή «Νέες Γεωπολιτικές της Τουρκίας, από τα Βαλκάνια έως τη Δυτική Κίνα», με συγγραφείς τους μη εξαιρετέους ειδήμονες περί την Τουρκία Fuller, Abramowich, Brown κ.ά. Όπως προκύπτει από τον τίτλο, η περιοχή «αρμοδιότητας» της Τουρκίας στον μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης χώρο πρακτικά εκτείνεται από την Αδριατική μέχρι (και) τη Δυτική Κίνα (οι πρόσφατες ταραχές στους Ουιγκούρους Τούρκους του Ανατολικού Τουρκεστάν της Κίνας, που υποδαυλίστηκαν από την Τουρκία, έρχονται επιβεβαιωτικές του αμερικανικού πονήματος των αρχών της δεκαετίας του 1990). Αναντίρρητα, μέχρι σήμερα ο διεθνής ρόλος που διαδραμάτισε η Τουρκία με βάση τις εκτεθείσες προδιαγραφές, παρότι διαφοροποιήθηκε και εξακολουθεί να διαφοροποιείται στην αντιμετώπιση επιμέρους ζητημάτων (όπως για παράδειγμα η σύγκρουση της Άγκυρας με κάποιες κυβερνήσεις «τουρκογενών» δημοκρατιών στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, λόγω της βάναυσης και προπετούς τουρκικής στάσης έναντι των «ομογενών» τους), εξακολουθεί να κινείται προς την ορισθείσα κατεύθυνση.

Μάλιστα, μεθυσμένη η Τουρκία από την αναβάθμισή της σε περιφερειακή υπερδύναμη και ενισχυμένη από την κυβέρνηση Ομπάμα (που τη χρησιμοποιεί προς δύο κατευθύνσεις, τη μια εναντίον του Ισραήλ και του συνακόλουθου εβραϊκού παράγοντα στις ΗΠΑ, τον οποίο επιχειρεί να τιθασεύσει διά χειρός μουσουλμάνων, και την άλλη για την ανάδειξη του τουρκικού μοντέλου εκσυγχρονισμού ως προτύπου εκσυγχρονιστικού Ισλάμ, προς εξαγωγή στις υπόλοιπες ισλαμικές χώρες), άρχισε να βλέπει ως ορατές διά γυμνού οφθαλμού τις εξελίξεις εντός του 21ου αιώνα που θα πραγματοποιήσουν το μεγαλεπήβολο σχέδιο του ισλαμιστή υπουργού των Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου έτσι όπως περιλαμβάνεται στο βασικό του σύγγραμμα «Στρατηγική Βάθους» για την Τουρκία (που κυκλοφόρησε αμέσως μετά την έκδοση της Rand Corporation που αναφέραμε), εννοώντας ως «βάθος» τρεις ηπείρους, την πολιτική των οποίων θα καθορίζει η Τουρκία εκτείνουσα σ' αυτούς τον ζωτικό της χώρο, την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική (ή κατ' αυτόν μίας και μόνης, της Ευρασιαφικής!). Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό καλλιεργείται ο τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός από την Τουρκία, ώστε θορυβήθηκαν και αυτοί που είχαν την αρχική έμπνευση αναβάθμισής της.


Τα ψυχολογικά προβλήματα  των Ελλήνων και πώς θα τα λύσουμε

Αρχές τις δεκαετίας του 1990 συμβαίνουν ενδιαφέρουσες εξελίξεις στην Ελλάδα και τη γειτονική της Γιουγκοσλαβία, η οποία καταρρέει και διαλύεται κατά τρόπο που αναδεικνύει το Μακεδονικό ως μείζον πρόβλημα των εξωτερικών σχέσεων της χώρας. Παρά τις αλλαγές αυτές, οι σχέσεις με την Τουρκία φαινομενικά παραμένουν οι ίδιες, δεδομένου ότι στην Κύπρο δεν αποσύρονται τα στρατεύματα κατοχής και δεν διαγράφεται στον ορίζοντα καμιά λύση. Στο Αιγαίο δεν αίρεται το casus belli από την τουρκική εθνοσυνέλευση και οι αιτιάσεις για το FIR Αθηνών παραμένουν οι ίδιες και επαυξάνονται, δεδομένου ότι οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου του Αιγαίου από τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη κλιμακώνονται. Και τότε στον τουρκικό Τύπο, συγκεκριμένα στην «Cumhuriyet» που απηχεί τις απόψεις του κεμαλικού κατεστημένου (τόσο στις ένοπλες δυνάμεις, όσο και στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών), από τα ψιλά μιας συνέντευξης εμπειρογνώμονος σε θέματα στρατηγικής, ο οποίος υπηρετεί σε κέντρο ερευνών αρμοδιότητας της πολεμικής αεροπορίας (δηλαδή το αντίστοιχο της Rand Corporation), στην κ. Leyla Tavsanoglu, με θέμα τη στρατηγική θέση της Τουρκίας κατά τον επί θύραις 21ο αιώνα, πληροφορούμαστε κατάπληκτοι ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα που να προκύπτει από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει δεχθεί ανεπίσημα τις περισσότερες τουρκικές αιτιάσεις ή δείχνει προθυμία να τις δεχθεί. Επιπροσθέτως όμως μαθαίνουμε πως ξένοι (προφανώς αμερικανοί) ειδήμονες οι οποίοι μελέτησαν την ελληνοτουρκική διαμάχη κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα αίτιά της (ιδιαίτερα για την ελληνική πλευρά) είναι ψυχολογικά, ώστε να επιβάλλεται η «θεραπεία» αυτής της ψυχολογικής παθογένειας.

Προς τον σκοπό αυτό μαθαίνουμε από την ίδια συνέντευξη εργάζονται (δηλαδή από το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του 1990) σε αμφότερες τις πλευρές κοινωνικοί ψυχολόγοι, παιδαγωγοί, ιστορικοί, καθηγητές πανεπιστημίων, δημοσιογράφοι, διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αλλά και παράγοντες του οικονομικού βίου, επιχειρηματίες, προκειμένου να επιλύσουν τα ψυχολογικά προβλήματα κυρίως των Ελλήνων. Το ότι προέχουν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις τα ψυχολογικά προβλήματα κυρίως των Ελλήνων και όχι των Τούρκων προκύπτει από το γεγονός ότι με βάση τις εξελίξεις στη διεθνή στρατηγική θέση της Τουρκίας που αναφέραμε η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να αποδεχθεί την κυρίαρχη θέση της Τουρκίας η οποία τη μετατρέπει σε απλό δορυφόρο της. Η αντίθετη κατάσταση ίσχυε τον Αύγουστο του 1964 με αφορμή το Κυπριακό. Ήταν νωπή η επιστολή του Προέδρου Τζόνσον προς τον Ισμέτ Ίνονου, που ηγούνταν κυβέρνησης συνασπισμού, με την οποία τον απέτρεπε να επέμβει στρατιωτικά την Κύπρο, ενώ στη Μεγαλόνησο η κατάσταση ελεγχόταν απολύτως από την ελληνική πλευρά. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου στην Άγκυρα, όπου είχα εσπευσμένως μεταβεί για υπόθεση της οικογένειάς μου, σε προσωπικές συναντήσεις μου με δύο υπουργούς, τον υπουργό Τουρισμού και Τύπου Αλή Ίχσαν Γκιογούς, και τον υπουργό των Εσωτερικών Ορχάν Όζτρακ, μου δηλώθηκε απερίφραστα ότι δεν θα είχαν αντίρρηση να πραγματοποιηθεί η Ένωση, αρκεί να μη δημιουργούνταν «ψυχολογικό πρόβλημα» στην τουρκική κοινωνία ή πως θα έπρεπε να βρεθούν κινήσεις που θα καταλάγιαζαν αυτό το «ψυχολογικό άλγος». Με αυτήν τη δικαιολογία η Τουρκία είχε τότε βομβαρδίσει την Κύπρο και είχε αποφασίσει τη μαζική απέλαση των ελλήνων υπηκόων (και των οικογενειών τους) από την Κωνσταντινούπολη, εξαπολύοντας ταυτόχρονα απηνείς διωγμούς στην Ίμβρο και την Τένεδο. Ατυχώς οι ηγεσίες ειδικά της Κύπρου δεν ήταν σε θέση να επωφεληθούν από τις επικρατούσες τότε συνθήκες, με αποτέλεσμα να φθάσουμε στη σημερινή κατάσταση.

Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν οι «ειδήμονες» για το ψυχολογικό πρόβλημα των Ελλήνων έναντι των Τούρκων ακολουθεί μια σειρά από παρεμφερείς «διαπιστώσεις» οι οποίες εφαρμόστηκαν έκτοτε και οι οποίες συνεχίζονται έκτοτε να ισχύουν παρασύροντας ανάλογες εφαρμογές (ή «κοινωνικές κατασκευές») στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες.

Πηγή: Εφημερίδα το ΠΑΡΟΝ (6-12-2009)

Γιατί πρέπει να αποδομηθεί η ελληνική εθνική ταυτότητα;

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ, καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

Η ελληνική εθνική ταυτότητα θεωρήθηκε από ξένα κέντρα εξουσίας πολύ «σκληρή». Θα έπρεπε λοιπόν να καταστεί «ήπια» ή, με την υπόθεση ότι είναι δομημένη «κοινωνική κατασκευή», πολύ απλά να αποδομηθεί.

Το γεγονός ότι για ιστορικούς λόγους η Χριστιανική Ορθοδοξία υπήρξε ο πυρήνας διαμόρφωσης της ταυτότητας αυτής θα έπρεπε να τεθεί εκποδών, κάτι που μπορούσε να πραγματοποιηθεί με την ενίσχυση από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ενός ευρείας έκτασης αντικληρικού ρεύματος. Οι βολές κατά της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα είναι ασθενικές απηχήσεις του βασικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Δύση με την περίπτωση της Ρωσίας. Επειδή την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού διαδέχθηκε μια επιστροφή στα πάτρια και στη θρησκεία (κάτι που δεν αφορά μόνο την Ορθοδοξία, αρκεί να θυμηθούμε την περίπτωση της Αλληλεγγύης με τον Λεχ Βαλέσα στην Πολωνία, όπου την αντίθεση στον Κομμουνισμό είχε αναλάβει η… Παναγία! Με άμεσο αποτέλεσμα να εκλεγεί Πάπας ο πολωνός πριμάτος, συμβάλλοντας έτσι στη διάλυση των κομμουνιστικών καθεστώτων σε χώρες με καθολικό πληθυσμό). Ωστόσο με την Ορθοδοξία από τη μια υπάρχει η πολιτιστική διαφοροποίηση της Δύσης, θεωρώντας την περίπου κάτι ανάλογο προς το Ισλάμ (αποτέλεσμα αυτής της αντίληψης είναι και το γνωστό έργο του Χάντινγκτον «Η σύγκρουση των πολιτισμών») και από την άλλη το γεγονός ότι ο πολυπληθέστερος ορθόδοξος πληθυσμός είναι ο ρωσικός που ευρίσκεται στο στόχαστρο της Δύσης (δηλαδή των ΗΠΑ, κάτω από το σχήμα της Νέας Τάξης πραγμάτων).

Κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, για παράδειγμα, όπως έχει αριστοτεχνικά καταδείξει ο μέγας ιστορικός του κινηματογράφου Georges Sadoul, στις ΗΠΑ γυρίζονταν προπαγανδιστικές ταινίες ευρείας κατανάλωσης, προκειμένου να προβληθούν τα κακά του σοβιετικού κομμουνισμού. Κατά τη μετακομμουνιστική περίοδο άρχισαν να παράγονται ταινίες ή τηλεταινίες στο επίκεντρο των οποίων ήταν η Ρωσία και η όλη υπόθεση εκτυλισσόταν γύρω από έναν μύθο των «κακών ορθόδοξων κληρικών», των «ναζί ρώσων ορθόδοξων εθνικιστών» που βάλλουν κατά των «καλών» Αμερικανών, καθολικών, εβραίων κ.λπ. Το παράδειγμα αυτό βρίσκει ευρύ πεδίο εφαρμογής στην επικαιρότητα κατά τη διάρκεια της .....
....διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και ιδιαίτερα στον πόλεμο της Βοσνίας. Η κοινή γνώμη των ΗΠΑ, συνεπικουρούμενη από εκείνη των ευρωπαϊκών χωρών, είχε στραφεί εναντίον των (ορθόδοξων) Σέρβων που «κατέσφαζαν» τους «δυστυχείς» μουσουλμάνους. Στην πραγματικότητα οι πολιτικές εξελίξεις είχαν οδηγήσει σε ρήξη ανάμεσα στα δύο εθνικά/θρησκευτικά στοιχεία της Βοσνίας, οι δε αγριότητες πραγματοποιούνταν εκατέρωθεν.

Το φαινόμενο της στάσης της δυτικής κοινής γνώμης, που ήταν εναντίον των ορθοδόξων και υπέρ των μουσουλμάνων στη Βοσνία (το οποίο επαναλήφθηκε και με την περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου), ερμηνεύει αριστουργηματικά σε προγενέστερο από τα γεγονότα αυτά και συνεπώς ανύποπτο χρόνο ο έξοχος τούρκος πανεπιστημιακός Taner Akcam (ο οποίος λόγω των απόψεών του έχει εξαναγκαστεί να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ), αναφερόμενος στα Βαλκάνια όπου από τον 19ο αιώνα παρατηρείται ρήξη μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Ωστόσο, όπως σημειώνει εύστοχα ο τούρκος καθηγητής, όταν παρατηρείται προσέγγιση της Ρωσίας με τις Δυτικές Δυνάμεις (κυρίως Αγγλία και Γαλλία), στον ευρωπαϊκό Τύπο κυριαρχούν δημοσιεύματα που διεκτραγωδούν τα δεινά των σφαγιαζομένων από τους μουσουλμάνους χριστιανών. Όταν εξ αντιθέτου η Ρωσία βρίσκεται αντιμέτωπη των Δυτικών χωρών (που συνασπίζονται με το Οθωμανικό κράτος, όπως συνέβη με τον Κριμαϊκό πόλεμο), τότε στα δημοσιεύματα περιγράφονται τα δεινά που υποφέρουν οι ταλαίπωροι μουσουλμάνοι από τους αιμοδιψείς ορθοδόξους χριστιανούς!


Μια νέα κατάσταση γνωστή και από παλιά

Η κατάσταση που ζήσαμε την τελευταία εικοσαετία δεν ήταν ούτε πρωτότυπη, ούτε ανεξήγητη. Επειδή οι συνιστώσες της γεωπολιτικής υπήρξαν οι ίδιες μ' εκείνες που επικρατούσαν πριν από μισό αιώνα, δίνεται η εντύπωση μιας ανακύκλωσης της Ιστορίας και ταυτόχρονα μιας επιστροφής, μιας αναπόδισής της, δηλαδή είναι ένας απατηλός χρόνος ή, όπως τον αποκαλεί ένας μέγιστος κοινωνιολόγος του περασμένου αιώνα, ο Georges Gurvitch, «χρόνος οφθαλμαπάτης».

Είναι τόσες οι ομοιότητες της μετακομμουνιστικής εποχής με την ψυχροπολεμική εποχή όπως αυτή που αφορούσε τη στήριξη της Ορθοδοξίας (υπό την έννοια του Οικουμενικού Πατριαρχείου) από τις ΗΠΑ η οποία είχε εγκαινιαστεί μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με την υπαγορευμένη εκλογή του Πατριάρχη Αθηναγόρα Α' του από Αμερικής, προσωπικού φίλου του Προέδρου Τρούμαν. Η αποστολή του Πατριαρχείου είχε πλέον δύο βασικά καθήκοντα, αφενός τη συμβολή της στην ελληνοτουρκική προσέγγιση και φιλία (προς από κοινού αντιμετώπιση του από βορρά κινδύνου) και αφετέρου τη συνεργασία μεταξύ των άλλων δογμάτων με την εγκαινίαση ενός διαχριστιανικού διαλόγου (με στόχο την ενότητα των χριστιανικών δογμάτων έναντι της κομμουνιστικής αθεΐας - με την ίδια ένταση που ενισχύθηκε από τους Αμερικανούς και το ισλαμικό κίνημα στην Τουρκία σε βάρος του κεμαλισμού). Τώρα στο στόχαστρο τέθηκε η Ρωσική Εκκλησία, που θεωρήθηκε αναχρονιστική, όπως χαρακτηρίστηκε και η Ελλαδική Εκκλησία. Αναντίρρητα, όποια επιτυχία είχαν οι υποβολιμαίες, κακόβουλες και σχεδιασμένες επιθέσεις κατά της Εκκλησίας οφείλεται και στην αδυναμία της Εκκλησίας της Ελλάδος να αντιληφθεί τις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές και το στημένο σε βάρος της παιγνίδι, καθώς η ίδια ήταν κατά μεγάλο βαθμό περιχαρακωμένη μέσα σε αναχρονιστικά πλαίσια. Το αντιεκκλησιαστικό κλίμα ενίσχυσαν από τη μια ιδεοληψίες και εμμονές πολιτικών προσώπων που κατείχαν υψηλό πολιτειακό αξίωμα και από την άλλη η ρήξη στις σχέσεις του Πατριαρχείου (που θεωρήθηκε ως πηγή εκσυγχρονισμού και προόδου) με την Εκκλησία της Ελλάδος (η οποία εμφανίστηκε ως εστία μαύρης αντίδρασης). Αντιπαράθεση η οποία εκμεταλλευόμενη τις προσωπικές φιλοδοξίες ή/και αντιζηλίες αρχιερέων οδήγησε σε δυσάρεστες καταστάσεις (αντιπαράθεση Χριστόδουλου προς Βαρθολομαίο και αδυναμία του πρώτου να ανταποκριθεί στις προκλήσεις των καιρών), προς ζημία βέβαια της ίδιας της Εκκλησίας.

Η εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας το 1995

Στις 8 Απριλίου του 1990 διεξάγονται στην Ελλάδα βουλευτικές εκλογές. Ο γράφων δέχεται ένα επείγον τηλεφώνημα από τον γνωστό κύπριο εκδότη Κωστή Χατζηκωστή, με το οποίο τον καλούσε στο ξενοδοχείο Intercontinental, όπου βρήκε συγκεντρωμένους κάποιος από τους σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες της Κύπρου. Η ερώτηση που μου τέθηκε τότε ήταν πώς προδίκαζα το εκλογικό αποτέλεσμα. Απάντησα ότι με βάση τον εκλογικό νόμο όποιος εξασφάλιζε μία (1) έδρα επιπλέον θα σχημάτιζε κυβέρνηση. Με το γνωστό του φλεγματικό τρόπο ο Χατζηκωστής μού είπε τα ακόλουθα: «Επειδή εμείς οι Κύπριοι κινδυνεύουμε περισσότερο από τους ελλαδίτες πολιτικούς, αντί να ''αγοράζουμε'' ξένους πολιτικούς είναι προτιμότερο να αγοράζουμε Ελλαδίτες. Γι' αυτό καταλήξαμε στο συμπέρασμα να ενισχύσουμε οικονομικά τον Στεφανόπουλο της ΔΗΑΝΑ υπό δύο όρους, να συμπεριλάβει στους συνδυασμούς του όλα τα μικρά κόμματα και να δεσμευτεί να τηρήσει στα εθνικά θέματα μια σταθερή και μη υποχωρητική έναντι της Τουρκίας πολιτική». Οι παριστάμενοι με εξουσιοδοτούσαν να συνεννοηθώ αφενός με τις ηγεσίες των μικρών κομμάτων (εκτός της ΕΣΠΕ του Στάθη Παναγούλη, τον οποίο προφανώς δεν ήθελαν) και αφετέρου με τον Στεφανόπουλο. Μάλιστα η συγκέντρωση δεν διαλύθηκε, αλλά εγώ αναχώρησα αμέσως και σε τρεις ώρες είχα συνεννοηθεί με τις ηγεσίες του Κόμματος των Φιλελευθέρων (για την ακρίβεια ο Νικήτας Βενιζέλος εξέφρασε αντίρρηση για το πρόσωπο του Στεφανόπουλου τον οποίο θεωρούσε φιλοβασιλικό, (!) αντιρρήσεις που κάμφθηκαν αμέσως), της Χριστανικής Δημοκρατίας (της οποίας συνεδρίαζε η κεντρική επιτροπή του κόμματος που διέκοψα και εξήγησε τα καθέκαστα στον πρόεδρο του κόμματος Μανώλη Μηλιαράκη ο οποίος δέχτηκε δίχως δισταγμούς) και τον Γιάννη Ζίγδη, πρόεδρο της ΕΔΗΚ. Πολλοί, όταν εξιστορώ το περιστατικό, δεν πιστεύουν πως έπεισα τον Ζίγδη να τεθεί υπό την ηγεσία του Στεφανόπουλου. Και όμως είναι απολύτως αληθές. Δεν χρειάστηκαν παρά λίγα λεπτά. Τον πήρα λοιπόν και τον μετέφερα στο Intercontinental όπου παρέμενε η συντροφιά των κυπρίων επιχειρηματιών. Διαπιστώθηκε ταύτιση απόψεων, δόθηκαν τα χέρια και χωρίσαμε προκειμένου να συναντήσω τον Στεφανόπουλο αργά το απόγευμα, όπως ήδη είχα κανονίσει (αν θυμάμαι καλά μέσω του φοιτητή μου και καλού μου φίλου Μάξιμου Χαρακόπουλου που ανήκε στη νεολαία της ΔΗΑΝΑ).

Πραγματικά, το απόγευμα επισκέφθηκα τον Στεφανόπουλο και του εξέθεσα τα καθέκαστα. Πολύ ευγενικά αρνήθηκε την προσφερόμενη βοήθεια και την πρόταση συνεργασίας από τους «μικρούς». «Εάν συνεργαστώ με άλλους κατά την κατάρτιση των συνδυασμών, θα μου φύγουν οι δικοί μου» (και παρότι δεν συνεργάστηκε με άλλους, ο μοναδικός βουλευτής που εξέλεξε, ο Κατσίκης, τον εγκατέλειψε την επομένη και προσχώρησε στη ΝΔ ώστε να δυνηθεί να σχηματίσει κυβέρνηση ο Μητσοτάκης. Μεγαλύτερη πολιτική διορατικότητα πολιτικού δεν έχω συναντήσει στη ζωή μου!). Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, με άφησε εμβρόντητο η ειλικρίνειά του (και ταυτόχρονα με γέμισε απέραντη θλίψη). «Σε ποια εθνικά θέματα αναφέρεστε; Η Ελλάδα είναι δημιούργημα των ξένων (sic). Ό,τι πουν εκείνοι γίνεται. Δεν υπάρχει περιθώριο αποτελεσματικών αντιδράσεων».

Τον Μάρτιο του 1995 θα γινόταν εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Τον Γενάρη παρουσιαζόταν ένα βιβλίο με περιεχόμενο που αφορούσε τις διεθνείς σχέσεις από το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου, με εισηγητές δύο πρώην υπουργούς Εξωτερικών, τον Θόδωρο Πάγκαλο και τον Μιχάλη Παπακωνσταντίνου. Ο Πάγκαλος ήταν εξαιρετικά καλός και κινήθηκε στα πλαίσια του βιβλίου (που δεν είχε σχέση με την Τουρκία ή τις ελληνοτουρκικές σχέσεις). Ο Παπακωνσταντίνου αντιθέτως ξέφυγε από το θέμα και αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα «να τα βρούμε με την Τουρκία», ότι οφείλαμε να τερματίσουμε τη μεταξύ των δύο χωρών τεταμένη ατμόσφαιρα και άλλα παρόμοια. Την επομένη συναντήθηκα εκ νέου με τον Παπακωνσταντίνου στο κόψιμο της πίτας του Ινστιτούτου Βαλκανικών Σπουδών. Επειδή η ατμόσφαιρα δεν ήταν εξαιρετικά ευχάριστη, λόγω του προχωρημένου της ηλικίας των παρευρισκόμενων, πήρα από τον χέρι τον Μιχάλη και του λέγω «πάμε». Στην έξοδο, επειδή χώριζαν οι δρόμοι μας, τον ρωτώ: «Γιατί χθες στα καλά καθούμενα άρχισες ξεκάρφωτα να ευαγγελίζεσαι προσέγγιση Ελλάδας - Τουρκίας δίχως όρους; Γιατί εν όψει της εκλογής Προέδρου δίνεις εξετάσεις ή το μήνυμα ότι εσύ είσαι ο κατάλληλος που λες αυτά». Και συμπλήρωσα: «Αν είσαι πονηρός Κοζανίτης, εγώ είμαι πονηρός Φαναριώτης. Πάντως ό,τι και να πεις για την ελληνοτουρκική προσέγγιση δεν θα σε κάνουν Πρόεδρο!».

Τον επόμενο μήνα τα παρασκήνια για την εκλογή Προέδρου είχαν ενταθεί. Ο ακαδημαϊκός Κώστας Δεσποτόπουλος, τον οποίο η Αριστερά είχε κατά το παρελθόν προτείνει για Πρόεδρο, μου είχε εκμυστηρευτεί ότι θα τον ενδιέφερε εάν υπήρχε θετική ανταπόκριση από το ΠΑΣΟΚ. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, φιλικό μου πρόσωπο την περίοδο εκείνη, ήταν μέλος του Εκτελεστικού. Του ανέφερα την περίπτωση που κατά την κρίση μου ήταν ιδανική και σε λίγες μέρες μου απάντησε ότι το θέμα είχε συζητηθεί στο Εκτελεστικό και «πρόκειται να υποστηριχτεί ο Πατρινός». Ήταν επόμενο. Ο Δεσποτόπουλος εκτός των άλλων είχε και το κώλυμα της καταγωγής του, ήταν Σμυρνιός, όπως άλλωστε και η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ, που και εκείνη ανέμενε τη σειρά της για το ίδιο αξίωμα. Ωστόσο τους είχε διαφύγει ότι ΚΑΝΕΙΣ από το προσφυγικό στοιχείο, εκτός από διακοσμητικούς ρόλους, δεν είχε αναδειχθεί στην πολιτική ζωή της χώρας ή και να είχε αναμειχθεί, είχε οδηγηθεί στο περιθώριο.

Και η εξόφληση της επιταγής;
 
Έτσι στις 8 Μαρτίου 1995 Πρόεδρος εξελέγη ο Κωστής Στεφανόπουλος κατόπιν της πρότασης του Αντώνη Σαμαρά, προέδρου τότε της ΠΟΛΑΝ. Ο ίδιος θα ήθελε βέβαια, όπως έλεγε, για πρόεδρο τον Ελύτη ή τον Γιανναρά... Αλλά στην πολιτική, βλέπετε, πρυτανεύει ο ρεαλισμός. Αυτός που θέλει την Ελλάδα να κάνει ό,τι της υπαγορεύουν οι ξένοι. Και η θητεία του Κωστή Στεφανόπουλου παρατάθηκε με την πρωτοβουλία του Κώστα Σημίτη το 2000. Φαίνεται λοιπόν ότι οι επιταγές στην πολιτική δεν δίδονται εν λευκώ, αλλά έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο που συνοδεύουν τον πολιτικό διά βίου και πρέπει να καταβληθούν. Θα θυμούνται οι αναγνώστες. Μετά την αποχώρηση από την Προεδρία της Δημοκρατίας, ο κ. Κ. Στεφανόπουλος, ο οποίος ομολογουμένως έχαιρε μεγάλης δημοφιλίας, κατά Μάιο του 2006 δημοσίευσε στην «Καθημερινή» βαρυσήμαντο άρθρο στο οποίο υπεραμυνόταν της παραπομπής των διαφορών της Ελλάδος με την Τουρκία, σε ό,τι έχει σχέση με την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου και τα συναφή θέματα, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Λύση αμφιλεγόμενη, δεδομένου ότι εκτός του ότι το Διεθνές Δικαστήριο κρίνει και με πολιτικά κριτήρια, δεσμεύεται και από το συνυποσχετικό των αντιδίκων μερών, εφόσον δε η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση για τη Θάλασσα, το βαρύνον στην κρίση του δικαστηρίου στοιχείο θα είναι η ευθυδικία, οπότε «μεγάλη» η Τουρκία, «μικρή» η Ελλάδα, για τη μεν υφαλοκρηπίδα τα ποσοστά για την πρώτη θα υποστούν μια «δικαιολογημένη μείωση», για δε τις «γκρίζες ζώνες» που βλέπει η Άγκυρα Κύριος οίδε τι θα επακολουθήσει.

Το σημαντικό όμως στοιχείο στην παρέμβαση του κ. Κ. Στεφανόπουλου υπήρξε η άμεση αντίδραση του επίσης τέως Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Χρήστου Σαρτζετάκη, του οποίου την εμπνευσμένη και αποστομωτική απάντηση δεν δημοσίευε καμιά εφημερίδα (ενώ τελικά αναστηλώθηκε μόνο από το «ΠΑΡΟΝ»). Αργότερα ο κ. Κ. Στεφανόπουλος τάχθηκε και υπέρ της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου.

Πηγή: Εφημερίδα το ΠΑΡΟΝ (13-12-2009)

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ «ΟΜΙΛΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ»

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ, καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

Πολιτικές εξελίξεις και ιδεολογία την τελευταία 20ετία στην Ελλάδα

Παρουσιάζει ενδιαφέρον η είδηση κατά την οποία στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του «Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας» (ΟΠΕΚ) του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Σημίτη (οι συνεργάτες του οποίου στήριξαν λυσσωδώς τα Σχέδια Ανάν για την Κύπρο), λίγους μήνες πριν αναλάβει πρωθυπουργός (και στη συνέχεια εκλεγεί πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ) είχε οργανωθεί στο Πάντειο Πανεπιστήμιο μια δημόσια συζήτηση για την οποία είχε μετακληθεί από την Τουρκία ο καθηγητής Μετέ Τουντζάι (κοινός μας γνωστός, ο κ. Σημίτης συνέπεσε το 1963 με τον Μετέ στο LSE για κάποια εξάμηνα και μάλιστα είχαν συμμετάσχει στις διαδηλώσεις εναντίον της Φρειδερίκης που είχε οργανώσει στο Λονδίνο η γυναίκα του διωκόμενου στην Ελλάδα συνδικαλιστή Αμπατιέλου, ενώ με τον Μετέ ήμαστε μαθητές του ίδιου καθηγητή, του αείμνηστου Ταρίκ Ζαφέρ Τούναγια, του Σβώλου της Τουρκίας του αποκαλουμένου και «καθηγητή των καθηγητών»).

Στην ημερίδα αυτή τονίστηκε ιδιαίτερα η αναγκαιότητα προσέγγισης Ελλάδας - Τουρκίας και άλλα συναφή. Αναντίρρητα εάν in abstracto εκληφθεί η εκδήλωση όχι μόνο δεν είναι επίμεμπτη, αλλά επαινετέα. Ωστόσο, όπως διαπιστώνει κανείς, ο χρόνος που πραγματοποιήθηκε η συζήτηση αναπέμπει σε κάποιο μήνυμα που ήθελε να
δοθεί σε αποδέκτες και εκτός της Ελλάδος ευρισκόμενους, όχι ειδικά στην Τουρκία! Ήταν δηλαδή ένα είδος δημόσιων διαπιστευτηρίων για την επικείμενη πρωθυπουργία!

Σύγκριση της ελληνοτουρκικής προσέγγισης του 1930 προς την εποχή μας

Είναι εκπληκτικό, αλλά αν συγκρίνει κανείς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις της εποχής μας με εκείνες ακριβώς μετά τη Μικρασιατική τραγωδία του 1922 και τις συνέπειές της, θα διαπιστώσει ότι τότε σε μία οκταετία είχε επέλθει εντυπωσιακή συμφιλίωση και είχε εγκαινιαστεί η πολύπαθη ελληνοτουρκική φιλία, σε αντίθεση προς την εποχή μας κατά την οποία επί 35 συναπτά έτη συνεχίζεται η αντιμαχία σε πείσμα του «καλού κλίματος» που διαμορφώθηκε έντεχνα ανάμεσα στις δύο χώρες. Το αίτιο είναι πολλαπλό.

Πρώτον: Γιατί κατά την εποχή εκείνη στην Ελλάδα κυριαρχούσε το άστρο του Ελευθερίου Βενιζέλου και στην Τουρκία του Κεμάλ Ατατούρκ (το καθεστώς του οποίου δεν διάφερε, όπως επισημαίνει και ο Τουντζάι, στον οποίο αναφερθήκαμε, από τα δικτατορικά καθεστώτα που ήταν την εποχή εκείνη του συρμού).

Ο Βενιζέλος και μαζί με αυτόν και η Ελλάδα πλήρωσαν πολύ ακριβά τη φιλία αυτή, όχι γιατί δεν έπρεπε να γίνει, αλλά έτσι όπως έγινε, με τη διαγραφή των αποζημιώσεων προς τους πρόσφυγες, που όφειλε η Τουρκία βάσει της συνθήκης της Λωζάννης και τον βίαιο τερματισμό των ονείρων περί επανόδου των στις πατρογονικές τους εστίες. Και αυτό γιατί το πιο βασικό έρεισμα του Βενιζέλου στο εκλογικό σώμα, που ήταν οι πρόσφυγες, σε μεγάλη κλίμακα τον εγκατέλειψαν (στελεχώνοντας την καχεκτική μέχρι τότε Αριστερά), με αποτέλεσμα να χάσει τις εκλογές και να οδηγηθεί η χώρα σε περιπέτειες. Πάντως ο Κεμάλ, όπως φαίνεται από εμπιστευτική αποστολή που είχε αναθέσει στον Τζαλάλ Μπαγιάρ (υπουργό Εθνικής Οικονομίας το 1934), στα πλαίσια επίσημου ταξιδίου του στην Αθήνα, ανησυχούσε σφόδρα για το ενδεχόμενο επηρεασμού των πολιτικών πραγμάτων της Ελλάδας από τους πρόσφυγες. Σχετικά στην πρόσφατη εποχή καταβλήθηκε προσπάθεια προσεταιρισμού των προσφυγικών σωματείων και κυρίως των Κωνσταντινουπολιτών, όπως και διαμέσου των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης (με αδελφοποιήσεις δήμων κ.λπ.). Το 1930 όμως δεν διαπιστώνεται να θίγονται σε αμφότερες τις χώρες οι κυρίαρχοι ιδεολογικοί μηχανισμοί και γενικά υπήρξε μια εξέλιξη που άφηνε τους λαούς μάλλον αδιάφορους.

Η σύνθεση των πληθυσμών (υπέρτερος ο αγροτικός του αστεακού) και η τεχνολογία της εποχής, ιδίως των επικοινωνιών και της ενημέρωσης, έχουν παίξει σημαντικό ρόλο γι' αυτό. Πάντως αρκεί να αναφέρουμε ειδικά για την Ελλάδα ότι η κυβέρνηση του Ε. Βενιζέλου είχε απαγορεύσει (!) στα τηλεγραφεία να δέχονται τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας έναντι της επελθούσας ελληνοτουρκικής συμφωνίας. Αντίθετα στην εποχή μας η προσέγγιση γίνεται με όρους αλλοίωσης των κυρίαρχων και επίσημων ιδεολογικών μηχανισμών ασυγκρίτως πολύ περισσότερο απ' ό,τι στην Τουρκία.

Δεύτερον: Η κυριότερη όμως διαφορά μεταξύ των δύο εποχών έγκειται στο ότι το 1930 η Τουρκία ήταν μια καθημαγμένη χώρα, της οποίας οι ένοπλες δυνάμεις (όπως παρατηρεί και ο ίδιος ο καθηγητής) ήταν εξαιρετικά ανίσχυρες να διεξαγάγουν επιθετικό ή έστω και αμυντικό πόλεμο). Και στο πεδίο αυτό σαφώς υπερείχε η Ελλάδα (με απόλυτη υπεροπλία στο ναυτικό) αλλά και στον στρατό όπως αποδείχθηκε με την επιτυχή απόκρουση της ιταλικής επιβουλής το 1940.

Έναν στρατό τον οποίο την ίδια εποχή η Άγκυρα φοβόταν απολύτως. Συνεπώς οι ενδιάθετες προθέσεις της έναντι της Ελλάδας παρέμεναν ευσεβείς πόθοι που εκτός της αντικειμενικής αδυναμίας δεν τους επέτρεπαν να εκδηλωθούν και οι διεθνείς συγκυρίες.

Υπάρχουν όμως και ομοιότητες ως προς την προσέγγιση των δύο χωρών: Η «φιλία» ήταν αποτέλεσμα της αγγλικής πολιτικής μέσω του Μουσολίνι, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν ακόμη ενεργούμενο της Αγγλίας. Γι' αυτό και ο Μουσολίνι υπήρξε ο πρώτος τον οποίο έσπευσαν να ενημερώσουν για τη συμφωνία. Εξ ου και ο «Ριζοσπάστης» τη χαρακτήριζε «φασιστική». Αλλά υπήρξαν και άλλα επακόλουθα που είναι συμβατά προς τις εξελίξεις που παρατηρούνται στα τελευταία χρόνια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις όπως:

Πρώτον: Σε ένδειξη «καλής θέλησης» μετά την υπογραφή του συμφώνου με την Τουρκία η Ελλάδα εξεδίωξε κακήν κακώς όσους από τους 150 (αντικαθεστωτικούς της Τουρκίας) είχαν καταφύγει στη χώρα.

Ακόμη εξεδιώχθησαν και οι κιρκάσιοι στρατιωτικοί με επικεφαλής τον στρατηγό Ετχέμ τον Κιρκάσιο που είχαν συμπολεμήσει με τον ελληνικό στρατό στη Μικρά Ασία. Αντίθετα η Τουρκία δεν δέχτηκε να εκδιώξει τον περίφημο παπά Ευθήμ (ιδρυτή του «Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου» ) καίτοι ήταν ο ίδιος ανταλλάξιμος. Παρόμοια η Ελλάδα σε ένδειξη «καλής θέλησης» παρέδωσε τον Οτσαλάν στους τούρκους πράκτορες (ώστε την επομένη ο τούρκος πρωθυπουργός Μπ. Ετζεβίτ να ευχαριστήσει την ελληνική πλευρά, κάτι που αποδεικνύει μια προηγηθείσα συνεννόηση), αλλά τη μεθεπομένη, όταν είχε επιτύχει τον σκοπό του, να στραφεί εναντίον της Ελλάδος και να την κατηγορεί ότι υποθάλπει τρομοκράτες. Κατόπιν τούτου ακολούθησε συνεννόηση μεταξύ των αρχών ασφαλείας των δύο χωρών και η Άγκυρα διαβίβασε έναν μακρύ κατάλογο αντικαθεστωτικών (κυρίως Κούρδων) που είχαν καταφύγει στην Ελλάδα οι οποίοι και εξεδιώχθησαν (μεταξύ αυτών και άτομα που είχαν ασπασθεί τον χριστιανισμό, όπως η αναδεξιμιά του Μανώλη Γλέζου, ή άτομα που εργάζονταν σε υπηρεσίες όπως η ΕΡΤ κ.α. και τα οποία μετεγκαταστάθηκαν στη Γερμανία, Σουηδία, Ολλανδία, Γαλλία κ.ά.).

Δεύτερον: Σε αμφότερες τις περιπτώσεις παρατηρείται μια προσπάθεια οικονομικής συνεργασίας με επιχειρηματίες και άλλους ενδιαφερόμενους, κάτι που το 1930 στηλιτεύτηκε ιδιαίτερα από τον Τύπο της Αριστεράς.

Η προσπάθεια αυτή όμως κατά την πρόσφατη περίοδο, όπως θα δούμε πιο διεξοδικά στη συνέχεια, υπήρξε περισσότερο οργανωμένη και τα αποτελέσματά της πιο εντυπωσιακά.

Τρίτον: Σε αμφότερες τις περιπτώσεις υπάρχουν πολιτιστικές ανταλλαγές. Την περίοδο του 1930 γνωστοί ελληνικοί θίασοι έδιναν παραστάσεις στην Κωνσταντινούπολη, που λόγω της ενάριθμης ελληνικής κοινότητας ήταν πολύ καλή αγορά, υπήρξαν συμπαραγωγές ταινιών ή ελληνικές ταινίες γυρίζονταν σε τουρκικά στούντιο, κάποιες τουρκικές παραστάσεις στην Αθήνα κ.λπ.

Αντίθετα στην πρόσφατη περίοδο οι ανταλλαγές είναι κυρίως μουσικών συγκροτημάτων και συναυλιών, ενώ αγορά για τούρκους καλλιτέχνες είναι πλέον η Δυτική Θράκη λόγω του κοινωνικομορφωτικού μετασχηματισμού της εκεί μειονότητας στη μετάβασή της από αγροτική-παραδοσιακή σε αστεακή κοινωνία.

Στην πρόσφατη περίοδο όμως παρατηρείται και μια έντονη ιδεολογική παρέμβαση διαμέσου της εκπαίδευσης στα πλαίσια της οποίας θα πρέπει να αξιολογηθεί και ο διορισμός της κ. Θάλειας Δραγώνα ως ειδικής γραμματέως του απεθνικοποιηθέντος υπουργείου Παιδείας. Αυτό όμως είναι συνάρτηση και άλλων παραμέτρων και αναλόγων μεθοδεύσεων.


Πηγή: Εφημερίδα το ΠΑΡΟΝ (20-12-2009)

akritas-history-of-makedonia

ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ:Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

Μήπως η Ελλάδα βρίσκεται στο στόχαστρο κάποιων, οι οποίοι πειραματίζονται, πώς θα μπορέσουν να την διαλύσουν;

Μήπως στα επόμενα εκατό χρόνια αλλάξει τόσο πολύ η Ελλάδα ώστε να αλλάξει και το όνομα της;

Που οδηγείται η κοινωνία η οποία οπισθοχωρεί μέσα στην αντίφαση ενός αντικληρικού πνεύματος και μιας έξαρσης του ισλαμισμού;

(Το μόνο βέβαιο μέσα σ αυτή τη διάλυση είναι ότι μία ενδεχόμενη τρομαχτική ήττα στο πεδίο των εξωτερικών μας σχέσεων είναι κάτι που θα το πληρώσει πολύ ακριβά ο ελληνικός και ο κυπριακός λαός.)



hellenicrevenge

Νεοκλής Σαρρής : Tομές 1/12

Μέρος 1ο : Η περιφανής νίκη Σαμαρά. Πολυδιάστατη η ερμηνεία της νίκης του Αντώνη Σαμαρά: η αντιπαράθεση στην πολιτική φεουδαρχία και στα πολιτικά τζάκια, η πρόκληση της μη αιτιολογημένης μεγάλης περιουσίας της οικογένειας Μητσοτάκη, η αντιπάθεια που εκπέμπει το πρόσωπο της Ντόρας Μπακογιάννη, και κυριότερο η ελλιπής πολιτική της Νέας Δημοκρατίας πάνω στα Εθνικά θέματα. (σχετικά λίνκ 1)

Μέρος 2ο : H ιστορία τριών βέτο. Tρία βέτο αναστάτωσαν την EE κατά τη διάρκεια του 2009. Tο ένα από αυτά είναι το κυοφορούμενο και προαναγγελθέν ελληνικό βέτο κατά της έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων της EE με την ΠΓΔM. Tα άλλα δύο ανήκουν ήδη στην Iστορία, καθώς ολοκλήρωσαν με ριζικά διαφορετική έκβαση τον κύκλο τους. [...] H παγίδα που απειλεί την ελληνική κυβέρνηση συνίσταται στο να την πιέσουν οι Ευρωπαίοι να επιτρέψει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων EE - ΠΓΔM, αλλά να υποσχεθούν στην Αθήνα ότι δεν θα ολοκληρωθεί η ένταξη, αν προηγουμένως δεν έχει ρυθμιστεί το ζήτημα του ονόματος. Αποδοχή μιας τέτοιας διαδικασίας θα αποτελούσε ολέθριο λάθος. (σχετικά λίνκ 1 )

Μέρος 3ο : Τουρκία: Επ' ουδενί διχοτόμηση. Η Τουρκία ζητά να ελέγχει ολόκληρη τη Κύπρο και θα πολεμήσει σε κάθε περίπτωση τη διχοτόμηση όσο πολέμησε και στο παρελθόν την Ένωση.
Επιπλέον με τους εποίκους θα αποκτήσουν πληθυσμιακή πλειοψηφία στην Κύπρο και μέσα σε μία τριακονταετία η Κύπρος θα είναι ότι είναι η Ίμβρος και η Τένεδος σήμερα. Το σχετικό άρθρο του Υποστράτηγου Ανδρέα Πενταρά είχαμε δημοσιεύσει στον "Εν Κρυπτώ" στις 18 Νοεμβρίου.(σχετικά λίνκ 1 )

Μέρος 4ο : Το ελβετικό δημοψήφισμα. Σχολιασμός του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στην Ελβετία για την έγκριση, ή μη, ανέγερσης νέων μιναρέδων στη χώρα.

Μέρος 5ο : Κατάλογοι ανθελλήνων. Σχολιασμός άρθρου του κ. Ριχάρδου Σωμερίτη με θέμα « Κατάλογοι ανθελλήνων», που δημοσιεύτηκε στο Βήμα στις 26.11.09. Επισημαίνεται το σοβαρότατο ολίσθημα δύο Ελλήνων ευρωβουλευτών που έγινε την Πέμπτη 26.11.09, όταν οι κ. Τρεμόπουλος (Οικολόγοι) και Σκυλακάκης (ΝΔ) υπερψήφισαν τροπολογία η οποία εξισώνει την Τουρκία και την Κύπρο σε ό,τι αφορά τις ευθύνες για επίλυση του Κυπριακού. (σχετικά λινκ 1 , 2)

Πηγή: enkripto

Σοβαρές καταγγελίες Νεοκλη Σαρρή

Μια σοβαρότατη καταγγελία που αφορά το περιβάλλον της υποψήφιας προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε χθές, κατα την διάρκεια της εκομπής Τομές, ο καθηγητής του Παντείου πανεπιστημίου Νεοκλής Σαρρής.

Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες του κ.Σαρρή ο τούρκος υπουργός Επικρατείας Εγκεμέν Μπαγίς ουσιαστικά διόρισε τον σύζυγο τής Ντόρας Μπακογιάννη, Ισίδωρο Κούβελο, στο Διοικητικό Συμβούλιο μεγάλης τράπεζας τουρκικών συμφερόντων (έμμισθη θέση..)

Εν αναμονή της διάψευσης της είδησης ,να πούμε ότι ευχόμαστε ειλικρινα να πρόκειται για ανακρίβειες καθότι εάν και εφόσον ο σύζυγος της πρώην ΥΠΕΞ συνδέεται οικονομικα με τουρκικά συμφέροντα ,πρόκειται για σκάνδαλο πρώτου μεγέθους το οποίο θα αποτελέσει και ταφόπλακα για τις αρχηγικές φιλοδοξίες της πρώην ΥΠΕΞ..

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η δεύτερη είδηση που έδωσε ο κ.Σαρρής, σύμφωνα με τον οποίο, ο κ. Μπαγίς προσέφερε ένα ιλιγγιώδες ποσόν σε στενότατο συνεργάτη τού Γιώργου Παπανδρέου, που έχει μάλιστα και θέση στο υπουργικό συμβούλιο!

Δείτε το βίντεο :

Πηγή: enkripto