Η ΕΛΔΥΚ μάχεται στην Κύπρο

Μοιραστείτε

Έφυγε ο πολεμιστής της ΕΛΔΥΚ Μιχάλης Χαζάπης, το παλληκάρι της ΕΛΔΥΚ και της μάχης της Κύπρου του 1974

Σήμερα το πρωί (24/2/2011), έφυγε από την ζωή ένα από τα παλληκάρια της ΕΛΔΥΚ και της μάχης της Κύπρου του 1974.

Ο Μιχάλης ήταν ένας από αυτούς τους "τυχερούς" που αντιμετώπισαν την εισβολή του Αττίλα με το όπλο στο χέρι και από αυτούς που κατάφεραν να βγουν ζωντανοί, από την μάχη που χαρακτηρίστηκε ως οι "Θερμοπύλες" του νεότερου ελληνισμού: την μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ τον Αύγουστο του 1974.

Ο Μιχάλης Χαζάπης ήταν ένας από τους τελευταίους Έλληνες που εγκατέλειψαν το στρατόπεδο, μετά από ηρωϊκή αντίσταση ημερών, απέναντι σε έναν πάνοπλο εχθρό που τους σφυροκοπούσε νυχθημερόν με συντριπτικά υπέρτερες δυνάμεις.

Όπως όλοι οι βετεράνοι της Κύπρου, μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, αντιμετώπισε την εγκατάλειψη και την περιφρόνηση από το επίσημη ελληνικό κράτος.
Μόλις λίγα χρόνια πριν καταδέχθηκε η Πολιτεία να δώσει ένα παράσημο σε αυτούς τους ανθρώπους που τίμησαν την στολή του Έλληνα στρατιώτη.
Ο Μιχάλης Χαζάπης ήταν ενεργός σε όλες τις προσπάθειες και τους συλλόγους που έγιναν από τους πολεμιστές της ΕΛΔΥΚ για την αναγνώριση της θυσίας των συναδέλφων τους, αλλά και του αγώνα των ιδίων. Διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Αγωνιστών Κύπρου '74, ενώ ήταν μέλος του Δ.Σ. μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Ο Μιχάλης δεν ήταν ένας άνθρωπος που μάσαγε τα λόγια του και σε κάθε δημόσια εμφανισή του κατήγγειλε την ολιγωρία των κυβερνήσεων τόσο στο θέμα των βετεράνων, όσο και για όλες τις εθνικές υποχωρήσεις που λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες δεκαετίες.

Εμείς θα τον θυμόμαστε από τις συνεντεύξεις του στην εφημερίδα μας, στις οποίες με γλαφυρό τρόπο περιέγραφε την δράση του ίδιου και των συμπολεμιστών του, όσο και από την συμμετοχή του στις εθνικές εκδηλώσεις.
Είχαμε την τιμή και την ευκαιρία να τον τιμήσουμε στην πρώτη γιορτή του περιοδικού Patria, το 2009 στο ξενοδοχείο President, μαζί με άλλους συμπολεμιστές του, για την πολεμική του δράση αλλά και για την εθνική του στάση όλα αυτά τα χρόνια.

Πηγή: http://www.elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6995:2011-02-24-12-52-58&catid=87:epikairotita&Itemid=277

Διαβάστε την συνέντευξη που παραχώρησε ο τελευταίος υπερασπιστής του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ κατά τον δεύτερο "Αττίλα", κ. Μιχάλης Χαζάπης

ΠΩΣ ΒΓΗΚΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΟ AΝΙΣΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ


http://www.elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=437:--------a---20--&catid=100:2008-10-17-07-36-05&Itemid=302
antiparakmi

Μοιραστείτε

Για το κατάπτυστο «συγγραφικό» πόνημα έδωσε επιτέλους η ΕΤ1 τον λόγο και στο Σύλλογο Βετεράνων Κύπρου

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 14 ΜΗΝΕΣ (30.06.09)Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΤ-1 ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΑΡΗ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΥ "ΔΡΟΜΟΙ" ΠΡΟΕΒΑΛΕ ΚΑΙ ΕΠΑΙΝΕΣΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ" ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (Γκουρογιάννης στη φωτο) ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΙ, ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΚΑΙ ΚΑΘΥΒΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΤΟ 1974 ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΑΡΒΑΡΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΕΙΣΒΟΛΕΑ.

ΒΕΒΑΙΑ ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΣΚΕΦΘΗΚΑΝ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΟΥΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΑΠΟΨΗ Ή ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΝΤΙΛΟΓΟ ΣΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ, ΔΕΙΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΤΙ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ URBI ET ORBI ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ.

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΒΕΤΕΡΑΝΟΙ ΚΥΠΡΟΥ 1974" ΜΕ ΝΟΜΙΜΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΕ ΤΗΝ ΕΤ-1 ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΒΕΒΑΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΌ 14 ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΩΝ, ΠΙΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ.

ΔΕΙΤΕ ΣΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ http://www.youtube.com/watch?v=a6XDz-dLGDQ
ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΟΤΑΝ ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΝΤΑΙ ΝΑ ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΝΝΟΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ.



Σ.Κ.

Διαβάστε ακόμα:

Γκουρογιάννης: «Είπα ψέματα»!

ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΕΜΕΣΜΑ ΤΟΥ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ TO ΚΡΑΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ & ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΜΜΕ (VIDEO)

Βιβλίο - ύβρις για τους πολεμιστές της Κύπρου από τον γνωστό ανθέλληνα Γκουρογιάννη

ΜΑΤΑΙΩΘΗΚΕ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗ

ΑΣ ΣΕΒΑΣΤΟΥΜΕ ΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥΣ

ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΗ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΒΕΤΕΡΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ Η ΧΑΦΙΕΔΟΤΥΠΙΑ - ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΞΕΦΤΙΛΕΣ

ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΕΣ

Πηγή: HeLLeNiCReVeNgE





Μοιραστείτε

1974: Τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Μνήμες και σκέψεις

"...Αλλά στην Κύπρο το καλοκαίρι του ‘74 δεν ενικήθη ο Έλληνας (Κύπριος και Ελλαδίτης) στρατιώτης. Υστέρησεν η ηγεσία και εχρέωσε την ήττα αλλού. Είναι πλέον καιρός να μάθουν όλοι οι Έλληνες ότι δικαιούνται να είναι υπερήφανοι για τους γονείς τα αδέλφια, τα παιδιά τους που πολέμησαν στην Κύπρο. Γιατί πραγματικά πολέμησαν σαν ημίθεοι, σε έναν άνισο απελπισμένο αλλά συνάμα επικό αγώνα..."

«Κι η Ελλάδα, τελευταίος θάμνος στον γκρεμό»

Οι επετειακές δηλώσεις και εκδηλώσεις συνήθως είναι φορτισμένες με το στοιχείο της υπερβολής. Επειδή ακούμε και λέμε συχνά τις λέξεις γιορτή και εορτάζω, θάθελα να μείνω λίγο σ’ αυτές. Και να ψάξουμε να βρούμε κάτι τα τελευταία 50 χρόνια για το οποίο να δικαιούμαστε να γιορτάζουμε.

Μόνο αν πάμε λίγο πιο μακριά θα δούμε την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, την 1η Απριλίου του 1955 και την τετράχρονη πάλη του Κυπριακού Ελληνισμού για Eλευθερία και Ένωση με την Ελλάδα. Γι’ αυτόν τον αγώνα μπορούμε νάμαστε υπερήφανοι. Δεν φτάνουμε όμως στη γιορτή γιατί έληξε άδοξα και αντίθετα με τις προσδοκίες μας.

Τιμούμε λοιπόν τους ήρωες, τους μάρτυρες, τους πεσόντες. Δεν θρηνούμε για τον εκ πρώτης όψεως άδικο χαμό τους. Γονατίζουμε μπροστά στη θυσία τους και ανανεώνουμε το φρόνημά μας και τη διάθεση για νέους αγώνες τιμής-δικαίωσης-ελευθερίας.
Έχουμε σαν χρόνο αναφοράς το 1974. Επειδή όμως τίποτε στη ζωή των ανθρώπων αλλά και στην Ιστορία των Εθνών δεν είναι αυθύπαρκτο και άσχετο με άλλα γεγονότα και καταστάσεις, θα ήθελα να επιχειρήσω μία σύνθεση, με κομβικό σημείο την 20η Ιουλίου του 1974, άλλοτε μεν σαν κατάληξη, άλλοτε δε σαν αφετηρία. Πηγαίνοντας τρεις χιλιάδες χρόνια πίσω βρίσκουμε τις καταβολές των Κυπρίων στους αρχαίους Αρκάδες εποίκους την εποχήν του Τρωικού πολέμου. Η κοινή μοίρα του Ελληνισμού είτε βρίσκεται στην Μητροπολιτική Ελλάδα είτε στην Κύπρο πιστοποιείται και την εποχή των Περσικών πολέμων και στην συνδρομή των Κυπρίων στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πριν προχωρήσω θα κάνω μια αναφορά στον Κίμωνα, υιό του Μαραθωνομάχου Μιλτιάδους, ο οποίος είχε μια λαμπρή πορεία και το 449 π.Χ. επικεφαλής 200 τριήρων ξεκίνησε να απελευθερώσει από τους Πέρσες την Κύπρο.

Έδειξε τότε ότι η Κύπρος δεν είναι μακριά και κατεναυμάχησε τους Πέρσες ανοικτά της Σαλαμίνος. Στη σημερινή Λάρνακα, περίλαμπρη ανάμνηση και αναγνώριση αποτελεί η ύπαρξη της Ακτής Κίμωνος...

Τον Ιούλιο του 1974 ο κυβερνήτης του «Λέσβος» Λευτέρης Χανδρινός, ΑΥΤΟΒΟΥΛΩΣ και με κίνδυνο να υποστεί κυρώσεις απεβίβασε τους άνδρες της ΕΛ.ΔΥ.Κ που επέστρεφαν στην Ελλάδα, εξουδετέρωσε την οχύρωση των Τούρκων στην Πάφο με τα πυροβόλα του και με επιδέξιους χειρισμούς επροκάλεσε σύγχυση στους Τούρκους, με αποτέλεσμα να βομβαρδίσουν οι ίδιοι δύο αντιτορπιλικά τους εκ των οποίων το ένα εβυθίσθει.
Κάνοντας ένα άλμα στο χρόνο που είναι γεμάτος με κοινούς αγώνες φτάνουμε στα χρόνια του μεγάλου ξεσηκωμού για την αποτίναξη του επί 400 χρόνια Τουρκικού ζυγού. Η συμμετοχή των Κυπρίων στη Φιλική Εταιρεία εστοίχισε την μαζική δολοφονία από τους Τούρκους του Αρχιεπισκόπου των Μητροπολιτών, προυχόντων, πνευματικών ανθρώπων, ιερέων και πολλών άλλων την 9η Ιουλίου του 1821. Στους Βαλκανικούς πολέμους η συμμετοχή των Κυπρίων στο γιγάντιο εκείνο εγχείρημα που μεγάλωσε την Ελλάδα ήταν αθρόα.

Στο Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο εκτός από το πάγιο αίσθημα αγάπης και αλληλεγγύης των Κυπρίων προς την Ελλάδα υπήρξε εξαπάτηση από τους Άγγλους, ότι βοηθώντας τον αγώνα κατά του άξονα θα έφερναν πιο κοντά την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Αντ’ αυτού απήντησαν με ένα υπεροπτικό «Ουδέποτε» στο αίτημα των Κυπρίων για ΕΝΩΣΗ που εσυνοδεύετο από τις υπογραφές του 96% των κατοίκων τον Ιανουάριο του 1950. Κατόπιν τούτου δεν έμενε άλλη διέξοδος εκτός από τον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα.

Παρά τις μεγαλειώδεις ηθικές και στρατιωτικές νίκες της ΕΟΚΑ η πονηριά των Άγγλων και η είσοδος της Τουρκίας στα γεγονότα οδήγησαν στις θνησιγενείς συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και την δήθεν Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Κύπρου.
Τραγική ειρωνεία, την ανεξαρτησία της υπέγραφαν σαν εγγυήτριες δυνάμεις εκτός από τηn Ελλάδα αν είναι δυνατόν η Μεγάλη Βρετανία και η Τουρκία!! Το πρώτο ισχυρό πλήγμα στη νεαρά Κυπριακή Δημοκρατία εδόθη τον Δεκέμβριο του 1963 οπότε ουσιαστικά έπεσε το σπέρμα της διχοτομήσεως με τη δημιουργία των Τουρκικών θυλάκων.

Η Τουρκία έκτοτε προετοιμάζετο και καραδοκούσε. Η αφορμή για το έγκλημα της Τουρκικής εισβολής εδόθη με το πραξικόπημα της 15 Ιουλίου του 1974. Η Ιστορία κάποτε θα αποδώσει ευθύνες σε γνωστούς σήμερα αυτουργούς αλλά ενδεχομένως και σε κάποιους που τώρα κρύβονται στο απυρόβλητο ένεκα ποικίλων λόγων και ισορροπιών.

Μεταξύ πολλών άλλων ελέγχθη ότι η επιδίωξη της Ενώσεως έφερε τους Τούρκους στην Κύπρο. Ουδέν αναληθέστερον. Η αγάπη της Ελλάδος και ο πόθος της Ενώσεως ζέσταινε τις ψυχές των Κυπρίων στους παγωμένους αιώνες της σκλαβιάς. Και μπορεί με αδιάσειστα ιστορικά τεκμήρια, χωρίς καμία αμφιβολία να αποδειχθεί ότι είναι η εγκατάλειψη της Ενώσεως που έφερε και εγκατέστησε τους Τούρκους στην Κύπρο.
Ελάχιστοι μας διαβάζουν,
ελάχιστοι ξέρουν τη γλώσσα μας,
μένουμε αδικαίωτοι κι αχειροκρότητοι,
σ’ αυτήν τη μακρινή γωνιά,
όμως αντισταθμίζει που γράφουμε ελληνικά. (Κ. Μόντης)

Η αναμέτρηση με την Τουρκία ήταν εντελώς άνιση κι έτσι με την ανοχή αν όxι με την υποστήριξη της Μεγάλης Βρετανίας που ήταν εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας υπερίσχυσε το δίκαιο του ισχυρού και η Τουρκία κατέλαβε το 38% του Κυπριακού εδάφους, εξετόπισε τον μισό πληθυσμό, πρόσφυγες στον τόπο τους και γέμισε την Κύπρο με νεκρούς και άφησε εκατοντάδες οικογένειες με την αγωνία της αναζήτησης του αγνοουμένου …

Αλλά στην Κύπρο το καλοκαίρι του ‘74 δεν ενικήθη ο Έλληνας (Κύπριος και Ελλαδίτης) στρατιώτης. Υστέρησεν η ηγεσία και εχρέωσε την ήττα αλλού. Είναι πλέον καιρός να μάθουν όλοι οι Έλληνες ότι δικαιούνται να είναι υπερήφανοι για τους γονείς τα αδέλφια, τα παιδιά τους που πολέμησαν στην Κύπρο. Γιατί πραγματικά πολέμησαν σαν ημίθεοι, σε έναν άνισο απελπισμένο αλλά συνάμα επικό αγώνα.

Η επέλασις της ηρωικής ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμις Κύπρου) στον ακάλυπτο κάμπο της Μεσαορίας χωρίς καμία κάλυψη και υπό τα πυρά υπερτέρων επίγειων αλλά και αεροπορικών δυνάμεων πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία.

Υπάρχει μαρτυρία επιζήσαντος μαχητή της ΕΛΔΥΚ ο οποίος ρώτησε τον αξιωματικό του: «τι παριστούμε τώρα εμείς εδώ, τους τριακόσιους του Λεωνίδα;» Και η απάντησις: «ναι, και αν χρειαστεί θα πέσουμε όλοι για να μην αφήσουμε τα άρματα των Τούρκων να περάσουν». Αυτός, έμεινε εκεί, να φυλάει την παράδοση των Θερμοπυλών.

Οι ήρωες της ΕΛΔΥΚ απέδειξαν περίτρανα ότι ο ποιητής Κώστας Μόντης είχε δίκιο όταν έγραψε:
Κι η Ελλάδα, τελευταίος θάμνος στον γκρεμό
Να τον αρπάζει η λευτεριά και να κρατιέται.

Αξίζει τον κόπο να γίνει ευρέως γνωστό ότι χρειάστηκαν πολλά διαβήματα και παραστάσεις για να πειστούν οι πολιτικοί ταγοί να αναγράψουν επιτέλους και το όνομα Κύπρος στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Και το κώλυμα ήταν ότι δεν εκηρύχθη πόλεμος Ελλάδος-Τουρκίας.

Νιώθω την ανάγκη να αναφέρω κάποιες από τις προσωπικές μου εμπειρίες εκείνων των ημερών. Έφεδρος αξιωματικός με πολλαπλά και σοβαρά τραύματα παρακαλούσε να τον περιδέσουμε πρόχειρα για να μπορεί να επιστρέψει στην μάχη. Ίσως αυτή η εικόνα συνέτεινε στην απόφασή μου να εγκαταλείψω το νοσοκομείο και να πάω στην πρώτη γραμμή.

Εκεί συνάντησα ένα έφεδρο αξιωματικό ο οποίος είχε κάταγμα και εντούτοις παρέμεινε μέχρι τέλους μαχητής με το χέρι στο γύψο ενώ μπορούσε κάλλιστα να πάει στο σπίτι του. Κάποιον άλλο τον θυμάμαι να βάλλει με το τυφέκιο κάθε φορά που περνούσαν τα αεροπλάνα από πάνω μας και να φωνάζει «θάρρος ρε θάρρος». Μ’ αυτό το όνομα έχει καταγραφεί στη μνήμη μου.

Ειπώθηκαν πολλά για Έλληνες αξιωματικούς που ήταν ανίκανοι, δειλοί ή λιποτάκτες. Ο Διοικητής που είχα τότε, ο Ιωάννης Μοιραλιώτης από το Αίγιο, στάθηκε ακλόνητος ενώ είχε σοβαρό καρδιακό πρόβλημα. Κι έχει χαραχθεί ανεξίτηλα μέσα μου το απόφθεγμά του «Όταν η διαταγή είναι υποχώρηση, έχει χαλάσει ο ασύρματος».

Ακολούθησαν χρόνια δίσεκτα με πολλές υποχωρήσεις και αναδιπλώσεις αλλά και φωτεινές στιγμές. Η πιο εκωφαντική όμως έκρηξη δικαίου ήταν η μεγαλειώδης άρνηση του Κυπριακού Ελληνισμού να αυτοδιαλυθεί τον Απρίλιο του 2004. Αυτός είναι ένας σταθμός που δικαιούμαστε να γιορτάζουμε. Γιατί είναι μια επιβεβαίωση της ελληνικότητάς μας. Γιατί οι Έλληνες είναι ο μόνος λαός που γιορτάζει την επέτειο εκείνου του ΟΧΙ, που πάγωσε τον φασίστα εισβολέα το 1940. Αλλά ο απόηχός του έρχεται από τις Θερμοπύλες και τον Μαραθώνα, το Μεσολόγγι και το Αρκάδι και φτάνει στον Μαχαιρά και το Δίκωμο.
Όμως οι πρώτοι που όρθωσαν το ανάστημά τους και είπαν ΟΧΙ ήταν ο Προμηθέας και η Αντιγόνηׂ ο πρώτος αψηφώντας την απόλυτη εξουσία της Θεοκρατίας με ενέχυρο το φθαρτό του σώμα, για να φωτιστεί η ΕΛΠΙΔΑ. Η δεύτερη θυσιάζοντας τη ζωή της για να αποδείξει ότι το δίκαιο του ισχυρού δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη και ΗΘΙΚΟ δεδομένο.
Τις μέρες μας, περήφανες εκδηλώσεις όπως το ΟΧΙ της Κύπρου στο δημοψήφισμα για το περιβόητο εκείνο κατασκεύασμα συντάραξαν την αλαζονεία της νέας τάξης πραγμάτων και ενέπνευσαν και άλλους λαούς.

Ομολογουμένως η διατήρηση του προβλήματος της Κύπρου εσωτερικά αλλά και διεθνώς στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητος για τόσες δεκαετίες, είναι πράγματι αξιοσημείωτη.
Η μεθοδευμένη όμως διοχέτευση επιλεγμένων πληροφοριών και θέσεων, συχνά μας παγιδεύει σε ψευδαισθήσεις ότι έχουμε γίνει συνταγματολόγοι, πολιτειολόγοι και δεν ξέρω τι άλλο. Ανάγκη να οριοθετήσουμε την αποστολή μας και να ξέρουμε μέχρι που μπορούμε να είμαστε χρήσιμοι.

Τον Μάρτιο παρακολούθησα από την τηλεόραση τον ομιλητή στο μνημόσυνο του Γρηγόρη Αυξεντίου να μιλά για την διζωνική Ομοσπονδία και ότι άλλο άσχετο μπορεί να φανταστεί κανείς σε μια τέτοια στιγμή.
Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας την αντίδρασή μου.
Τότε, τον Μάρτιο του 1957, ήμουν πολύ μικρός˙αρκετά μεγάλος όμως, για να φωλιάσει ανεξίτηλα στο μυαλό μου το γελαστό πρόσωπο του Γρηγόρη (Αυξεντίου) με το μουστακάκι και το πηλίκιο του Έλληνα Ανθυπολοχαγού. Και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί χαμογελούσε ενώ τον έζωναν οι φλόγες ολούθε. Μετά κατάλαβα. Αυτές οι φλόγες τον ανέβαζαν στον ουρανό.

Χθες το βράδυ τον είδα στον ύπνο μου και δεν χαμογελούσε πια. Ήταν σκυθρωπός και μαραζωμένος όταν μίλησε.
«Δεν θέλω τέτοια μνημόσυνα. Μου φτάνει ένα πιατάκι με κόλλυβα, χωρίς πολλή ζάχαρη και ασημένιες καραμέλες κι ένα γνήσιο δάκρυ για την Κύπρο που δεν έχει ακόμα λευτερωθεί. Ευτυχώς έζησε ο Ματρόζος (Αυγουστής Ευσταθίου) και το ξέρουν όλοι. Το είπα και το εννοούσα ότι ΕΓΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ. Όταν το έλεγα δεν ήταν γιατί δεν αγαπούσα τη ζωή και κάποιους ανθρώπους πάρα πολύ, ήταν γιατί πίστευα ότι έτσι θάδινα Λευτεριά στην Κύπρο.

Ο Κυριάκος (Μάτσης) πρόλαβε και το φώναξε δυνατά και τον άκουσαν οι δολοφόνοι «αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας».

Και ο Ευαγόρας (Παλληκαρίδης) το έγραψε έγκαιρα πως «θα πάρει μιαν ανηφοριά, θα πάρει μονοπάτια, να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά».

Ο Ανδρέας (Ζάκος) σιγοσφυρίζει ακόμα την Ηρωική του Μπετόβεν μαζί με τον Εθνικό Ύμνο. Επειδή στο τελευταίο του γράμμα έλεγε «μόνο με την εκτέλεση θα μείνω για πάντα νέος και αθάνατος» ονομάσαμε τη διαμονή μας, οδό Αιωνίας Νιότης και Αθανασίας.
Το ξαναλέω λοιπόν και εκ μέρους τους. Δεν θέλουμε τέτοια μνημόσυνα, που δεν είναι ούτε θρησκευτικά ούτε εθνικά. Δεν θέλουμε να βλέπουμε κάποιους γερασμένους συμπολεμιστές μας να χειροκροτούν την Τουρκοποίηση της Κύπρου. Γι’ αυτό, σας παρακαλούμε, ή να μας θυμάστε όπως είμαστε πραγματικά και γιατί αγωνιστήκαμε, ή να μας αφήσετε ήσυχους».

Ξύπνησα λουσμένος στον ιδρώτα και δεν ησύχασα μέχρι που έβαλα στο χαρτί αυτά τα λόγια.

Θα αναφερθώ τώρα σε κάτι πρωτόγνωρο για την Κύπρο αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα. Με τη βοήθεια του DNA και της μελέτης γενετικού υλικού, γίνεται ταυτοποίηση νεκρών του 1974. Εδώ νιώθω την ανάγκη να υψώσω φωνή διαμαρτυρίας και αγανάκτησης γιατί αποσιωπάται από τους αρμόδιους ότι όλα αυτά τα θύματα της τουρκικής θηριωδίας εξετελέσθησαν εν ψυχρώ, ευρίσκοντο σε ομαδικούς τάφους και οι απέναντι αρνούνται τόσα χρόνια την ύπαρξή τους.

Και η τελευταία πράξη της τραγωδίας. Την βλέπουμε στις τηλεοράσεις και όπως σερβίρεται μοιάζει με δικαίωση. Εκπρόσωποι της πολιτείας περιφέρουν λογύδρια υποκριτικού σεβασμού και φρούδων υποσχέσεων.
Αλλά εκείνες οι γελαστές φωτογραφίες των νέων του ’74 νιώθω ότι φωνάζουν και απορούν πως γίνεται να τους κηδεύουν τα παιδιά τους που είναι μεγαλύτερα από την ηλικία που είχαν εκείνοι όταν στερήθηκαν την ζωή. Και γιατί τους ξεριζώσαμε από εκεί που έπεσαν και φύλαγαν την εθνική μας κληρονομιά;

Να γίνονται κηδείες, να θάβονται χριστιανικά για να αναπαυτεί η ψυχή τους. Αλλά κάθε ομαδικός τάφος κάθε μεμονωμένος λάκκος που κρατούσαν τόσα χρόνια τους πεσόντες, ας είναι στη συνείδησή μας ένας βωμός, ένα θυσιαστήριο, ένα κομμάτι γης που πρέπει να λευτερωθεί.

Ήταν ωραίο μέρος η Κερύνεια. Συνδύαζε την αρμονία του βουνού και της θάλασσας και εξέθρεψε ανθρώπους που αγαπούσαν τη ζωή, την πατρίδα και την πρόοδο. Παρά τη μικρή της έκταση και τον ολιγάριθμο πληθυσμό, είχε εξαιρετική επίδοση σε όλες τις εκφράσεις της ζωής. Την παιδεία, την τέχνη, τον αθλητισμό και πάνω απ’ όλα τους Εθνικούς αγώνες. Ίσως γι’ αυτό βρέθηκε πρώτη στο στόχαστρο του εισβολέα.
Στα χρόνια της καταχνιάς που ακολούθησαν δεν έλειψαν εκδηλώσεις και αποδείξεις ότι υπάρχει φρόνημα και αγωνιστικότης. Μια ομάδα εφέδρων καταδρομέων επανέλαβε το ταξίδι του Κίμωνα με φουσκωτά και η υποδοχή που τους έγινε στην Κύπρο δεν περιγράφεται. Είδα φωτογραφίες από το επίτευγμα αυτών των λεβεντόπαιδων και πιστέψτε με ένιωσα κάτι περισσότερο από περήφανος. Ήταν στιγμές που τα κύματα σκέπαζαν τα πάντα και δεν φαινόταν σημείο ζωής. Άλλες φορές ξεπρόβαλλε δειλά ένα μέρος από την ελληνική σημαία που είχαν όλα τα σκάφη και άλλες στιγμές ολόκληρο το φουσκωτό με τη γαλανόλευκη να κυματίζει περήφανα, δάμαζε τα κύματα.

Και η πλώρη έδειχνε: πορεία Κύπρος...
Υπήρξε όμως και αντίστοιχη συμβολική και πολυσήμαντη κίνηση από την Κύπρο. Όλοι γνωρίζουν πια το καράβι της Κερύνειας, το ναυάγιο που ευρέθη ανοικτά της πόλης μου και είναι φυλακισμένο στο μεσαιωνικό φρούριο. Τα αντικείμενα φυλακίζονται. Δεν φυλακίζονται όμως οι ιδέες.

Τρανή απόδειξη αυτού είναι το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα που προέκυψε από την απαράδεκτη κίνηση των Άγγλων να φυλακίσουν τις σωρούς των ηρώων της ΕΟΚΑ. Νόμιζαν ότι έτσι θα απέτρεπαν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά την διάρκεια της κηδείας τους. Πέτυχαν αντ’ αυτού να δημιουργηθεί ένα μοναδικό Μνημείο στον κόσμο. Τα Φυλακισμένα Μνήματα όπου γονατίζουμε, προσκυνούμε και ανανεώνουμε την αγωνιστική μας διάθεση.

Ένα πιστό αντίγραφο εκείνου του καραβιού, που έγινε από την αγάπη και την αυταπάρνηση κάποιων ανθρώπων διέπλευσε όλο το Αιγαίο φέρνοντας στη Μητέρα Πατρίδα το μήνυμα ότι η ψυχή δαμάζει και τα κύματα και το χρόνο και την τεχνολογία.
Μου έτυχε η μεγάλη τιμή να υποδεχθώ στον Πειραιά αυτούς του αγγελιαφόρους της μαχόμενης ελληνικής ψυχής της Κύπρου. Μου παρέδωσαν συμβολικά φως από το καντήλι στον Άγιο Γεώργιο της Πάνω Κερύνειας, της ενορίας μου που κρατούσε συνεχώς αναμμένο μια εγκλωβισμένη. Το φυλάω ευλαβικά στο εικονοστάσι του σπιτιού μου και περιμένω καρτερικά αλλά με πίστη πότε θα σημάνουν οι καμπάνες για Δοξολογία εκεί….

Του Δρ. Νίκου Ιωάννου

Πηγή

Μοιραστείτε

Eισηγήσεις για μερική απόσυρση της ΕΛΔΥΚ!!!

Με πρόσχημα τη δυσχερή οικονομική θέση της χώρας, η ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας μελετά τη δραστική μείωση της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ), ενέργεια η οποία θα έχει ανυπολόγιστες στρατιωτικο-διπλωματικές συνέπειες. Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας Real News υπάρχουν εισηγήσεις για αποκάκρυνση του 30% των οπλιτών της ΕΛΔΥΚ στο πλαίσιο των περικοπών του υπουργείου για το προσωπικό που υπηρετεί εκτός συνόρων. Στην ΕΛΔΥΚ (σχηματισμός επιπέδου Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας) υπηρετούν σήμερα 950 Ελλαδίτες, όπως προβλέπουν οι Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, με λειτουργικές δαπάνες χαμηλότερες του ενός εκατ. ευρώ. Η ΕΛΔΥΚ διαθέτει μεγάλη ισχύ πυρός (61 άρματα μάχης Μ-48Α5 MOLF, τουλάχιστον 80 ΤΟΜΠ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΙΙ και σημαντικό αριθμό πυροβόλων) ενισχύοντας την αποτρεπτική ικανότητα της Εθνικής Φρουράς.
Οι απαράδεκτες αυτές εισηγήσεις δεν εντάσσονται σε κάποιο γενικότερο αμυντικό σχεδιασμό και αναπόφευκτα, εν μέσω συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού, δημιουργούν συνειρμούς με την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας το 1968, όταν οι σαφώς υπέρτερες κατοχικές δυνάμεις συνεχίζουν τη βελτίωση των υποδομών τους και την ανανέωση του παλαιότερου υλικού. Οποιαδήποτε κατ΄ελάχιστο μείωση της δύναμης της ΕΛΔΥΚ σημαίνει ότι η Αθήνα αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τις Συνθήκες Εγγυήσεως, δημιουργώντας μείζον πολιτικό ζήτημα.

Πηγή: strategy-geopolitics



(Ανανέωση) E.Βενιζέλος: "Δεν ψαλιδίζεται η δύναμη της ΕΛΔΥΚ"

Μοιραστείτε

Βιβλιοπαρουσίαση: «Οι Άγνωστοι Στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ 1974» του Αθανασίου Γρ. Χρυσάφη

Κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο του Ελδυκάριου πολεμιστή του 1974 Αθανασίου Γρ. Χρυσάφη: «Οι Άγνωστοι Στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ 1974». Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί και ως «Το ΕΠΟΣ της ΕΛΔΥΚ». Το βιβλίο μοιάζει με μυθιστόρημα αλλά δεν είναι. Σ’ αυτό καταγράφονται με μαρτυρίες στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ με συγκλονιστικές λεπτομέρειες οι μάχες της ΕΛΔΥΚ. Ο αναγνώστης μέσα από ολοζώντανη αφήγηση βιώνει το δράμα και την αγανάκτηση του συγγραφέα αλλά και των υπολοίπων αφηγητών για την προδοσία. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό αναδύεται η ελληνική λεβεντιά, η οποία σφραγίζει ανεξίτηλα με αίμα το πεδίο της τιμής.

Ανάμεσα στους πολλούς ήρωες παρελαύνει η μορφή του λοχία Θεμιστοκλέους Ελευθερόπουλου, στον οποίο ο συγγραφέας αφιερώνει και το βιβλίο. Ο λοχίας Ελευθερόπουλος «αυτοπροαιρέτως» αποφασίζει να επιστρέψει στο στρατόπεδο όπου η δόξα του επεφύλαξε τον τίτλο της αθανασίας! Εκεί όπου, κατά τον συγγραφέα, «γεννιούνταν ήρωες, πέθαιναν οι Τιτάνες, εκεί χηρεύαν οι μικρές, μαυροφορούσαν μάνες»! Μάταια προσπαθούσαν οι άλλοι να τον συγκρατήσουν. Ούτε και η γλυκιά νοσταλγία της ζεστής αγκαλιάς της αρραβωνιαστικιάς του, της όμορφης δασκαλίτσας η οποία τον ανέμενε στη Λαμία για να τελέσουν τον γάμο, στάθηκε ικανή να τον μεταπείσει! Αυτός βάδισε ολόισια προς τον θάνατο μη πλήρη συνείδηση του καθήκοντος αποστομώνοντας τους λοιπούς: «και να πεθάνουμε, θα ζήσουμε για πάντα στην Ιστορία»!...

Η λεβεντιά του Δημητρίου Συμήτα! Ολοίδιος ο Αθανάσιος Διάκος, μόνος με τον Λουκά Βαρελτζή, ημίγυμνος και ολόρθος κυκλωμένος από τα μεχμετζίκ να σκορπά τον θάνατο και τον όλεθρο σ’ αυτούς που τόλμησαν να μαγαρίσουν τα Άγια Χώματα της Κύπρου, μέχρι που μια ριπή πολυβόλου τουρκικού άρματος τον έκοψε στα δυό!

Η ανδρειοσύνη του Βασιλείου Ευσταθόπουλου, ο οποίος ξημερώματα της 22ας Ιουλίου 1974, σαν άκουσε το σύρσιμο του τούρκου καταδρομέα να πλησιάζει το όρυγμα, πετάχτηκε σαν αίλουρος πάνω από το ανάχωμα και καθώς καβαλλούσε τον βάρβαρο και με το ίδιο το μαχαίρι του τούρκου τον έστελνε στον αγύριστο, φώναζε στον συμπολεμιστή του: «έχε το νου σου στον πίσω, αυτόν τον καρύδωσα»!

Το βιβλίο δεν χαρίζεται στους ριψάσπιδες και προδότες. Αυτούς που έστειλαν την Εθνική Φρουρά για ύπνο ενώ τα αποβατικά των Τούρκων βρισκόντουσαν έξω από το Πέντε Μίλι. (βλ. Ελευθερίου Σταμάτη «Κύριοι πάτε για ύπνο»). Κολάζει ονομαστικά και θαρραλέα τους εφιάλτες. Καταφέρνει έτσι ο συγγραφέας να καταγραφούν τα ονόματα των πουλημένων και να παραμείνουν λεκιασμένα στους αιώνες των αιώνων στα μαύρα κατάστιχα της Ιστορίας!

Το βιβλίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ως απάντηση στο βιβλίο του Γκουρογιάννη, το οποίο διαφημίσθηκε ακόμη και από έντυπα όπως η «Ένωσις» και το «Άρδην». Αυτός ο Γκουρογιάννης, προφανώς όχι φτιαγμένος από την ίδια πάστα των ηρώων, προσπαθεί να ποδοπατήσει το ήθος των πολεμιστών και να σπιλώσει τη θυσία τους.

Για όσους θέλουν να ενδιατρίψουν, να ψαύσουν το άρωμα της εποχής και να ενταχθούν στο πνεύμα αντίστασης και αυτοθυσίας που πλανάτο στα μαρμαρένια αλώνια του τότε, στην παραλιακή λωρίδα της Κερύνειας, στις πλαγιές του Πενταδακτύλου και στην πεδιάδα του Κιόνελι, αυτών των δεκαοκτάχρονων και εικοσάχρονων παιδιών που τους καλημέριζε η αυγή, οι οποίοι προσπάθησαν με κάθε μέσο που είχαν στη διάθεσή τους να ανακόψουν την προέλαση του Αττίλα στις προδομένες Κυπριακές Θερμοπύλες, τους παραπέμπουμε επίσης στο προσφάτως εκδοθέν βιβλίο του Χάρη Κουπάτου «Κύπρος 1974 όταν σπάζει η σιωπή».

Το βιβλίο του Α. Χρυσάφη, εκτός από το βιβλιοπωλείο ΜΑΜ στη Λευκωσία, δεν διατίθεται σε άλλα βιβλιοπωλεία στην Κύπρο. Διατίθεται όμως από το Κίνημά μας όπως και το βιβλίο του Χάρη Κουπάτου. Το Κίνημά μας είχε την τιμή να χρηματοδοτήσει την έκδοση και να γράψει τον επίλογο του βιβλίου του Α.Χρυσάφη. Σ’ αυτόν τον επίλογο κωδικοποιούμε το Χρέος: «Η δικιά μας γενιά αλλά και οι επόμενες, έχοντας ως ιερή παρακαταθήκη τον αγώνα των νεκρών Ηρώων μας, εκεί που πλανώνται αδικαίωτες οι ψυχές των, στη ματωβαμένη πεδιάδα του Κιόνελι και στις ματωβαμένες πλαγιές του Πενταδακτύλου οφείλουμε να τους προσφέρουμε τη δικαίωση, υψώνοντας το γαλανόλευκο λάβαρο της λευτεριάς εκεί όπου σήμερα θολώνουν τον ορίζοντα τα μιαρά σύμβολα της κατοχής. Να κάνουμε πραγματικότητα τη νικηφόρα παρέλαση στη Λεωφόρο Ελλάδος στην Κερύνεια, την οποία ήταν ταγμένοι να πραγματοποιήσουν ΕΚΕΙΝΟΙ που όμως δεν πρόλαβαν. Δικαιώνοντας έτσι τους ηρωικούς νεκρούς, δικαιώνουμε την Ιστορία, δικαιώνουμε τα Εθνικά Πεπρωμένα και δικαιώνουμε συνάμα τα ιδανικά της Ανθρωπότητας, τα οποία οι Προπάτορες των Ηρώων μας θεμελίωσαν «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» και αντάμωσαν τις ζωές τους επί γενεές γενεών, για να βρουν οι άνθρωποι το δρόμο τους και να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση».

Για παραγγελίες Κύπρος 00357 99 440041, Ελλαδικός χώρος 0030 69 70067544

Πηγή: antistasi.org

Γκουρογιάννης: «Είπα ψέματα»!

Το συγκεκριμένο βιβλίο με το πρόσχημα του μυθιστορήματος, αναφέρει πλήθος ιστορικών ανακριβειών για τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου το 1974, υβρίζει και συκοφαντεί χυδαία τους πολεμιστές της ΕΛΔΥΚ αλλά και τους Ελληνοκυπρίους αγωνιστές, ενώ ήδη τυγχάνει προπαγανδιστικής εκμετάλλευσης από τουρκικούς κύκλους οι οποίοι το προωθούν διεθνώς, ως ελληνική «ομολογία ενοχής».

Aυτό υποστήριξε εμμέσως πλην σαφώς ο συγγραφέας του ανεκδιήγητου «μυθιστορήματος» «Κόκκινο στην πράσινη γραμμή» Βασίλης Γκουρογιάννης σε δήλωση του στην εφημερίδα «ΝΕΑ». Συγκεκριμένα δήλωσε τα εξής: «Ό,τι ενδεχομένως ενοχλεί, από βετεράνους τα άκουσα. Από τους βετεράνους άκουσα σημεία και τέρατα που αν τα υιοθετούσα, θα έγραφα σελίδες ηρωισμού αλλά και ντροπής. Βεβαίως, με την πληροφόρηση που έχω πλέον δεν θα έγραφα- και το παίρνω πίσω ευθαρσώς, για τη συνείδησή μου- για χρήση ναρκωτικών ουσιών στην ΕΛΔΥΚ εκτεταμένα, αλλά για φαινόμενα λήψης ηρεμιστικών φαρμάκων μετά το σοκ». Δηλαδή παραδέχεται πως έγραψε ψέματα! Και όμως με κυνικό ύφος δεν ζήτα ούτε μια συγγνώμη...

Το όλο θέμα με το συγκεκριμένο βιβλίο έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, αφού όπως πρώτοι αποκαλύψαμε, είναι υποψήφιο για κρατικό βραβείο από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, το όποιο υπάγεται στο υπουργείο πολιτισμού.

Για το συγκεκριμένο θέμα αναμένονται σοβαρές αντιδράσεις από συλλόγους των Βετεράνων πολεμιστών, και μάλιστα ήδη το θέμα έχει έρθει στην βουλή έπειτα από γραπτή ερώτηση που κατέθεσαν προς τον υπουργό πολιτισμού οι βουλευτές Πλεύρης και Γεωργιάδης και στην όποια αναφέρουν:
«Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), δημοσιεύθηκε ο κατάλογος για τα υποψήφια προς βράβευση βιβλία από τον επιχορηγούμενο από το Υπουργείο Σας αυτόν φορέα. Στον κατάλογο των υποψηφιοτήτων με έκπληξη διαπιστώσαμε πως υπάρχει το βιβλίο «Κόκκινο στην πράσινη γραμμή» (εκδόσεις Μεταίχμιο) του συγγραφέα Γκουρογιάννη.

Το συγκεκριμένο βιβλίο με το πρόσχημα του μυθιστορήματος, αναφέρει πλήθος ιστορικών ανακριβειών για τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου το 1974, υβρίζει και συκοφαντεί χυδαία τους πολεμιστές της ΕΛΔΥΚ αλλά και τους Ελληνοκυπρίους αγωνιστές, ενώ ήδη τυγχάνει προπαγανδιστικής εκμετάλλευσης από τουρκικούς κύκλους οι οποίοι το προωθούν διεθνώς, ως ελληνική «ομολογία ενοχής».

Συνεπώς ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός,
Γνωρίζει το Υπουργείο και το ΕΚΕΒΙ το ανιστόρητο, ανθελληνικό και υβριστικό περιεχόμενο του συγκεκριμένου βιβλίου;

Με ποια κριτήρια επελέγη ως υποψήφιο για βράβευση το συγκεκριμένο βιβλίο;
Σκοπεύετε να διαφυλάξετε την ιστορική αλήθεια αλλά και την αξιοπρέπεια των πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ, αποσύροντας την υποψηφιότητα του συγκεκριμένου βιβλίου;

Σκοπεύετε να προβείτε σε έκδοση ιστορικού πονήματος για την μάχη της Κύπρου το 1974, το οποίο θα στηρίζεται αποκλειστικά στις μαρτυρίες όσων πολέμησαν τότε στην Κύπρο;

Με ποιο ποσό χρηματοδοτείται ο ΕΚΕΒΙ από τον Έλληνα φορολογούμενο για να προτείνει για βράβευση τέτοιων βιβλίων;»
Elkosmos

5η φάλαγγα: Καλούν τους Έλληνες Στρατιώτες να αρνηθούν να υπηρετήσουν στην Κύπρο!

Μέσα στην γενικότερη εικόνα της διάλυσης η οποία υπάρχει βρήκαν την ευκαιρία οι πεμπτοφαλαγγίτες που δρουν εντός των τειχών της πολιτείας να αναπτύξουν ανενόχλητοι εν ονόματι της δημοκρατίας-ασυδοσίας αντεθνική δράση. Με προκηρύξεις τους στα κέντρα νεοσυλλέκτων καλούν τους στρατιώτες να αρνηθούν να υπηρετήσουν την θητεία τους στην Κύπρο μας.
Ιδού ένα απόσπασμα από προκήρυξη που μοίρασαν σε στρατόπεδο: «ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΓΙΑ ΕΛΔΥΚ – ΑΚΡΑΙΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009 ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΝΕ ΕΛΔΥΚ: Ασφυκτικές πιέσεις στα όρια της τρομοκρατίας ασκούνται από τη Δευτέρα 23/11/2009 προκειμένου οι φαντάροι να δεχτούν τη μετάθεση στην Κύπρο… Εμείς καλούμε τους φαντάρους να υπερασπίσουν την Άρνηση τους να πάνε στην ΕΛΔΥK  και να ζητήσουν από τους διοικητές να τους δείξουν τις διαταγές και νόμους που λένε ότι πρέπει να πάνε υποχρεωτικά στην Κύπρο… Καλούμε τους γονείς να απευθυνθούν στους διοικητές των μονάδων και να απαιτήσουν από αυτούς να σταματήσουν να παραβιάζουν τους νόμους και να σταματήσουν να παίζουν με τα παιδιά τους. ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ»

Μεγάλες οι ευθύνες των αρμοδίων, οι οποίοι επιτρέπουν την αντεθνική δράση. Είναι τουλάχιστον παράλειψη καθήκοντος αυτό που κάνουν! Όσο για την δική μας θέση ξεκάθαρη:

ΕΙΝΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟ ΚΥΠΡΟ ΓΙΑΤΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗ, Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Πηγή: xryshaygh

Υποψήφιο για βραβείο το λιβελογράφημα του Γκουρογιάννη

Το αίσχος με το υβριστικό βιβλίο-προκληση εναντίον των ηρώων της ΕΛΔΥΚ συνεχίζεται. Μετά την απροκάλυπτη διαφήμιση του από την εκπομπή του Κοσμόπουλου στο Ραδιοσταθμό της εκκλησιάς της Ελλάδος πριν ένα μήνα περίπου, αυτή τη φορά ήρθε το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) να συμπεριλάβει το συγκεκριμένο βιβλίο στα υποψήφια για την ανάδειξη του αγαπημένου ελληνικού μυθιστορήματος της χρονιάς!
Το ΕΚΕΒΙ προσκαλεί το αναγνωστικό κοινό να επιλέξει, έως τη Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009, το αγαπημένο βιβλίο της χρονιάς, ανάμεσα στα δεκαπέντε της λίστας. Με την ψήφο τους οι αναγνώστες συμμετέχουν κατά 50% στο τελικό αποτέλεσμα ενώ το υπόλοιπο 50% βγαίνει από τις ψήφους που έχουν ήδη δώσει οι Λέσχες Ανάγνωσης.
Για όσους δεν το γνωρίζουν, το συγκεκριμένο ίδρυμα, υπάγεται στο υπουργείο πολιτισμού! Το κράτος δηλαδή προτίθεται να βραβεύσει ένα ξεκάθαρα υβριστικό για την ελληνική ιστορία και τους ήρωες της βιβλίο. Τι να περιμένει όμως κανείς από τους θιασώτες του σχεδίου Ανάν, οι οποίοι σχεδιάζουν το ξεπούλημα της Κύπρου.
Αυτή είναι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, βραβεύει τους υβριστές των πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ, και ταυτόχρονα αδιαφορεί για αυτούς τους ήρωες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Για το θέμα αναμένονται σοβαρές αντιδράσεις τόσο στη βουλή όσο και από τους Συλλόγους των πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ.

Πηγή: elkosmos.gr

ΜΑΤΑΙΩΘΗΚΕ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗ

ΔΥΝΑΜΙΚΗ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΒΕΤΕΡΑΝΩΝ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ

Όπως ήταν γνωστό σήμερα στην Στοά του βιβλίου θα γινόταν η παρουσίαση του βιβλίου του συκοφάντη του αγώνα της ΕΛΔΥΚ Βασιλη Γκουρογιάννη. Στο εν λόγω βιβλίο ο "κύριος" αυτός ούτε λίγο ούτε πολύ αποκαλούσε του αγωνιστές "πρεζάκηδες", εγλκηματίες, βιαστές και διάφορα άλλα τέτοια ισχυριζόμενος ότι είναι μυθιστόρημα φυσικά. Όμως λογάριασε λάθος όπως λεεί και το τραγούδι γιατί όταν εισήλθε στην αίθουσα και άρχισε να δίνει συνέντευξη σε γνωστό τηλεοπτικό σταθμό λέγοντας το πόσο πατριώτης είναι πήρε μια απάντηση που ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος στην αιθούσα περίμενε.

Εξήντα πέριπου από τους θέατες αναμέσα τους βετεράνοι της ΕΛΔΥΚ, Κυπριοί φοιτητές αλλά και Έλληνες Πατριώτες άρχισαν να τον αποδοκιμάζουν έντονα. Στη συνέχεια στο βήμα ανέβηκε ο πρόεδρος του συλλόγου "ΒΕΤΕΡΑΝΟΙ 74" κ.Νικόλαος Φ. Αργυρόπουλος όπου εξέθεσε τον Γκουρογίαννη και τους παρατρεχάμενους του αποκαλύπτοντας τον ρόλο τους αλλά και το πραγμάτικο πρόσωπο των ήρωων της ΕΛΔΥΚ που πότισαν με αίμα τοάγιο χώμα της Μεγαλονήσου και ούτε αυτοί ούτε έμεις θα αφήσουμε ποτέ να βεβηλώσει την μνήμη τους ο κάθε υπάλληλος που πληρώνεται απο κεφάλαια ξένα και ύποπτα. Βέβαια δεν έλλειψαν και οι καθώς πρέπει κουστουμαρισμένοι κουλτουρίαρηδες "κύριοι" και "κυρίες" οι οποιοί ενίωθαν θιγμένοι που δεν άκουσαν τα ''σοφά'' λόγια του τύπου αυτού και φτάσανε στο σημείο να αποκαλούν άξεστους και τυχάιους του μαχήτες της ΕΛΔΥΚ.

Η δική μας όμως απορία είναι όταν αυτοί οι ΑΝΤΡΕΣ έχυναν το αίμα τους για την πατρίδα όλοι αύτοι σε πιο κοσμίκο γκαλά έπιναν την σαμπάνια τους;

Μετά το λόγο πήρε η κ.Μαίρη Κουρουπή, πρόεδρος του συλλόγου αγνοουμένων Κύπρου 74', η οποία με έναν συγκινητικό λόγο αποστόμωσε τους ελάχιστους υποστηρικτές του Γκουρογιάννη που αποχώρησαν απογοητευμένοι από τη τροπή που πήρε η ανθελληνική εκδήλωσή που είχαν σχεδιάσει. Πρέπει να γίνει αντιληπτό λοιπόν ότι όσο κάποιοι έχουν το ρόλο του Νενέκου πάντα θα βρίσκουν μπροστά τους Έλληνες που αντιστέκονται στα βρώμικα σχέδιά τους.

Αύριο θα ακολουθήσει φωτογραφικό υλικό και βίντεο από τη παρέμβαση.

πηγή:Έγερσις

HeLLeNiCReVeNgE

16η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1974-Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ-Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Η ΕΛΔΥΚ παρελαύνει
Ακόμη και σήμερα η παρακμιακή νεοελληνική πραγματικότητα,θέλει "άγνωστους" τους ΄Ηρωες της ΕΛΔΥΚ...
Το τοπογραφικο διάγραμμα της μάχης

Ο ανδριάντας του σύγχρονου Λεωνίδα Λοχαγού Σταυριανάκου
Η ΕΛΔΥΚ επιτίθεται...
Η ΕΛΔΥΚ επιτίθεται...

Το πεδίο της Τιμής και της Δόξης των Ελληνικών ΄Οπλων-Το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ
Τα Τούρκικα άρματα επιτίθενται κατά του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ

Τούρκοι στρατιώτες στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ μετά την κατάληψή του...
Τούρκοι στρατιώτες στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ μετά την κατάληψή του...

Η επίθεση των Τούρκων για την κατάληψη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ ξεκινά...
Το Κέντρο Διοίκησης των Τούρκων κατά την επίθεση στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ
Τούρκοι με βαρέα όπλα κατά του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ
΄Ενας ΄Ηρωας της ΕΛΔΥΚ στο πεδίο της Τιμής ατενίζει την προαιώνια Δόξα...

Τις ώρες αυτές που γίνεται η ανάρτηση αυτή (16/8), σίγησε το πυροβολικό μας, κατά την διάρκεια της Μάχης του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, για ανεξήγητους μέχρι σήμερα λόγους...
Λίγο μετά εισήλθαν τα Τούρκικα άρματα εντός του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ και ξεκίνησαν οι μάχες σώμα με σώμα, των Ελλήνων Στρατιωτών με τα στίφη του Αττίλα...
Τούτες τις "γενέθλιες και επαιτιακές" στιγμές, αναμετρήθηκε ο άνθρωπος με την μηχανή...
Ανδρεία Στήθη Ελληνικά και Ηαχές Πολεμικές βγαλμένες μέσα από τα βάθη Ανδρείων Ψυχών
έδωσαν την ύστατη μάχη με την Ιστορία...και ΝΙΚΗΣΑΝ!
Του Αντρειωμένου ο Θάνατος, Θάνατος δεν λογιέται...
Η μητέρα των Μαχών. Οι Θερμοπύλες της ΕΛ.ΔΥ.Κ.
Παραμονή της Παναγίας στην Κύπρο και οι μάχες δεν έχουν σταματήσει παρά την εκεχειρία εδώ και εβδομάδες...
Ο Αττίλας β΄ ξεκίνησε…μανιασμένα βρυχούνται τα Τούρκικα άρματα και ξεχύνονται παντού.
Από τα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου, το πυροβολικό και η αεροπορία των Τούρκων άρχισαν να βομβαρδίζουν μανιασμένα το στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ.. Ακολούθησαν όπλα καμπύλης τροχιάς, όλων των διαμετρημάτων και άρματα μάχης.
Μέσα στο στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ. βρίσκονταν ο 2ος Λόχος του 1ουΤ.Π., με Διοικητή τον Υπολοχαγό Ηλία Κωνσταντούλα, ο 4ος Λόχος του 2ου Τ.Π., με Διοικητή τον Κύπριο Λοχαγό Λούη Ιωαννίδη, ο Λόχος Διοικήσεως της ΕΛ.ΔΥ.Κ. με Διοικητή τον Ταγματάρχη Σπυρίδωνα Δελλή, και μια διμοιρία όλμων με Διοικητή τον Υπολοχαγό Στέφανο Πίο. Διοικητής και των τριών Λόχων ήταν ο Υποδιοικητής της ΕΛ.ΔΥ.Κ., Αντισυνταγματάρχης Παναγιώτης Σταυρόπουλος.
Εναντίον των νέων «300» επετέθησαν η ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ. ολόκληρο το 50οΣύνταγμα Πεζικού των Τούρκων με άρματα μάχης, από κάθε κατεύθυνση.
Οι ΄Ελληνες γίγαντες, μείνανε για να υπερασπίσουν το στρατόπεδό τους. Για την τιμή των όπλων και την αιώνια δόξα της πατρίδας! Η μάχη άνιση πέρα από κάθε φαντασία!
Έμειναν εκεί, μέσα στα ατομικά τους ορύγματα, αποφασισμένοι να πεθάνουν μέχρι ενός.
Γνώριζαν ότι όλα πλέον είχαν χαθεί για την Κύπρο και πως τις επόμενες ώρες οι μάχες θα σταματούσαν πλέον στο μαρτυρικό νησί. Οι λυσσασμένοι Τούρκοι θέλανε πάση θυσία να καταλάβουν το στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ., αλλιώς δεν θα σταματούσαν τον πόλεμο! Ξεχύθηκαν τα Τούρκικα F 104, αδειάζοντας τις Ναπάλμ πάνω στους «300» ήρωες της ΕΛ.ΔΥ.Κ., το βαρύ πυροβολικό τους ανέσκαπτε την γη μέσα στο στρατόπεδο.
Η επίθεση ήδη ξεκίνησε…κατά κύματα οι Τούρκοι καλυπτόμενοι από άρματα μάχης επιτίθονται. Θερίζονται σαν στάχυα από τους «300» Λέοντες της ΕΛ.ΔΥ.Κ.. Οπισθοχωρούν με βαρύτατες απώλειες. Στις 15.00΄ ο 4ος Λόχος δέχεται σφοδρή επίθεση στα πλευρά του από ολόκληρο Τάγμα των Τούρκων. Οι Τούρκοι οπισθοχωρούν άτακτα…αφήνοντας και πάλι δεκάδες νεκρούς μπροστά στα Ελληνικά χαρακώματα.
Να πως περιγράφει ο Στρατιώτης της 103 σειράς του Λόχου Διοικήσεως της ΕΛ.ΔΥ.Κ., την επίθεση των Τούρκων, Αστέριος Κυριακόπουλος, από την Λάρισα.-
«Ξαφνικά μέσα σε αυτήν την κόλαση συνέβη αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου. Διακόσιοι και πλέον Τούρκοι από λίγο πιο αριστερά μας όπως βλέπαμε το μακελειό μπροστά μας άρχισαν να τρέχουν εναντίον μας σαν τρελοί! Δεν τους είχαμε δει αυτούς τους Τούρκους και αιφνιδιαστήκαμε τελείως….Βλέπαμε τους Τούρκους να έρχονται κατά πάνω μας και ο Βαρελτζής και ο Σιμίτας που ήταν λεβεντόπαιδα δεν ξέρω για ποιόν λόγο σηκώθηκαν όρθιοι στο όρυγμα και άρχισαν να ρίχνουν στους Τούρκους σαν τρελοί! Είπα στον Μάριο Βολακάκη : πάει θα μας πιάσουν σαν τα ποντίκια μέσα στα ορύγματα. Γυρνάω δεξιά μου και βλέπω τον Βαρελτζή και τον Σιμίτα να τους πολεμάνε όρθιοι γυμνοί από την μέση και πάνω. Εν τω μεταξύ το τοπίο ήταν σκοτεινό γύρω –γύρω από τις εκρήξεις γι΄ αυτό και δεν πήραμε χαμπάρι ότι μας είχαν πλησιάσει τόσο πολύ οι Τούρκοι. Και ενώ όλοι οι άλλοι που ήμασταν μέσα στα ορύγματα αιφνιδιαστήκαμε αυτοί οι δύο συνέχιζαν το βιολί τους όρθιοι να ρίχνουν στο κοπάδι των Τούρκων και να ξαναγεμίζουν σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Αψηφούσαν τελείως τον θάνατο…. Η οπισθοχώρηση των Τούρκων εξελίχθηκε σε άτακτη φυγή. Μια βολή άρματος έκοψε στην μέση τον Σιμίτα που πολεμούσε όρθιος με τον Βαρελτζή που την γλίτωσε. Αυτοί οι δύο άνδρες γύρισαν πίσω και τους διακόσιους Τούρκους που έκαναν έφοδο».
Αυτοί ήταν οι ΄Ελληνες κι αυτούς οι Τούρκοι δεν τους νίκησαν ποτέ!
Ξημέρωσε της Παναγίας και οι Τούρκοι ξεκίνησαν με το ξημέρωμα να συλλέξουν τους εκατοντάδες νεκρούς τους κοντά στις δικές τους γραμμές. Να πλησιάσουν τις δικές μας δεν το τόλμησαν καθόλου! Η χθεσινή ήττα και τα δεινά που πέρασαν τους απέτρεψαν.
Παραδόξως, την παραμονή της Παναγίας και την ημέρα της εορτής της, η ΕΛ.ΔΥ.Κ. δεν είχε ούτε ένα νεκρό στρατιώτη. Είχε μόνο δύο τραυματίες.
Περί της 10.30΄ της 15ης Αυγούστου, άρχισαν και πάλι ισχυρότατοι βομβαρδισμοί από αέρος με βαριά πυροβόλα, όλμους και τα άρματα τα οποία πλησίαζαν ξερνούσαν φωτιά και ατσάλι και επέστρεφαν πίσω. Οι βομβαρδισμοί επαναλαμβάνονταν κατά διαστήματα μέχρι το ματωμένο εκείνο δειλινό…΄Ηρθε η νύχτα και το σκοτάδι κάλυψε τους εμπολέμους. Νεκρική σιγή επικρατούσε στις αντιμαχόμενες πλευρές.
Ένα κακό προαίσθημα κρατούσε ξύπνιους πολλούς Ελδυκάριους…΄Ακουγαν όλη την ημέρα τους αξιωματικούς τους να ζητούν ενισχύσεις από το Γ.Ε.Φ. και να λαμβάνουν αρνητικές απαντήσεις. Στις γύρω περιοχές του στρατοπέδου, δεν παρουσιαζόταν καμιά κίνηση από Ελληνικής πλευράς. Εστάλησαν μικρές αναγνωριστικές περίπολοι να ελέγχουν τις περιοχές στα πέριξ του στρατοπέδου μήπως και οι Τούρκοι τους κυκλώσουν. Πλήρης σιγή…δεν υπήρχαν μετακινήσεις από καμία πλευρά….
Εκείνο το βράδυ οι στρατιώτες της ΕΛ.ΔΥ.Κ. ανακάλυψαν λίγα ψωμιά μέσα στο στρατόπεδο και μερικά κουτιά από ζαχαρούχο γάλα. Έφαγαν όσοι πρόλαβαν από λίγο.
Εκείνη η νύχτα τους φάνηκε ατελείωτη…την βαριά ατμόσφαιρα ενέτεινε η δυσωδία των εκατοντάδων νεκρών Τούρκων στρατιωτών που βρίσκονταν πλησίον του στρατοπέδου.

Η αποφράδα ημέρα

Ξημέρωσε και οι Τούρκοι άρχισαν να δείχνουν πολύ μεγάλη κινητικότητα. Με τα μάτια έξω από τις κόγχες οι «300» παρακολουθούν τις κινήσεις τους. Θα επιτεθούν! ΄Αρματα άρχισαν να ανάβουν τις μηχανές τους. Τρέμει η γη από την μαζική κινητοποίηση των αρμάτων και των βαρέων όπλων των Τούρκων. ΄Ηταν 08.30΄ το πρωί, όταν δεκάδες Τούρκικα αεροσκάφη άρχισαν ανενόχλητα να βομβαρδίζουν εκ νέου το στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ.. Έριχναν κάθε είδους βόμβες, ρουκέτες και το φρικτό ναπάλμ. Ακολούθησε το πυροβολικό και οι όλμοι. Οι Τούρκοι άρχισαν να κινούνται από δύο κατευθύνσεις. Από τον Γερόλακο και από το μέρος του Κιόνελι. Είναι πλέον σε απόσταση 800 μέτρων.
Προηγούνται τα άρματα και ακολουθεί πλήθος πεζικών τμημάτων. Ήρθαν νέα ξεκούραστα τμήματα Καταδρομών. Οι Τούρκοι εκείνη την ημέρα είχαν αποφασίσει πως θα θυσίαζαν τα πάντα για να καταλάβουν το στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ.. Πίστευαν πως μέσα υπάρχουν πάνω από 1.000 αμυνόμενοι στρατιώτες.
Τα τμήματα από την κατεύθυνση του Κιόνελι σταμάτησαν την προέλασή τους. Υποστήριζαν τα τμήματα που προέλαυναν από την πλευρά του Γερόλακου. Την επίθεση θα δέχονταν ο 4ος Λόχος και ο Λόχος Διοικήσεως.
Άρχισε το Ελληνικό πυροβολικό να βάλει εναντίων των Τούρκων. ΄Ηταν η 187 Μ.Π..
Με τα εύστοχα πυρά της σκόρπιζε τους Τούρκους, ενώ ανατινάχτηκαν από τα πυρά της πολλά Τούρκικα άρματα μάχης. Οι Τούρκοι δέχονταν και τα εύστοχα πυρά των Ελδυκάριων συνεχώς . Η επίθεσή τους άρχισε να κλονίζετε σοβαρά. Σταμάτησε….
Ταυτόχρονα και από άγνωστη μέχρι σήμερα αιτία, σταμάτησε τα δραστικά πυρά της και η 187 Μ.Π... Οι Τούρκοι δεν πίστευαν στα μάτια τους. ΄Εμειναν αποσβολωμένοι να κοιτάζουν το στρατόπεδο μπροστά τους. Σαράντα βαριά άρματα και τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού ξεχύθηκαν κατά πάνω στον 4ο Λόχο και τον Λόχο Διοικήσεως.
Τρία μηχανοκίνητα Τάγματα Τούρκων επιτίθονταν από την πλευρά του Γερόλακου και δύο από την πλευρά της ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ.. Η Τουρκικά αεροπορία με πρωτοφανή μανία ανέσκαπτε το έδαφος και πολυβολούσε ότι κινούταν μέσα στο στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ..
΄Ηταν 12 η ώρα το μ
εσημέρι όταν οι ορδές του Αττίλα ξεχύθηκαν κατά εκατοντάδες εναντίων των υπερασπιστών του στρατοπέδου. Ο Ανθυπασπιστής Παπαλάμπρου του ΛΒΟ φώναζε και ακουόταν μέχρι το Κιόνελι!
«Απάνω τους λιοντάρια μου»! Παπαλάμπρου και ο Ανθυπασπιστής Κέντρας αχώριστοι φίλοι πέρασαν μαζί στο πάνθεο των Ελλήνων Ηρώων! Σήκωσαν όλο το βάρος της επίθεσης. Με τα ΠΑΟ στα χέρια τους έβαλαν ακατάπαυστα εναντίων των Τουρκικών αρμάτων. Χτυπούσαν από απόσταση αναπνοής! Ο Κέντρας έπεσε βαριά τραυματισμένος. Πλάι του ο Παπαλάμπρου δεν τον άφησε! Συνέχισε μόνος του να μάχεται εναντίων των Τουρκικών αρμάτων. Χάθηκαν και τα δύο παλικάρια.
Τα Τούρκικα άρματα έφτασαν πλέον στο Β΄ύψωμα που υπερασπίζεται ο Λόχος Διοικήσεως. Κόλαση πυρός! Η κατάσταση ξεπερνάει κάθε περιγραφή! Τα Τούρκικα άρματα ανατινάζουν τους σύγχρονους Λεωνίδες σχεδόν εξ επαφής! Τούρκοι στρατιώτες εισέρχονται στο ύψωμα και ξεκινά μάχη σώμα με σώμα! Τα Τούρκικα άρματα χτυπάνε ότι κινείται, ακόμη και τους δικούς τους στρατιώτες! Οι Λέοντες πετάγονται από τα ορύγματά τους και μάχονται με πάθος και απίστευτη τρέλα! Σκοτώνουν ακατάπαυστά τους Τούρκους! Πολλοί χτυπιούνται από ολόκληρες ριπές και δεν πέφτουν…συνεχίζουν!
Η χρήση ινδικής κάνναβης το πρωί της επίθεσης επιβλήθηκε στα επιτιθέμενα Τμήματα Πεζικού των Τούρκων. Εξέρχονται με τις λόγχες εφ όπλου οι Ελδυκάριοι και συγκρούονται με πάταγο με τους Τούρκους! Ανεβαίνουν πάνω στα άρματα! Προσπαθούν να τα καρφώσουν με τις λόγχες καθώς σώθηκαν τα πυρομαχικά τους!
Τα άρματα λιώνουν ότι κινείται! Τούρκους και ΄Ελληνες μαζί! Τα αεροσκάφη επίσης χτυπούν την Ελληνοτουρκική πλέον μάζα αδιάκριτα!
Ο Λοχαγός Σταυριανάκος ουρλιάζοντας καλύπτει με τις κραυγές του ολόκληρη την οχλοβοή και τον πάταγο της μάχης! « Ας μας πατήσουν ! Ούτε βήμα πίσω!»
Πάγωσε το αίμα στις φλέβες των Τούρκων! Τρέχουν να κρυφτούν στα ορύγματα και τα λαγούμια από όπου εξήλθαν τα λιοντάρια της ΕΛ.ΔΥ.Κ.. Σκηνές αποκάλυψης! Ο Σταυριανάκος ορμάει μόνος του και άοπλος κατά ενός άρματος! Το σταματά με τις ιαχές του! Όμως πυροβολεί από μικρή απόσταση και αποκεφαλίζει τον Σταυριανάκο!
Το πρώτο κύμα των Τούρκων στρατιωτών σχεδόν εξολοθρεύτηκε ολοσχερώς! Δεύτερο κύμα ακολούθησε αμέσως να εισέρχεται σαν μεθυσμένο. Πέφτουν οι Τούρκοι από τα δικά τους πυρά , από τις λόγχες των Ελδυκάριων! Η διμοιρία του Σταυριανάκου πέφτει μαχόμενη σχεδόν μέχρι ενός! Οι διαταγές του Σταυριανάκου ισχύουν και μετά τον θάνατό του! «Ούτε ένα βήμα πίσω Λεοντάρια μου»!!! Για δύο ώρες Τούρκοι στρατιώτες, άρματα μάχης, τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού των Τούρκων και οι ήρωες του Λόχου Διοικήσεως ήταν μπερδεμένοι και μάχονταν λυσσαλέα! Οι Τούρκοι εκατονταπλάσιοι! Τα λιοντάρια του Λόχου Διοικήσεως έπεσαν μέχρι ενός! Ελάχιστοι σώθηκαν κι αυτοί από λάθος καθώς με τις λόγχες στα όπλα επιτέθηκαν εναντίων άλλου κύματος Τούρκων που έπεφτε με μανία στον 4ο Λόχο δίπλα τους!
Εμπλέκεται και ο 4ος Λόχος της ΕΛ.ΔΥ.Κ.! Χάος! Η μόνη λέξη που μπορεί να προσεγγίσει την πραγματικότητα! Αστράφτουν οι λόγχες του 4ου! Ιαχές και πολεμικοί παιάνες! Τα άρματα περνάνε και τσαλαπατούν με τις ερπύστριές τους , τους ΄Ελληνες μαχητές! Το Πεζικό που ακολουθεί πέφτει πάω στις Ελληνικές λόγχες! Ακολουθούν φοβερές μάχες σώμα με σώμα! ΄Ενας εναντίων δεκάδων! Αυτές ήταν οι αναλογίες!
Νέα επίθεση από την πλευρά της ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ. στον 2ο Λόχο της ΕΛ.ΔΥ.Κ.! Θερίστηκαν οι Τούρκοι…διστάζουν τα άρματα! Ο 2ος τους κρατάει μακριά! Λόχος Διοικήσεως και 4ος Λόχος κυκλώνονται ολοκληρωτικά! Η μάχη συνεχίζεται με μεγάλη σφοδρότητα! Ο 2ος της ΕΛ.ΔΥ.Κ. κινδυνεύει να περικυκλωθεί κι αυτός, παρά του ότι παραμένει ακλόνητος και θερίζει τους Τούρκους ασταμάτητα! Αρματα εισχώρησαν μεταξύ του 4ου και του 2ου και χτυπούν στις πλάτες τους μαχητές μας. Οι Τούρκοι στην μανία τους χτυπιούνται συνεχώς μεταξύ τους!

Η νέα έξοδος του Μεσολογγίου

Ο Ταγματάρχης Δελλής εκτιμώντας την δεινή κατάσταση και το επερχόμενο ολοκαύτωμα των στρατιωτών του διατάζει, συντεταγμένη απαγκίστρωση και έξοδο από το στρατόπεδο! Στέλνει αγγελιοφόρους στον Λόχο Διοικήσεως, τον 4ο Λόχο και τον 2ο Λόχο. ΄Ολοι πέφτουνε νεκροί μέσα στον χαλασμό της μάχης! Τρέχει μόνος του εντελώς ακάλυπτος! ΄Αοπλος και χωρίς κράνος! Κατάφερε να ελιχθεί ανάμεσα στα άρματα, στα τεθωρακισμένα, στους Τούρκους και να οδηγήσει τα λιοντάρια σε μια νέα έξοδο του Μεσολογγίου! Δύο λιοντάρια του 4ουΛόχου, ο Στέφανος Κουτρούλης και ο Βασίλης Βάσιος, Χαλκιδικιώτες και οι δύο αρνούνται να φύγουν! Ο Στέφανος ήταν ο γίγαντας του 4ουΛόχου! Αρνήθηκε να αποχωριστεί το πολυβόλο του! Οι τελευταίοι σύντροφοί του τον είδαν όρθιο να επιτίθεται εναντίων των Τούρκων και να χάνεται….από τότε αγνοείται η τύχη του. Ο Βασίλης μετά από τιτάνια μάχη και απίστευτες περιπέτειες συνελήφθη αιχμάλωτος….
Μέχρι της 18.00΄οι μάχες μαίνονταν μέσα στο στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ. από τα απομεινάρια του 4ου και 2ου Λόχου. Ο Ταγματάρχης Δελλής έσωσε όσους μπόρεσε με μια ηρωική έξοδο ανάμεσα στα Τούρκικα άρματα και τις εκατοντάδες Τούρκους στρατιώτες!
Η ΕΛ.ΔΥ.Κ. οχυρώθηκε λίγο ποιο πίσω από το στρατόπεδό της. Οι Τούρκοι δεν τόλμησαν να τους επιτεθούν…΄Ηταν η τελευταία μάχη του πολέμου…
Κάποιοι Ελδυκάριοι άκουσαν τελευταία την φωνή του Στέφανου Κουτρούλη να βρίζει και να κραυγάζει προς τους Τούρκους και το πολυβόλο του να κροταλίζει…μετά πλήθος ριπές…μετά σιωπή…
Ηταν η τελευταία Ελληνική κραυγή...η τελευταία πολεμική ιαχή από χείλη Ελληνικά που σκέπασε σαν βροντή ολόκληρη την Κύπρο…στην Ελλάδα δεν ακούστηκε ποτέ…
Αυτοί ήταν οι ΄Ελληνες κι αυτούς δεν τους νίκησαν ποτέ οι Τούρκοι!
Τόση ήταν η μανία των Τούρκων που αποκεφάλισαν σχεδόν όλα τα σκηνώματα των Ελλήνων στρατιωτών μέσα στο μαρτυρικό στρατόπεδο.
Τα φωτογράφησε κρυφά ένας δημοσιογράφος του BBC. Ο οποίος ανέφερε στο ρεπορτάζ του.
«Τέτοια άνιση μάχη δεν έχει συμβεί στα παγκόσμια χρονικά. Τέσσερις μέρες κράτησε…δεν θα με πιστεύει κανένας».


Το πλήρες άρθρο, εδώ Ypoloipo

Πηγή: spynews-gr

ΚΥΠΡΟΣ '74 - Οι αδικημένοι ήρωες της ΕΛΔΥΚ

Οι 46 νεκροί και 59 αγνοούμενοι της ΕΛΔΥΚ το 1974

Με αφορμή την επέτειο της τουρκικής εισβολής και τις άγριες μάχες που δόθηκαν στη Λευκωσία και τα προάστια, με αποκορύφωμα τη μάχη της ΕΛΔΥΚ, η οποία υπήρξε καθοριστική στη διάσωση της Λευκωσίας, δημοσιεύτηκαν στις κυπριακές εφημερίδες άρθρα και αφηγήσεις, που αναφέρονται στις τραγικές εκείνες ημέρες.

Ολοι αναγνωρίζουν ότι οι αξιωματικοί και οι φαντάροι της ΕΛΔΥΚ πολέμησαν και στην πρώτη και στη δεύτερη εισβολή με ηρωισμό και αυτοθυσία. Οι απώλειες της ΕΛΔΥΚ ήταν 46 νεκροί και 59 αγνοούμενοι.

Οι 46 νεκροί και 59 αγνοούμενοι της ΕΛΔΥΚ το 1974

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Του ΦΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

Οι 59 αγνοούμενοι υπαξιωματικοί και στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ είναι: οι ανθυπασπιστές Κέντρας Κωνσταντίνος και Παπαλάμπρου Νικόλαος από την Καστοριά, ο αρχιλοχίας Γιαννακόπουλος Νικόλαος από την Καρδίτσα, οι λοχίες Βάης Ιάκωβος (Αττική), Γλαρέντζος Χαράλαμπος (Αττική), Ιγνατιάδης Ιωάννης (Κιλκίς), Κρητικός Νικόλαος (Αττική), Οικονόμου Ηλίας (Τρίκαλα), Παυλούδης Παύλος (Χαλκιδική), Πατσανάς Κωνσταντίνος (Λέσβος), Χαραλαμπίδης Θεόδωρος (Εδεσσα), Χαμμουριωτάκης Γεώργιος (Χαλκιδική) και Χαιριτάκης Μιχαήλ (Χανιά), οι δεκανείς Θανασόπουλος Δημήτριος (Ηλεία), Τσιώνης Ηλίας (Θεσπρωτία), Ξένος Θεόδωρος (Ηλεία), Νικητόπουλος Λάμπρος (Τριφυλλία), Μουρίκης Αθανάσιος (Καρυστία), Μανάχος Βασίλειος (Θεσπρωτία), Γρίβας Χρήστος (Πάτρα), Γιαννάκης Μηνάς (Πυργιώτισσα) και Αθανασόπουλος Δημήτριος (Καρδίτσα).

Στρατιώτες: Ανθής Ελευθέριος (Κέρκυρα), Ανεμάς Δημήτριος (Καρδίτσα), Αναλυτής Γεώργιος (Αττική), Ανδριτσόπουλος Ελευθέριος (Αττική), Βελώνας Δημήτριος (Ηλεία), Δεδεβέσης Δημήτριος (Αττική), Ζαχαρέας Ευάγγελος (Καλαμάτα), Ζερβομανώλης Γεώργιος (Λέσβος), Ηλιόπουλος Παναγιώτης (Τριφυλλία), Καραγκούνης Χαράλαμπος (Ηλεία), Κατρακάκης Θεοχάρης (Αττική), Κωνσταντίνου Ευάγγελος (Σούλι), Κουτρούλης Στέφανος (Χαλκιδική), Κωνσταντακόπουλος Ιωάννης (Ηλεία), Κρατημένος Αναστάσιος (Γορτυνία), Καραγεώργιος Αθανάσιος (Τρίκαλα), Λουρμπάς Δημήτριος (Ηλεία), Λίγγος Θωμάς (Δομοκός), Μπροδήμος Κων/νος (Ερμιόνη), Ξυδιάς Ιωάννης (Πυλία), Παπαδόπουλος Ιωάννης (Ηλεία), Παπατσάνης Αθανάσιος (Γρεβενά), Ρούσσης Σεραφείμ (Λοκρίδα), Σίνης Αργύριος (Θήβα), Σμυρλής Βασίλειος (Ναύπλιο), Σούρλας Κων/νος (Χαλκιδική), Σταματόπουλος Κων/νος (Ηλεία), Σταθόπουλος Ανδρέας (Μεσσήνη), Σκουρλής Δημήτριος (Μεσσήνη), Τσιτιρίδης Κων/νος (Γιαννιτσά), Τριανταφυλλίδης Μαν. (Ηράκλειο), Τριάντης Βασίλειος (Νικόπολη), Χ''Σταυρής Νικόλαος (Αττική), Αυλωνίτης Σπυρίδων (Λευκάδα), Γεροντής Σπυρίδων (Κόρινθος), Παφιώλης Κων/νος (Ηλεία) και Χουντάλας Προκόπιος (Ναύπλιο).


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/07/2001



Πηγή: infognomonpolitics

ΚΥΠΡΟΣ '74 - Οι αδικημένοι ήρωες της ΕΛΔΥΚ

Δραματική φωτογραφία μιας εκ των αντεπιθέσεων της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμη Κύπρου) εναντίων Τουρκικών θέσεων στην περιοχή Λευκωσίας - Αγύρτας. Η ΕΛΔΥΚ αποδείχτηκε ως η αποτελεσματικότερη και πιο οργανωμένη μονάδα άμυνας της Κύπρου προκαλώντας τρομερές απώλειες στις τουρκικές δυνάμεις που φτάνουν μέχρι και τους 2,000 νεκρούς. (Σημείωση: Η δύναμη της ΕΛΔΥΚ αποτελείτο από ΜΟΝΟ 450 νεοφερμένους από την Ελλάδα άνδρες Πεζικού, χωρίς την υποστήριξη αρμάτων ή πυροβολικού, και χωρίς οποιαδήποτε μηχανοκίνητα μέσα, ενώ το υπηρεσιακό τους τυφέκιο ήταν η ημιαυτόματη αραβίδα 8 φυσιγγίων Μ1.)

Ένα αφιέρωμα στους ΕΛΔΥΚάριους, που έπεσαν πολεμώντας τον βάρβαρο Αττίλα στις δύο φάσεις της εισβολής. Σε αυτούς που κράτησαν το μεγαλύτερο βάρος της αντιμετώπισης του εχθρού.

Οι πιο αδικημένοι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας είναι αξιωματικοί και άνδρες της ΕΛΔΥΚ, που είχαν την ατυχία να υπηρετούν στην Κύπρο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Οι άνθρωποι αυτοί, που ανάστησαν στο νησί μας τις Θερμοπύλες και τους 300 του Λεωνίδα.
Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, έμειναν στις θέσεις τους και έφραξαν το δρόμο στον πάνοπλο και υπεράριθμο νεοβάρβαρο Ασιάτη, που εισέβαλε στο νησί μας. Πιστοί τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, οι ΕΛΔΥΚάριοι αναδείχθηκαν σε γενναίοι των γενναίων. Ακόμα και οι εχθροί, που γνώρισαν από κοντά την ορμή και τη γενναιότητα των γενναίων αυτών Ελλήνων, δεν αποκρύβουν την παλληκαριά τους.

ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

Πρέπει να τονιστεί ότι, όταν εκδηλώθηκε η εισβολή του Αττίλα, οι αξιωματικοί και οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ ζούσαν σε εχθρικό περιβάλλον. Είχαν εξελιχθεί με τέτοιο τραγικό τρόπο τα γεγονότα, που μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων Κυπρίων, οπαδών του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, τους θεωρούσαν ως χουντικούς, πραξικοπηματίες και προδότες, εχθρούς της Κύπρου και του λαού της.
Η μαύρη προπαγάνδα των ημερών εκείνων έκανε μια μεγάλη μερίδα του λαού μας να ρίχνει το ανάθεμα στην ΕΛΔΥΚ και τους Ελλαδίτες αξιωματικούς, που υπηρετούσαν στην Εθνική Φρουρά. Σε αυτούς ριχνόταν όλο το βάρος της ευθύνης και της ενοχής για το πραξικόπημα. Κατηγορούνταν ότι δολοφονούσαν αδιάκριτα «νομιμόφρονες πολίτες» και θεωρούνταν εχθροί της Κύπρου και του λαού της. Αυτοί οι άνθρωποι οι αδικημένοι, οι «αναθεματισμένοι», οι εχθροί της Κύπρου και του λαού της, οι «προδότες» και «ανάξιοι Έλληνες», διέψευσαν με τον πανηγυρικότερο τρόπο τούς κατηγόρους τους. Απέδειξαν με τη δράση και τη θυσία τους ότι ήταν γνήσιοι Έλληνες, υπερπατριώτες, υπερασπιστές της Κύπρου και του λαού της.
Με την έναρξη της τουρκικής εισβολής, αυτοί οι ΕΛΔΥΚάριοι είναι που κράτησαν το μεγαλύτερο βάρος της αντιμετώπισης του εχθρού. Και ας ήταν νεοφερμένοι. Για πολλούς από αυτούς ήταν η πρώτη τους νύκτα στο στρατόπεδο. Μόλις την προηγούμενη μέρα είχαν αντικαταστήσει συναδέλφους τους, που θα γύριζαν στη μητέρα πατρίδα.
Προτού απολαύσουν τον ύπνο της πρώτης τους νύκτας στην Κύπρο, οι πιο πολλοί από τους ΕΛΔΥΚάριους υποχρεώθηκαν, «άμα τη έω», να αντιμετωπίσουν τον εχθρό. Όταν τα τουρκικά αεροπλάνα άρχισαν να ξερνούν τις βόμβες τους και να πολυβολούν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ με το πρώτο φως της ημέρας της 20ής lουλίου 1974, οι περισσότεροι αξιωματικοί και άνδρες της ΕΛΔΥΚ βρίσκονταν ήδη στα ορύγματά τους και άρχισαν να ανταποδίδουν τα πυρά στα εχθρικά αεροπλάνα.
Παράλληλα, με τα αντιαεροπορικά πυρά, οι ΕΛΔΥΚάριοι άρχισαν να
κανονιοβολούν και το παρακείμενο στρατόπεδο της ΤΟΥΡΔYK. Γύρω στις 7η ώρα το πρωί, 18 ρωσικής κατασκευής άρματα μάχης της Εθνικής Φρουράς πήραν θέσεις μάχης στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και άρχισαν να πλήττουν με τα πυροβόλα τους το στρατόπεδο της ΤΟΥΡΔΥΚ και άλλες εχθρικές θέσεις.
Από το προηγούμενο, όμως, βράδυ, η ΤΟΥΡΔΥΚ πήρε εντολή και εγκατέλειψε το στρατόπεδό της. Κινήθηκε βορειότερα και επάνδρωσε δύο αμυντικές οχυρωματικές γραμμές, που είχαν κατασκευαστεί από Τουρκοκύπριους στασιαστές της ΤΜΤ, με την καθοδήγηση και επίβλεψη του Μηχανικού του τουρκικού στρατού. Στις άρτια οργανωμένες αυτές αμυντικές θέσεις των Τούρκων, έμελλε να λάμψει η ελληνική πολεμική αρετή και να θριαμβεύσει.

Θυελλώδης προέλαση
Λίγα λεπτά μετά την άφιξη των παλαιών αρμάτων της Εθνικής Φρουράς στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ δόθηκε η διαταγή: «Επίθεση κατά Κιόνελι, και εξουδετέρωση του εχθρού». Παρά τα πυρά της τουρκικής αεροπορίας, που ήταν κυρίαρχη στον αέρα και δρούσε ανενόχλητη, και παρά τη βροχή του πυροβολικού και των όλμων του εχθρού, η προέλαση της ΕΛΔΥΚ ήταν θυελλώδης.
Ασυγκράτητοι οι γενναίοι αξιωματικοί και άνδρες της, ενισχυμένοι με λίγους εθνοφρουρούς, όρμησαν εναντίον των καλά οχυρωμένων εχθρών κραυγάζοντας:
«Ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η Κύπρος μας». Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, με άλματα που θύμιζαν προέλαση γιγάντων, οι γενναίοι της ΕΛΔΥΚ βρέθηκαν σε απόσταση μερικών μόνο εκατοντάδων μέτρων από το Κιόνελι, που οι Τούρκοι θεωρούσαν απόρθητο οχυρό τους. Με την πτώση του Κιόνελι, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος προς τον Άγιο Ιλαρίωνα, που οι Τούρκοι είχαν οχυρώσει από το 1964, ευθύς μετά την τουρκοκυπριακή ανταρσία του Δεκέμβρη του 1963.
Στο Κιόνελι, όπως αναφέραμε, ο εχθρός γερά οχυρωμένος σε μόνιμες αμυντικές θέσεις, άρχισε να προτάσσει ισχυρή αντίσταση. Γνώριζε ότι, αν οι Έλληνες πατούσαν το χωριό και το έθεταν υπό τον έλεγχό τους, η κατάληψη του Αγίου Ιλαρίωνα θα ήταν γι' αυτούς ένας απλός περίπατος. Έπρεπε, λοιπόν, πάση θυσία να μην πέσει το Κιόνελι, που είχε στο μεταξύ ενισχυθεί και με αλεξιπτωτιστές, που έριχναν από το πρωί στην περιοχή τουρκικά μεταγωγικά και ελικόπτερα.
Αλεξιπτωτιστές, ολόκληρη η δύναμη της ΤΟΥΡΔΥΚ και δεκάδες χιλιάδες ένοπλοι Τουρκοκύπριοι της ΤΜΤ, με όλμους και πολυβόλα και άλλα όπλα, αντιστέκονταν λυσσαλέα. Η λυσσαλέα, όμως, αυτή τουρκική αντίσταση κάμφθηκε, μπροστά στη θυελλώδη ορμή των Ελλήνων. Τα πυροβόλα των αρμάτων γκρέμισαν τα τουρκικά πολυβολεία και τις άλλες αμυντικές θέσεις. Το μεσημέρι του Σαββάτου, 20 lουλίου, μετά από μια προέλαση πέντε ωρών, οι γενναίοι της ΕΛΔΥΚ είχαν τρέψει σε φυγή τους Τούρκους και βρίσκονταν νικητές στο άντρο του εχθρού. Το Κιόνελι. Και ενώ οι νικητές ΕΛΔΥΚάριοι καταγίνονταν με την εξουδετέρωση των τελευταίων εστιών αντίστασης του εχθρού, πήραν την απρόσμενη, ανεξήγητη διαταγή του αρχηγείου της Εθνικής Φρουράς, που δόθηκε προφανώς από την Αθήνα: «Εγκατάλειψη του κατακτηθέντος εδάφους και άμεση επάνοδος στο
στρατόπεδο».

Πίσω στο στρατόπεδο και νέα επίθεση
ΠΕΙΘΑΡΧΗΜΕΝΟΙ και απόλυτα συντεταγμένοι, οι ΕΛΔΥΚάριοι εξετέλεσαν τη διαταγή, παρά την πίκρα και την απογοήτευση που τους πότισε. Γύρισαν στο στρατόπεδό τους, προτού δώσουν τη χαριστική βολή στο τέρας του Αττίλα. Εκεί στο στρατόπεδό τους, οι ΕΛΔΥΚάριοι ξεκουράστηκαν για λίγο, ενώ η τουρκική αεροπορία συνέχισε να τους βομβαρδίζει και να τους πολυβολεί ανηλεώς. Και προτού συνέλθουν, προτού χαρούν μια σταλιά απογευματινό ύπνο μετά από τόσες σκληρές μάχες, πήραν εντολή να ανασυνταχθούν και να εφοδιαστούν με καύσιμα και πυρομαχικά για να αναλάβουν νέα αποστολή. Γύρω στις έξι το απόγευμα έγινε συγκέντρωση, τα τμήματα πήραν τις τελευταίες οδηγίες και στις εξήμισι η ώρα άρχισαν νέα επίθεση κατά των Τούρκων. Αντικειμενικός σκοπός και αυτής της επίθεσης η κατάληψη του Κιόνελι και η προέλαση προς τον Άγιο Ιλαρίωνα. Στη νέα αυτή επίθεση η ΕΛΔΥΚ είχε ενισχυθεί με παλαιού τύπου βρετανικής κατασκευής τεθωρακισμένα «Μάρμορ Χάριγκτον» και τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού ΒΤΑ (Μπι Τι Αρ).
Η απογευματινή αυτή νέα επίθεση της ΕΛΔΥΚ, η δεύτερη σε μια μέρα, εναντίον υπέρτερων εχθρικών δυνάμεων, οχυρωμένων σε μόνιμες αμυντικές θέσεις, ήταν και πάλι θυελλώδης. Οι προφυλακές του εχθρού τρέπονταν σε άτακτο φυγή. Γύρω στα 300 μέτρα έξω από τις κατοικίες του Κιόνελι, η εμπροσθοφυλακή της ΕΛΔΥΚ συναντά μεγάλη αντιαρματική τάφρο, 50 μέτρα πλάτους και 400 μήκους. Ο διοικητής των αρμάτων διατάσσει τους άνδρες του: «Σταματήστε, είναι αδύνατο να προχωρήσετε». Ένα άρμα, όμως, στην άκρη της φάλαγγας, παρακάμπτει την εχθρική τάφρο και προχωρεί στις εχθρικές γραμμές. Ο διοικητής, που φέρει την ευθύνη για την επιχείρηση, εναγώνια κραυγάζει: «Πού πάτε; Είστε τρελοί; Πού προχωρείτε μόνοι;». Το άρμα, όμως, προχωρεί ακάθεκτο την επέλασή του. Σαν μυθικός Κένταυρος προχωρεί ξερνώντας φωτιά, θάνατο και καταστροφή στον οχυρωμένο εχθρό. Κτυπά και γκρεμίζει τα εχθρικά οχυρά και δίνει την ευκαιρία στο Πεζικό να προχωρήσει. Τα όσα συμβαίνουν στην είσοδο του Κιόνελι είναι συγκλονιστικά. Είναι απίστευτα. Η πολεμική αρετή των Ελλήνων φθάνει στο απόγειό της. Ξαναζωντανεύουν οι Μαραθώνες, οι Πλαταιές, οι Σαλαμίνες. Οι γενναίοι της ΕΛΔΥΚ, οι λίγοι, συγκρούονται με τις υπέρτερες σε αριθμό και μέσα επίλεκτες τουρκικές δυνάμεις, που βρίσκονται οχυρωμένες σε μόνιμες αμυντικές θέσεις. Το πρώτο σύνταγμα των Τούρκων αλεξιπτωτιστών, που έπεσε από νωρίς το πρωί για να ενισχύσει τον τουρκικό θύλακα Κιόνελι - Αγίου Ιλαρίωνα, αποδεκατίζεται. Το αρχηγείο των Τούρκων ζητά από την Άγκυρα εσπευσμένα νέες ενισχύσεις. Αναφέρει ότι οι επιτιθέμενοι Έλληνες είναι πολύ περισσότεροι από τους αμυνόμενους Τούρκους. Τους υπολογίζει περισσότερους από μια μεραρχία, ενισχυμένη με άρματα και τεθωρακισμένα. Μόνο έτσι μπορεί να δικαιολογήσει τη θυελλώδη προέλαση της ΕΛΔΥΚ και την οπισθοχώρηση των ανδρών του!..
ΣΗΜΕΡΙΝΗ 20/07/2009


Οι αδικημένοι ήρωες της ΕΛΔΥΚ (Β')

Πρώτη αλήθεια: ότι οι Τούρκοι βρέθηκαν σε απελπιστική κατάσταση από την πρώτη μέρα της εισβολής και αν η ΕΛΔΥΚ δεν έπαιρνε δύο φορές εντολή να εγκαταλείψει το Κιόνελι, οι Έλληνες θα βρίσκονταν από την αυγή της 21ης Ιουλίου στον Άγιο Ιλαρίωνα και θα έθεταν υπό τον πλήρη έλεγχό τους τον στρατηγικό αυτό χώρο και τα στενά του Μπογαζίου.
21/07/2009 | Γεώργιος Τζιώρτζιος

Γνήσιοι Έλληνες, υπερασπιστές της Κύπρου και του λαού της

Ένα αφιέρωμα στους Ελλαδίτες αξιωματικούς και οπλίτες, που έπεσαν πολεμώντας τον βάρβαρο Αττίλα στις δύο φάσεις της εισβολής. Σε αυτούς που κράτησαν το μεγαλύτερο βάρος της αντιμετώπισης του εχθρού.

ΕΛΔΥΚ
Η εμπλοκή του Ελληνικού Συντάγματος είχε την έννοια της πρώτης ενδείξεως ενός ελληνοτουρκικού πολέμου

ΜΕΡΟΣ Β΄
Ο Μπιράντ Μεχμέτ Αλή, στο βιβλίο του «Απόφαση - Απόβαση», που καταπιάνεται με το παρασκήνιο της εισβολής, πάντοτε με τον τουρκικό φακό και την τουρκική θεώρηση των πραγμάτων, γράφει για τις μάχες της πρώτης μέρας και ειδικότερα για την επίθεση της ΕΛΔΥΚ εναντίον του Κιόνελι: Ξαφνικά η Κύπρος ξύπνησε. Οι 'Ελληνες περιμένουν να φύγουν τα αεροπλάνα και τότε οι σποραδικές ριπές αυτομάτων άρχισαν να πυκνώνουν, για να πάρουν στις 6 μ.μ. τρομακτική ένταση. Η επιχείρηση του οργανωμένου Ελληνικού Συντάγματος (ΕΛΔΥΚ) άρχιζε. «Στους 'Ελληνες, που προχώρησαν προς την περιοχή Κιόνελι, συνοδευόμενοι από τεθωρακισμένα, προστέθηκαν και οι ελληνικές μονάδες της Εθνικής Φρουράς. Οι δυνάμεις που βρίσκονταν στην περιοχή Μόρφου, εκείνες που ήταν κοντά στο Μικρό Καϊμακλί (Ομορφίτα) και οι σημαντικότερες που μετατοπίζονταν από την καλά οργανωμένη βάση του Τρικώμου, επιτέθηκαν στις τουρκικές και τουρκοκυπριακές δυνάμεις, που κρατούσαν το τρίγωνο Κιόνελι - Λευκωσία ­- Μπογάζι.
»Επειδή γνώριζαν την περιοχή σαν το σπίτι τους, μπόρεσαν να διεισδύσουν από πλάγιους δρόμους και έστησαν παγίδες. Ενώ πίεζαν σε αυτήν την περιοχή τις δυνάμεις τουρκικών καταδρομών, οι υπόλοιπες δυνάμεις της ελληνικής εθνοφρουράς είχαν κυκλώσει τα τουρκικά χωριά και τη γύρω περιοχή...
»Τους Έλληνες και Ελληνοκύπριους, που είχαν αρχίσει την επίθεση με τα τεθωρακισμένα οχήματα και άρματα, αντιμετώπισε το τουρκικό σύνταγμα, που αποτελείτο από 650 άτομα, και μέρος από τους ελαφρά οπλισμένους "αγωνιστές" της ΤΟΥΡΔΥΚ, που είχε συνολική δύναμη 1000 άτομα. Είχε, όμως, νυχτώσει και ήταν αδύνατο να τους δοθεί βοήθεια από την αεροπορία ή να τους σταλούν επιπλέον όπλα. Είχε αρχίσει το 12ωρο που θα έκρινε την τύχη της απόβασης στην Κύπρο...
»Η εμπλοκή του Ελληνικού Συντάγματος (ΕΛΔΥΚ) στη μάχη είχε την έννοια της πρώτης ενδείξεως ενός ελληνοτουρκικού πολέμου. Την ίδια στιγμή που κινήθηκαν οι Έλληνες, άρχισε το τουρκικό σύνταγμα να κατευθύνεται προς την περιοχή Λευκωσίας - Κιόνελι, με σκοπό την παρεμπόδιση προελάσεως των Ελλήνων, που είχαν χωριστεί σε δύο μέρη, από τα οποία το ένα προσπαθούσε να κτυπήσει το τουρκικό σύνταγμα και το άλλο να επιτεθεί στις δυνάμεις καταδρομών. Σε αυτήν την περιοχή, τη νύχτα της 20ής lουλίου έγιναν οι πιο αιματηρές συγκρούσεις. Στα παρατεταμένα πυρά των Ελλήνων, οι Τούρκοι απαντούσαν με τον ίδιο τρόπο. Παρόλο που ο Μεχμέτης δεν είχε αντιαρματικά όπλα, κατέστρεψε ένα προς ένα τα άρματα των Ελλήνων και οι "αγωνιστές" έτρεξαν για ενίσχυση. Η λαβίδα όλο και έσφιγγε.

Ολονύκτια μάχη στήθος με στήθος
»Η μάχη αυτή, που διεξήχθη στήθος με στήθος, κράτησε μέχρι το πρωί. Τις περισσότερες φορές διεξάγονταν μάχες στήθος με στήθος και παρά τη δυσμενή θέση που κατείχε από στρατηγικής πλευράς το τουρκικό σύνταγμα (βρισκόταν σε μια κοιλάδα) απέκρουσε τη σκληρή και συνεχή επίθεση των Ελλήνων. Οι δυνάμεις καταδρομών έπαιρναν ενισχύσεις από αυτούς που βρίσκονταν στο φρούριο του Άγιου Ιλαρίωνα, οι οποίοι, όμως, ήταν ανεπαρκείς. Οπισθοχωρούσαν έτσι σιγά ­σιγά και στη συνέχεια έκαναν επίθεση και απέκρουαν τους Ελληνοκυπρίους.
»Από τα άλλα σημεία του νησιού έφθαναν ειδήσεις ότι τα τουρκικά χωριά βρίσκονταν κυκλωμένα. Πραγματικά, οι τουρκικές δυνάμεις βρέθηκαν κάτω από μεγάλη πίεση και η αντίσταση που προέβαλλαν ήταν υποτυπώδης. Κάποια στιγμή φάνηκε ότι οι Έλληνες ήταν κύριοι της καταστάσεως, αλλά αμέσως μετά αποκρούστηκαν, πλησίαζε το πρωί και ακόμα δεν είχε κατορθωθεί το τελευταίο πλήγμα που σχεδίαζαν οι Έλληνες.
Το σημαντικότερο ήταν ότι οι "αγωνιστές" έδιναν με τα ελαφρά τους όπλα μια τρομαχτική μάχη και με τον ίδιο τρομαχτικό ρυθμό μεγάλωναν οι απώλειες. Άλλωστε, όλοι οι Τουρκοκύπριοι "αγωνιστές" έπεσαν στις δύο πρώτες μάχες (ο αριθμός τους δεν έχει ανακοινωθεί, λέγεται, όμως, ότι ανέρχεται σε 2.000 άτομα).
»Στις 2.00 το πρωί άρχισαν να φθάνουν βροχή σήματα από την Κύπρο, για ενίσχυση του στρατηγείου των Αδάνων. Οι συνεχείς επιθέσεις αποκρούονταν μεν, αλλά δεν υπήρχε τέλος. Οι Έλληνες αριθμητικά υπερτερούσαν. Η μόνη λύση ήταν να αρχίσει η δράση των πολεμικών αεροσκαφών, αλλά για να γίνει αυτό έπρεπε να ξημερώσει.. .».
Όσο και αν προσπαθεί να ωραιοποιήσει την κατάσταση και να την προσαρμόσει στα Τουρκικά καλούπια, είναι καταφανέστατη η προσπάθεια του Αλή Μπιράντ να μειώσει την ορμή της ΕΛΔΥΚ, που oύτε πολυπληθέστερη ήταν των Τούρκων αλεξιπτωτιστών και της ΤΟΥΡΔΥΚ, oύτε ενισχυμένη με μονάδες της Εθνικής φρουράς από τη Μόρφου και το Τρίκωμο ήταν. Η δύναμη της ΕΛΔΥΚ και των εθνοφρουρών, που πήραν μέρος στις μάχες του Κιόνελι, ήταν μικρότερη από το ένα τρίτο των τουρκικών και τουρκοκυπριακών δυνάμεων.

Τέσσερις αλήθειες από τουρκικά χείλη
Ο Αλή Μπιράντ αποκαλύπτει και μερικές πoλύ μεγάλες αλήθειες, που επιβεβαιώνουν τις θέσεις και εκτιμήσεις δικών μας στρατιωτικών, αναφορικά με τις μάχες του Κιόνελι.
Πρώτη αλήθεια: ότι οι Τούρκοι βρέθηκαν σε απελπιστική κατάσταση από την πρώτη μέρα της εισβολής και αν η ΕΛΔΥΚ δεν έπαιρνε δύο φορές εντολή να εγκαταλείψει το Κιόνελι, οι Έλληνες θα βρίσκονταν από την αυγή της 21ης Ιουλίου στον Άγιο Ιλαρίωνα και θα έθεταν υπό τον πλήρη έλεγχό τους τον στρατηγικό αυτό χώρο και τα στενά του Μπογαζίου.
Δεύτερη αλήθεια: Είχαν σκοτωθεί από την πρώτη μέρα των επιχειρήσεων όλοι οι Τούρκοι στασιαστές της ΤΜΤ και οι ελάχιστοι Τούρκοι αλεξιτπωτιστές που επέζησαν, καθώς και τα απομεινάρια της ΤΟΥΡΔΥΚ, με καταρρακωμένο ηθικό και χωρίς ενισχύσεις, ή θα εξουδετερώνονταν πλήρως τη δεύτερη μέρα ή θα παραδίδονταν αμαχητί.
Τρίτη αλήθεια: Η αγωνία στην 'Αγκυρα και στην κατεχόμενη Λευκωσία είχε κορυφωθεί, από την ορμητική προέλαση της ΕΛΔΥΚ και την αποτυχία των εισβολέων να δημιουργήσουν προγεφύρωμα.
Τέταρτη αλήθεια: Στο τουρκικό επιτελείο επικρατούσε χαώδης κατάσταση και αν το Ελληνικό Επιτελείο εφάρμοζε τα σχέδιά του για την Kύπρo, οι Τoύρκοι θα υφίσταντο πανωλεθρία και η Kύπρoς σήμερα θα ήταν ελεύθερη. «Τη νύχτα εκείνη», γράφει ο Mπιράντ, «στο Γενικό Επιτελείο τροποποιήθηκαν τα σχέδια που ο Ετζεβίτ αποκαλούσε ειρηνευτική επιχείρηση και πάρθηκε απόφαση να αρχίσει ο σκληρός βoμβαρδισμός. Στα πολεμικά πλοία «Τινάτζεμπε», «Αντάτεπε» και «Κοτζάτεπε», πoυ επέστρεφαν στη Μερσίνα, δόθηκε η εντολή να εξασφαλίσουν πυρά υποστήριξης με τα πυροβόλα τους.
Η επιχείρηση υποστηρίξεως, που θα άρχιζε την αυγή από θάλασσα και αέρα, ήταν η μόνη λύση για να καμφθεί η αντίσταση. Με το βομβαρδισμό θα χαλάρωνε η πίεση και ταυτόχρονα θα κατορθωνόταν η ρίψη εφοδίων τόσο στις μονάδες όσο και στα πολιορκούμενα τουρκικά χωριά. Στην Κύπρο, οι τουρκικές δυνάμεις που προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν τις συνεχείς επιθέσεις, περίμεναν ακόμα το ξημέρωμα. 'Ηταν μια αφόρητη κατάσταση...».
Από αυτήν την αφόρητη κατάσταση, από την προδιαγραφόμενη κατά κράτος ήττα, γλίτωσαν τους Τούρκους οι τότε στρατιωτικοί ηγέτες των Αθηνών, που αναδείχθηκαν όλοι κατώτεροι των περιστάσεων. Αντί λιοντάρια, όλοι ανεξαίρετα οι αρχηγοί των τριών κλάδων και ο Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, αντί να καταφέρουν καίριο, τελειωτικό πλήγματα στο τουρκικό τέρας του Αττίλα, περιορίστηκαν σε ανακοινώσεις, συσκέψεις και πολεμικά συμβούλια, αφήνοντας πλήρως αβοήθητη την Kύπρo. Και το χειρότερο, «έκλεψαν» οι αθεόφοβοι τρεις φορές τη νίκη μέσα από τα χέρια της ΕΛΔΥΚ. Τρεις φορές τη διέταξαν να εγκαταλείψει τις θέσεις που κατέλαβε στο άντρο της τουρκικής παρανομίας, στο Κιόνελι, όπου είχε συρρικνωθεί η ΤΟΥΡΔΥΚ και είχε σχεδόν αποδεκατιστεί η τουρκική ταξιαρχία των αλεξιπτωτιστών.
ΑΥΡΙΟ: Το Γ΄ μέρος

Το ημερολόγιο της ΕΛΔΥΚ
Από το Ημερολόγιο της ΕΛΔΥΚ που συγκεντρώσαμε από αξιωματικούς που υπηρετoύσαν τότε την ένδοξη αυτή μονάδα, σταχυολογούμε, για την ιστορική ακρίβεια, τ' ακόλουθα στοιχεία για την πρώτη μέρα της εισβολής.
20 Ιουλίου, 1974. 'Ωρα έξι: Πέντε «ντακότα» κι ένα μαχητικό επιτίθενται κατά του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ. Στις 6.05 αρχίζει απηνής βομβαρδισμός του στρατοπέδου. Δύο βόμβες των 750 λιβρών κατέστρεψαν το διοικητήριο, τη γραμματεία, την ΕΣΑ, το εποπτείο και την καντίνα. Άλλη βόμβα καταστρέφει το διοικητήριο του ΛΒΟ (Λόχος Βαρέων Όπλων), το Κέντρο επικοινωνιών και αριθμό οχημάτων. Στις 8.30 εχθρικά αεροπλάνα κάνουν βυθίσεις πάνω από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και κτυπούν με ρουκέτες και πολυβόλα. Από τις πέντε η ώρα είχε διαταχθεί διασπορά των ανδρών και έτσι οι απώλειες σε έμψυχο υλικό ήταν ελάχιστες. Με το πρώτο φως τάσσονται τα αντιαεροπορικά για αντιαεροπορική βολή. Διαταγή προσβολής των εχθρικών αεροσκαφών δεν δόθηκε από το ΓΕΕΦ.
ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Η ΕΛΔΥΚ αποδείχτηκε ως η αποτελεσματικότερη και πιο οργανωμένη μονάδα άμυνας της Κύπρου προκαλώντας τρομερές απώλειες στις τουρκικές δυνάμεις που φτάνουν μέχρι και τους 2,000 νεκρούς. (Σημείωση: Η δύναμη της ΕΛΔΥΚ αποτελείτο από ΜΟΝΟ 450 νεοφερμένους από την Ελλάδα άνδρες Πεζικού, χωρίς την υποστήριξη αρμάτων ή πυροβολικού, και χωρίς οποιαδήποτε μηχανοκίνητα μέσα, ενώ το υπηρεσιακό τους τυφέκιο ήταν η ημιαυτόματη αραβίδα 8 φυσιγγίων Μ1.)
morias.pblogs.gr


Οι αδικημένοι ήρωες της ΕΛΔΥΚ (Γ')

Βομβαρδισμένο τοπίο στο Γερόλακκο
Η πρώτη μέρα της επικής μάχης της ΕΛΔΥΚ, που είχε αρχίσει με το πρώτο φως της ημέρας, 20ής lουλίου 1974, έληξε με το πρώτο φως της επόμενης μέρας, 21ης Ιουλίου. Κράτησε, δηλαδή, η ιστορική πρώτη φάση της εθνικής μάχης 24 ολόκληρες ώρες. Και ξανάρχισε, ή κυριολεκτικότερα συνεχίστηκε, με μια διακοπή ελάχιστου χρονικού διαστήματος -μιας μόνο περίπου ώρας- στις 4.30 το πρωί της 21ης lουλίου.

ΜΕΡΟΣ Γ΄

Η πρώτη μέρα της επικής μάχης της ΕΛΔΥΚ, που είχε αρχίσει με το πρώτο φως της ημέρας, 20ής lουλίου 1974, έληξε με το πρώτο φως της επόμενης μέρας, 21ης Ιουλίου. Κράτησε, δηλαδή, η ιστορική πρώτη φάση της εθνικής μάχης 24 ολόκληρες ώρες. Και ξανάρχισε, ή κυριολεκτικότερα συνεχίστηκε, με μια διακοπή ελάχιστου χρονικού διαστήματος -μιας μόνο περίπου ώρας- στις 4.30 το πρωί της 21ης lουλίου.
Ο Λούης Ιωαννίδης, εν αποστρατεία συνταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού, ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της επικής μάχης της ΕΛΔΥΚ. Λοχαγός τότε, διοικητής του τέταρτου λόχου, «έφαγε με τη χούφτα» το μπαρούτι. Είχε την τύχη να βγει ζωντανός από την κόλαση του πυρός που ξερνούσαν τα τουρκικά αεροπλάνα, τα κανόνια, τα τανκς, τα πολυβόλα και τα άλλα όπλα των υπέρτερων εχθρικών δυνάμεων. Με το Λούη Ιωαννίδη, που υπήρξε και αγωνιστής της ΕΟΚΑ -αγωνίστηκε και στο αντάρτικο (κατάγεται από την Αγία Φύλα)- είχαμε την παρακάτω συνομιλία. Φίλος και συναγωνιστής, δεν ήθελε να τον προσαγορεύω «Κύριε Συνταγματάρχη», αλλά απλώς «Λούη».
- Λούη, πώς βρέθηκες στην Κύπρο και πολέμησες στην ΕΛΔΥΚ κατά την εισβολή;
- Υπηρετούσα στο ΚΕΒΟΠ (Κέντρο Εκπαιδεύσεως Βαρέων Όπλων Πεζικού) στο Χαϊδάρι, ως διοικητής λόχου. Αρχές lουλίου του 1974 ορίστηκα από το Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΣ) ως συνοδός της νέας ΕΣΟ, που θα αντικαθιστούσε την προηγούμενη που υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ. Επρόκειτο να ξεκινήσουμε με το αρματαγωγό «Λήμνος» στις 8 lουλίου. Μετά μας ανακοίνωσαν ότι η ημερομηνία απόπλου του σκάφους αναβλήθηκε για τις 11 και τελικά αναχωρήσαμε στις 13 του ίδιου μήνα.
- Σας είχαν ανακοινώσει τους λόγους που αναβαλλόταν ο απόπλους;
- Όχι. Κανένας μας δεν ήξερε τους λόγους. Φαίνεται ότι οι λόγοι είχαν σχέση με την επιδείνωση των σχέσεων Αθήνας - Λευκωσίας, που οδήγησαν στη γνωστή επιστολή Μακαρίου προς Γκιζίκη, για την ανάκληση των Ελλαδιτών αξιωματικών από την Εθνική Φρουρά και τη μείωση της Δύναμης.
- Από πού αναχώρησε το «Λήμνος»;
- Από τις Κεχριές, έξω από το Λουτράκι, στον Ισθμό της Κορίνθου.
- Κατά τον πλουν είχατε παρατηρήσει οποιεσδήποτε ύποπτες κινήσεις ξένων πλοίων ή αεροπλάνων;
- Ενώ πλέαμε ολοταχώς προς την Κύπρο, μεταξύ των Κυκλάδων και της Ρόδου, ήρθε σήμα για να γυρίσουμε. Το σήμα, όμως, αυτό σε λίγο άλλαξε και μας διέτασσε να συνεχίσουμε τον πλουν. Στο μεταξύ, πάνω από το «Λήμνος» πετούσαν μαχητικά αεροπλάνα του Έκτου Αμερικανικού Στόλου. Μας παρακολουθούσαν συνεχώς. Οι κινήσεις αυτές των αμερικανικών αεροπλάνων μάς ενέβαλαν σε διάφορες υποψίες. Ο καπετάνιος του «Λήμνος» μάς καθησύχασε και μας είπε ότι τα υποβρύχια που βλέπουμε να μας συνοδεύουν ήταν ελληνικά και δεν υπήρχε κανένας λόγος ανησυχίας. Για τη συνοδεία των υποβρυχίων είχαμε ενημερωθεί προτού αποπλεύσουμε.

Στην Αμμόχωστο
- Στην Κύπρο πότε φθάσατε;
- Kαταπλεύσαμε στο λιμάνι της Αμμοχώστου και αγκυροβολήσαμε το πρωί της 19ης Ιουλίου. Η κατάσταση ήταν κάπως τεταμένη λόγω του πραξικοπήματος. Παραδώσαμε τους νέους στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ και μετά πήγα στη Λευκωσία να δω την οικογένειά μου. Το απόγευμα θα γύριζα στην Αμμόχωστο, όπου θα γινόταν η επιβίβαση των ΕΛΔΥΚάριων που θα αναχωρούσαν για την Ελλάδα. Είχαν συμπληρώσει τη θητεία τους στην Kύπρο και θα επαναπατρίζονταν οριστικά. Κοντά στο ηλιοβασίλεμα άρχισε η επιβίβαση της παλιάς ΕΣΟ και μόλις σουρούπωσε, το «Λήμνος» σήκωσε άγκυρα και πήρε το δρόμο του γυρισμoύ στην Ελλάδα.
- Για την επικείμενη εισβολή δεν είχατε καμιά πληροφορία; Δεν πήρατε οποιεσδήποτε οδηγίες για μέτρα ασφάλειας;
- Μέτρα ασφάλειας λαμβάνονται πάντοτε σε πολεμικά σκάφη που εκτελούν διατεταγμένες αποστολές. Για την επικείμενη εισβολή, όμως, δεν υπήρχαν σ' εμάς σαφείς ενδείξεις. Φήμες και φόβοι κυκλοφορούσαν για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Για σίγουρη, όμως, εισβολή, κανένας δεν μιλούσε.
- Εσείς πώς το μάθατε και πoύ βρισκόταν το «Λήμνος», όταν πήρατε την είδηση;
- Το πρωί της 20ής Ιουλίου μάς ειδοποίησαν ότι έγινε τουρκική εισβολή και ότι τουρκικά αεροπλάνα βομβάρδιζαν την ΕΛΔ ΥΚ. Την είδηση για την εισβολή την ακούσαμε και από το ραδιόφωνο για πρώτη φορά, όταν πλέαμε στα ανοικτά της Πάφου.
- Πώς αντιδράσατε;
- Κατ' αρχήν ο κυβερνήτης του σκάφους σήμανε συναγερμό. Οι αξιωματικοί, συνοδοί των ΕΛΔΥΚάριων κατεβήκαμε στ' αμπάρια όπου βρίσκονταν οι στρατιώτες και τους ανακοινώσαμε την είδηση, ότι το στρατόπεδό τους βομβαρδιζόταν από τουρκικά αεροπλάνα. Τους είπαμε, επίσης, ότι από εκείνο το πρωί οι Tούρκοι διεξήγαγαν ευρύτατης κλίμακας αποβατικές επιχειρήσεις για να εισβάλουν και καταλάβουν την Κύπρο.

Πίσω στην ΕΛΔΥΚ
- Πώς αντέδρασαν οι στρατιώτες;
Αντί να τους δώσουμε εμείς θάρρος, μας έδιναν εκείνοι. Είχαν γίνει ηφαίστειο, μόλις τους είπαμε ότι οι Τούρκοι πρoσπαθούσαν να βάλουν πόδι στην Κύπρο και ότι τα τουρκικά αεροπλάνα βομβάρδιζαν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Όλοι ζητούσαν να γυρίσει το σκάφος για να κατέβουν να πολεμήσουν τους Τούρκους. Ήταν ασυγκράτητοι. Φoβoύμασταν μήπως δεν τους συγκρατήσουμε και ριχτούν στη θάλασσα για να βγουν κολυμπώντας στη στεριά... Σε λίγο γυρίσαμε στο λιμάνι της Πάφου, το πρωί της 20ής Ιουλίου. Αποβιβαστήκαμε όλοι, αξιωματικοί και άντρες. Συγκροτηθήκαμε σε λόχους, επιβιβαστήκαμε σε επιταγμένο αυτοκίνητο και οδήγησα τη φάλαγγα στη Λευκωσία, από το δασικό δρόμο Σταυρός Ψώκας - Kύκκου - Πεδουλά, μέχρι έξω από το Αεροδρόμιο Λευκωσίας. Ήταν πρωί της 21ης Ιουλίου, όταν τα αυτοκίνητά μας έφθασαν στο δασάκι των ευκαλύπτων, μεταξύ αεροδρομίου και κρατητηρίων Κοκκινοτριμιθιάς. Τα τουρκικά αεροπλάνα άρχισαν πάλι πρωί - πρωί να βομβαρδίζουν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Επειδή η εντολή που πήραμε ήταν να πάμε στο στρατόπεδο της Δύναμης, για να πάρουμε οπλισμό και να μας ανατεθεί αποστολή, θα έπρεπε να ενεργήσουμε πoλύ προσεχτικά. Κατεβάσαμε τους στρατιώτες και τους διασκορπίσαμε κάτω από τους ευκαλύπτους και εγώ, που ήξερα την περιοχή, με τον υπολοχαγό Σταυριανόπουλο προχωρήσαμε προς το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ με αυτοκίνητο. Πήγαμε στο παρατηρητήριο και βρήκαμε το διευθυντή του Γ' Γραφείου Επιχειρήσεων, Ταγματάρχη Καλλιώρα Θεοδόσιο. Ανταλλάξαμε δύο τρία λόγια και μας υπέδειξε να έρθουν οι στρατιώτες μέσα στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Γύρισα πίσω και έδωσα εντολή να προχωρήσουν προς την ΕΛΔΥΚ τα αυτοκίνητα με τους στρατιώτες, όχι όλα μαζί, αλλά δύο - δύο ή τρία - τρία.

Στο πεδίο της μάχης παρότι τραυματίας
Έτσι, οι στρατιώτες έφτασαν στο στρατόπεδο, αλλά οπλισμός δεν υπήρχε διαθέσιμος. Έτσι τουλάχιστον μας είπαν. Μερικοί, όμως, από τους παλιούς αυτούς στρατιώτες γνώριζαν ότι υπήρχε ακόμα μια αποθήκη με σύγχρονα ημιαυτόματα τουφέκια βελγικής κατασκευής FN και πολυβόλα. Και επειδή ήθελαν με όλη τους την ψυχή να πολεμήσουν για τη λευτεριά της Κύπρου ενάντια στους εισβολείς, που βομβάρδιζαν ανηλεώς το στρατόπεδό τους, έτρεξαν στην αποθήκη του καινούργιου οπλισμού, την έσπασαν και άρχισαν τη διανομή. Χωρίς καθυστέρηση, ένοπλοι πια και οι παλιοί στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ, κατανεμήθηκαν στους λόχους που υπηρετούσαν, προτού αναχωρήσουν για την Ελλάδα, ως «επιπλέον προσωπικό». Οι στρατιώτες ειδικοτήτων, που υπηρετούσαν σε άλλες μονάδες της Εθνικής Φρουράς, στάλθηκαν πίσω σε αυτές...
- Εσύ, πού τοποθετήθηκες;
Εμένα προσωπικά με κάλεσε ο διευθυντής του Τρίτου Επιτελικού Γραφείου Επιχειρήσεων στο παρατηρητήριο και μου είπε ότι επειδή γνωρίζω την περιοχή, μια και υπηρετούσα εκεί μερικά χρόνια - να αναλάβω τον τέταρτο λόχο, του οποίου ο λοχαγός Γρηγόρης Στραβόπουλος είχε στο μεταξύ τραυματιστεί.
- Πώς ενήργησες μετά την τοποθέτησή σου;
- Ήρθα αμέσως σε επαφή με τον υποδιοικητή του λόχου Μητσόπουλο Νικόλαο και οργανώσαμε ξανά το λόχο, συμπληρώνοντας τα κενά του με τους παλιούς στρατιώτες που γύρισαν από το «Λήμνος», Ο τομέας που επιτηρούσε ο λόχος μας ήταν το βόρειο τμήμα του στρατοπέδου - υψώματα Α και Β προς την πλευρά του Γερόλακκου. Ο υπολοχαγός Μητσόπουλος έφερε τραύμα στον αριστερό μηρό από σφαίρα και του υπέδειξα να μεταβεί στο νοσοκομείο για ιατρική εξέταση και περίθαλψη. Γενναίος και λεβέντης, όμως, ο Μητσόπουλος ούτε που ήθελε να ακούσει νοσοκομείο. Ήθελε να μείνει εκεί κοντά στους στρατιώτες του και το διοικητή του, γιατί με θεωρούσε νεοαφιχθέντα και θεωρούσε υποχρέωση να μου συμπαρασταθεί. Οργανώνοντας το λόχο μάς βρήκε η νύχτα 21ης προς την 22η Ιουλίου. Ο ερχομός της νύκτας μας επέτρεψε να οργανώσουμε τα υψώματα Α και Β, καθώς και το ύψωμα Αγίου Γεωργίου, όπου βρίσκεται το εκκλησάκι της ΕΛΔΥΚ, μέχρι το δρόμο του Γερόλακκου. Στα υψώματα αυτά εγκαταστήσαμε τις διμοιρίες κατά αμυντική διάταξη.
ΑΥΡΙΟ: Το Δ΄ μέρος

Γενική επίθεση κατά του Κιόνελι
Στις 5μ.μ. της 20ής Ιουλίου, επιτελής φέρει διαταγή του ΓΕΕΦ για γενική επίθεση στις 6.30. Την επίθεση αναλαμβάνουν η ΕΛΔΥΚ και η ΙΙΙ Ανωτέρα Στρατιωτική Διοίκηση. Αντικειμενικός σκοπός: κατάληψη Κιόνελι. Στις 6.30 ακριβώς αρχίζει η επίθεση με δύο τάγματα Πεζικού μπροστά (1 και 2). Κάθε τάγμα έχει δύο λόχους και μια ίλη αρμάτων Τ34 (ρωσικής κατασκευής και προέλευσης). Η επίθεση είχε στην εξέλιξή της εξαιρετική επιτυχία. Τα τμήματα πέρασαν την πρώτη σειρά πολυβολείων του εχθρού, αλλά τα άρματα δεν ακολούθησαν, λόγω αντιαρματικής τάφρου. Παρά την έλλειψη αρμάτων, το Πεζικό προχωρεί και παίρνει και τη δεύτερη σειρά των εχθρικών πολυβολείων.
ΟΙ ΕΛΔΥκάριοι γίνονται ημίθεοι. Αψηφώντας την κόλαση πυρός του εχθρού, προχωρούν για την κατάληψη και της τρίτης και τελευταίας σειράς των πολυβολείων του Αττίλα. Η διαταγή, όμως, του ΓΕΕΦ τους κόβει την ορμή, τους διπλώνει τα φτερά και τους στερεί τη μεγάλη δόξα της τελειωτικής νίκης, που θα σήμαινε και την πλήρη εξουδετέρωση του εχθρού. Η διαταγή, στην κρισιμότατη αυτή καμπή της μάχης, ήταν σαφέστατη: Σύμπτυξη. Δηλαδή, επιστροφή στις αρχικές θέσεις, στο στρατόπεδο. Έτσι οι δαφνοστεφανωμένοι νικητές
υποχρεώνονται από τους άκαπνους επιτελείς του ΓΕΕΦ και του ελλαδικού Γενικού Επιτελείου να γυρίσουν πίσω στο στρατόπεδό τους.
Απολογισμός μαχών πρώτης ημέρας: Στη μάχη μέσα στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, από βομβαρδισμούς, ρουκετοβολισμούς και πολυβολισμούς εχθρικών αεροπλάνων: Τραυματίες: αξιωματικοί δύο, μόνιμοι υπαξιωματικοί τρεις. Νεκροί: οπλίτες τρεις, τραυματίες δέκα. Στις μάχες του Κιόνελι: νεκροί επτά και αγνοούμενοι έντεκα, τραυματίες δώδεκα. Αξιωματικοί: ένας νεκρός, τραυματίες πέντε. Μόνιμοι υπαξιωματικοί: 'Ένας νεκρός.
Ο ανθυπολοχαγός Αντώνης Αργυρίου, που είχε πάρει μέρος σε όλες τις φάσεις των μαχών που διεξήχθησαν στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, μπροστά στο στρατόπεδο και στον κάμπο του Κιόνελι, καταθέτει τη δική του μαρτυρία. «Πολεμήσαμε εκεί. Με την πίστη προς τη νίκη και με την ελπίδα η Μάνα (Ελλάδα) να μας σκεπάσει με τα γαλανά φτερά της (την Αεροπορία). Αναμέναμεν με τους οφθαλμούς στον ουρανό να αντικρίσουμε τα ελληνικά φτερά. Δεν ήλθαν, όμως. Διατί; Πιθανώς πολλοί να σπεύσoυν να μου δώσουν μίαν απάντηση. Λυπούμαι, αλλά δεν θα τη δεχθώ, διότι δεν ήσαν εκεί, διά να ζήσουν την πάλη των συναδέλφων μου, διά να ζήσουν τα συναισθήματά των, διά να τους ακούσουν να αποθνήσκουν με τα λόγια: "Ζήτω η Ελλάς. Ζήτω η Ένωσις". Οι κύριοι αυτοί δεν ευρέθησαν παρόντες στο μεγάλο προσκλητήριο του Έθνους και της Ιστορίας».
Σημερινη

Οι αδικημένοι ήρωες της ΕΛΔΥΚ (Δ')


Οι Τούρκοι, για πολλοστή φορά αναδείχθηκαν αναξιόπιστοι και υστερόβουλοι. Προφασίστηκαν ότι θα τηρούσαν εκεχειρία, για να εκμεταλλευτούν την εντιμότητα των Ελλήνων και να προωθήσουν ανενόχλητοι τις αποβατικές τους δυνάμεις προς τη Λευκωσία. Στο «παύσατε πυρ» του ΓΕΕΦ, ο αρχηγός των τουρκικών στρατευμάτων εισβολής, αντιστράτηγος Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ, διέτασσε προέλαση με τη χρήση παντός πολεμικού μέσου. Τα δικά μας κανόνια και πολυβόλα σίγησαν, ενώ οι Τούρκοι έμπαιναν ανενόχλητοι στον Καραβά, τη Λάπηθο, την Κερύνεια και προωθούνταν στη Λευκωσία.

ΕΙΣΒΟΛΗ
23/07/2009 ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ
ΜΕΡΟΣ Δ'

Το Ημερολόγιο της ΕΛΔΥΚ και άλλες γραπτές μαρτυρίες της ημέρας εκείνης αναφέρουν σε αδρές γραμμές:
'Ωρα 4.50 μέχρι 10 απηνής βομβαρδισμός στρατοπέδου και θέσεων της ΕΛΔΥΚ με αεροπορία, πυροβολικό και όλμους. Βομβαρδισμοί επεκτείνονται και στο στρατόπεδο της ΤΟΥΡΔΥΚ, το οποίο είχε καταληφθεί από τους ΕΛΔΥΚάριους. Στο υπόλοιπο της ημέρας η τουρκική αεροπορία δεν πετά χαμηλά, γιατί τα αντιαεροπορικά πυρά της ΕΛΔΥΚ, πυροβόλα και τυφέκια των στρατιωτών, κάμνουν φράγμα πυρός. Ώρα έξι: Φάνηκε η πρώτη αποστολή των στρατιωτών της 72Γ ΕΣΟ, που επρόκειτο να αναχωρήσουν με το «Λέσβος». Μετά, κατά διαστήματα, έφθαναν και οι υπόλοιποι. Πήραν τα FN και έλαβαν θέσεις μάχης κοντά στους άλλους συναδέλφους τους που είχαν αντικαταστήσει δύο μέρες προηγουμένως. Η ΕΛΔΥΚ άρχισε οργάνωση θέσεων και ανασυγκρότηση των δυνάμεών της και εξαπέλυσε νέα επίθεση προς την κατεύθυνση Κιόνελι. Άλλες δυνάμεις, που έπρεπε να κάνουν επιθέσεις, η μια προς το Κιόνελι από Άγιο Βασίλειο και η άλλη από Δίκωμο προς την ίδια κατεύθυνση, αδράνησαν. Έτσι όλα τα εχθρικά πυρά συγκεντρώθηκαν στην ΕΛΔΥΚ. Ο Σταθμός Διοικήσεως φεύγει από το στρατόπεδο και πάει στο Γκράμαρ Σκουλ.

Αναμονή
- Τι έγινε την επομένη;
Στις 22 lουλίου ανακοινώθηκε κατάπαυση του πυρός και πήραν εντολή να μη ρίξουμε φυσίγγιο. Οι Τούρκοι, όμως, εκμεταλλευόμενοι την εκεχειρία, κουβαλούσαν με ελικόπτερα στρατιώτες, μικρά αυτοκίνητα και βαρύ οπλισμό στο μικρό αεροδρόμιο της Αγύρτας. Προσωπικό και οπλισμό μετέφεραν επίσης οι Τούρκοι με αυτοκίνητα. Εμείς παρακολουθούσαμε παθητικά τις συγκεντρώσεις του εχθρού απέναντί μας. Μέναμε εκεί ακίνητοι. Στην πρώτη γραμμή ήταν ο β' λόχος με διοικητή τον Κωνσταντούλα Ηλία. Επιτηρούσε την περιοχή από την οικία Χάρτινγκ. Δεξιότερα ήταν ο δικός μου λόχος και μετά ο λόχος διοικήσεως.
- Κατά τη διάρκεια αυτής της αναμονής μείνατε καθηλωμένοι στις θέσεις σας ή αναπτύξατε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα;
Δημιούργησα συνεργείο εκπαίδευσης στρατιωτών στα FN, που δεν τα γνώριζαν και συνεχίζαμε την οργάνωση των θέσεών μας. Επίσης, κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια για την τόνωση του ηθικού των στρατιωτών. Με ανησυχούσε η συγκέντρωση Τούρκων απέναντί μας. Θεωρούσα σίγουρη την επίθεσή τους. Τους βλέπαμε που οργάνωναν θέσεις μάχης και ενισχύονταν συνεχώς. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι θα μας επιτίθενταν, γι' αυτό και ανέπτυξα κάθε δυνατή δραστηριότητα για να ετοιμάσω τους άνδρες μου.
- Πότε άρχισε η τουρκική επίθεση;
Τις απογευματινές ώρες διαπιστώσαμε ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ και τα άλλα στρατεύματα που είχαν συγκεντρωθεί απέναντί μας ακροβολίζονταν και έπαιρναν θέσεις μάχης στον πεδινό χώρο μεταξύ του Κιόνελι και του στρατοπέδου της ΤΟΥΡΔΥΚ. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι οι μάχες θα ξανάρχιζαν. Οι Τούρκοι άρχισαν ήδη να κινούνται προς τις θέσεις μας. Η εκεχειρία πήγαινε περίπατο, οι Τούρκοι αθετούσαν τις υποσχέσεις τους, καταπατούσαν τη συμφωνία, περιφρονούσαν το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας για κατάπαυση του πυρός και άρχιζαν την επίθεσή τους.
- Πώς αντέδρασες στην προωθητική αυτή τουρκική κίνηση;
Ενημέρωσα αμέσως το διοικητή μου και η απάντηση που πήρα ήταν: «Είναι εκεχειρία και πρέπει να την εφαρμόσουμε πιστά. Δώστε εντολή να κινηθούν οι στρατιώτες στο ύψωμα εμφανώς». Στο μεταξύ, όμως, ο ανθυπασπιστής Κέντας Κωνσταντίνος και ο αρχιλοχίας Παπανικολάου Κωνσταντίνος, που ήταν επικεφαλής των Διμοιριών Α και Β, οι οποίες ήταν ταγμένες μπροστά από τις προωθημένες θέσεις μας, συνεχώς μου ζητούσαν οδηγίες πώς να ενεργήσουν, γιατί οι Τούρκοι προχωρούσαν προς τις θέσεις τους. Και εγώ παρόλο που ήμουν σίγουρος για την επίθεση των Τούρκων, τους απάντησα: «Κρατηθείτε. Να μη σπάσουμε την εκεχειρία». Οι Τούρκοι, όμως, συνέχισαν την προωθητική τους κίνηση σε κανονικούς σχηματισμούς εναντίον των θέσεών μας.

Το Ημερολόγιο
Για τις 22 lουλίου το Ημερολόγιο της ΕΛΔΥΚ και άλλες γραπτές μαρτυρίες, αναφέρουν:
Με το πρώτο φως αρχίζει ο βομβαρδισμός του στρατοπέδου. Παράλληλα με βόμβες μεγάλης εκρηκτικής ισχύος, ρίχνονται και εμπρηστικές ναπάλμ. Προκαλούνται πυρκαγιές. Τους βομβαρδισμούς ακολουθεί επίθεση των Τούρκων. Επίλεκτο Σύνταγμα Τούρκων Καταδρομέων κινείται προς τις θέσεις των ΕΛΔΥΚάριων. Η διοίκηση ζητά από το ΓΕΕΦ να κάνει αντεπίθεση, η απάντηση, όμως, είναι: Να τηρηθεί η εκεχειρία. Το Σύνταγμα Τούρκων Καταδρομέων­ Αλεξιπτωτιστών επιτίθεται. Η ΕΛΔΥΚ κάνει αναφορά, αλλά το ΓΕΕΦ δεν δίνει διαταγή ανταπόδοσης των πυρών. Με πρωτοβουλία αξιωματικού (Λούης Ιωαννίδης) και αφού οι Τούρκοι έφθασαν κοντά στις θέσεις των δικών μας, αρχίζει η πιο σκληρή μάχη του πολέμου. Μια μάχη σώμα με σώμα. Ένα ολόκληρο σύνταγμα Τούρκων αλεξιπτωτιστών αποδεκατίστηκε. Το πρωί πτώματα Τούρκων καταδρομέων κρέμονταν στα συρματοπλέγματα του στρατοπέδου της ΕΛΔΥK. Εκατοντάδες άλλοι νεκροί και βαριά τραυματίες σκέπαζαν τον κάμπο μπροστά από το στρατόπεδο της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου.

Μακελειό μπροστά από την ΕΛΔΥΚ
Οι Τούρκοι, για πολλοστή φορά αναδείχθηκαν αναξιόπιστοι και υστερόβουλοι. Προφασίστηκαν ότι θα τηρούσαν εκεχειρία, για να εκμεταλλευτούν την εντιμότητα των Ελλήνων και να προωθήσουν ανενόχλητοι τις αποβατικές τους δυνάμεις προς τη Λευκωσία. Στο «παύσατε πυρ» του ΓΕΕΦ, ο αρχηγός των τουρκικών στρατευμάτων εισβολής, αντιστράτηγος Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ, διέτασσε προέλαση με τη χρήση παντός πολεμικού μέσου. Τα δικά μας κανόνια και πολυβόλα σίγησαν, ενώ οι Τούρκοι έμπαιναν ανενόχλητοι στον Καραβά, τη Λάπηθο, την Κερύνεια και προωθούνταν στη Λευκωσία. Ας έρθουμε, όμως, στη δραματική αφήγηση του συνταγματάρχη Λούη Ιωαννίδη, που πολέμησε στην επική μάχη της ΕΛΔΥΚ και είδε να πέφτουν δίπλα του γενναία αξιωματικοί οπλίτες, που έκαναν να ξαναζήσουν μπροστά στο στρατόπεδο της δοξασμένης αυτής μονάδας οι Θερμοπύλες με τους 300 του Λεωνίδα. Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του λαμπρού αυτού αξιωματικού, που τίμησε τον στρατιωτικό του όρκο πολεμώντας με λίγους συντρόφους πολυάριθμο εχθρό, αλλά η πατρίδα τον ξέχασε μετά, όπως ξέχασε και όλους τους άλλους πεσόντες ήρωες της ΕΛΔΥΚ και των άλλων μαχών, καθώς και τους γενναίους που πολέμησαν τον Αττίλα στα κράσπεδα, τις παρυφές και τις κορυφογραμμές του Πενταδάκτυλου, στις ακτές της θαλασσοφίλητης Κερύνειας, στον κάμπο της Μεσαορίας και στην καρπερή πεδιάδα της Μόρφου.
- Πότε άρχισαν οι Τούρκοι τα πυρά και πώς αντιδράσατε;
'Οταν οι Τούρκοι έφθασαν σε σχηματισμούς μάχης 100 περίπου μόνο μέτρα από τις δικές μας προωθημένες θέσεις, δεν μπορούσα πια να σκέφτομαι την εκεχειρία, γιατί θα μας κύκλωναν και θα μας πετσόκοβαν. Έδωσα διαταγή στον Κέντρα να κτυπήσει με τούτα τα λόγια: «Βάζω το χέρι μου στην καρδιά και σου λέω να αρχίσουμε πυρ». Έτσι και έγινε. Ο Κέντρας έδωσε εντολή στους άνδρες του να ανακόψουν με τα πυρά τους, τους επερχόμενους Τούρκους. Τυφέκια, αυτόματα, οπλοπολυβόλα και πολυβόλα άρχισαν να ξερνούν φωτιά και να σκορπούν θάνατο.
- Πώς αντέδρασαν οι Τούρκοι;
Οι Τούρκοι συνέχισαν την προέλαση ακάλυπτοι, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς και τραυματίες. Σαν τηλεκατευθυνόμενα «ρομπότ» προχωρούσαν. Με τη γενίκευση της μάχης, η περιοχή έμοιαζε με κόλαση. Ο λοχαγός Κυρίτσης Δημήτρης, που βρισκόταν με τους άνδρες του τάγματος στο λόφο έξω από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, άρχισε να υποστηρίζει την προσπάθειά μας. Παράλληλα, μοίρα πυροβολικού, που βρισκόταν πίσω από το αεροδρόμιο, έκαμνε φράγμα πυρός και αποδεκάτιζε επιτιθέμενες τουρκικές εφεδρείες. Οι απώλειες του εχθρού ήταν πoλύ μεγάλες. Βλέπαμε μπροστά μας τον κάμπο σκεπασμένο με νεκρούς και τραυματίες. Στη φάση αυτή της μάχης σκοτώθηκε και ο επικεφαλής των τουρκικών δυνάμεων της περιοχής, συνταγματάρχης. Ο θάνατός του έκανε τους Τούρκους να εξαγριωθούν περισσότερο. Και εμείς, όμως, κρατούσαμε καλά.

Ναρκωτικά στην τσέπη νεκρού Τούρκου στρατιώτη
Γνωρίζαμε ότι από τη δική μας αντίσταση, από τη δική μας άμυνα, θα εξαρτιόταν η άμυνα όλης της Λευκωσίας. Τα παίζαμε όλα για όλα. Το «ή ταν ή επί τας» ήταν για εμάς εκείνη την ώρα όρκος, υποχρέωση, εθνική επιταγή. «Έπρεπε να σταθoύμε στο ύψος των περιστάσεων. Ολόκληρος ο Ελληνισμός μάς παρακολουθούσε με αγωνία. Και μείναμε εκεί, γαντζωμένοι στις θέσεις μας, ακάλυπτοι από την αεροπορία, αλλά κόψαμε την τουρκική προέλαση. Τσακίσαμε την επίθεση των υπέρτερων εχθρών μας. Η τουρκική επίθεση αποκρούστηκε με φοβερές από μέρους του εχθρού απώλειες. Όπως ξανάπα, ο κάμπος γέμισε κουφάρια Τούρκων νεκρών, ενώ αρκετοί ήταν και οι τραυματίες τους. Εμείς μείναμε εκεί στις θέσεις μας, ριζωμένοι, χωρίς απώλειες. Ήταν τούτo ένα θαύμα. Περισυλλέξαμε μεγάλο αριθμό οπλισμού. Ανάμεσα στα λάφυρα ήταν ένας όλμος των 81 χιλιοστών, δύo μπαζούκας, 10 όλμοι των 60 χιλιοστών, τέσσερα πολυβόλα μπράουνινγκ των 0.30, 11 εκτοξευτήρες «Λόου» και μεγάλος αριθμός τυφεκίων και πυρομαχικών. Όλα αυτά τα λάφυρα τα περιμάζεψε μόνο ο λόχος μου.
- Έχει λεχθεί ότι οι Τούρκοι στρατιώτες έπαιρναν ναρκωτικά προτού μπουν στις μάχες της εισβολής. Μήπως εσείς έχετε κανένα στοιχείο που να επιβεβαιώνει αυτή την εκδοχή;
Μάλιστα. Είναι σίγουρο ότι δίνονταν ναρκωτικά στους Τούρκους στρατιώτες για να μην υπολογίζουν τον κίνδυνο. Αδιάψευστη απόδειξη το εξής γεγονός: σε απόσταση 25 μέτρων από τις θέσεις μας, έπεσε ένας Τούρκος, τον οποίο περισυλλέξαμε για ταφή και πάνω του, όταν τον ερεύνησα με τον υπολοχαγό του Β' Γραφείου, Σουβλάκη Ευστάθιο, βρήκα δύο πιστόλια. Στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του υπήρχε ένα μαύρο πράγμα κατεργασμένο που, όπως μου είπε ένας στρατιώτης, «μαύρη είναι κύριε λοχαγέ». Δηλαδή, ήταν ναρκωτικό. Από την όλη επιθετική ενέργεια των Τούρκων πιστεύω ότι αυτοί πριν από την επίθεση πήραν δόση ναρκωτικών, διαφορετικά δεν εξηγείται το φαινόμενο να προχωρούν ακάλυπτοι, χωρίς καμιά προφύλαξη σε αναπεπταμένο έδαφος και μάλιστα όταν δέχονταν πυρά του αντιπάλου.
Αυτή η επίθεση των Τούρκων ήταν και η τελευταία τους εναντίον της ΕΛΔΥΚ κατά την πρώτη φάση της εισβολής. Μετά τη μάχη αυτή, αναγκάστηκαν και αυτοί να σεβαστούν την εκεχειρία, την οποία κατάφωρα είχαν παραβιάσει για να μας επιτεθούν. Πίστευαν, ίσως, ότι το στρατόπεδο θα ήταν άδειο και θα το έθεταν υπό τον έλεγχό τους; Πίστευαν ότι δεν θα πρόβαλλε αντίσταση η φρουρά του στρατοπέδου; Μόνο οι αρχηγοί τους γνώριζαν ποιος ήταν ο λόγος που τους έκαμε να επιχειρήσουν την επίθεση κατά της ΕΛΔΥΚ, που τους στοίχισε τόσο ακριβά.

Εκεχειρία
Με την εκεχειρία, επιτρέψαμε στους Τούρκους να περιέλθουν με συνοδεία ΟΗΕδων, το πεδίο της μάχης και να περισυλλέξουν τους νεκρούς τους. Παράλληλα, εμείς αρχίσαμε να οργανώνουμε και να βελτιώνουμε τις θέσεις μας. Ενας εκσκαφέας άνοιξε τάφρο μεταξύ των θέσεών μας και των θέσεων των Τούρκων. 'Ηταν η τάφρος αυτή ένα πρόχειρο αντιαρματικό έργο, το μόνο που μπορούσε να γίνει κάτω από τις συνθήκες πολέμου, που επικρατούσαν.
- Μείνατε εκεί μέχρι τη δεύτερη φάση της εισβολής;
'Οχι. Δύο λόχοι της ΕΛΔΥΚ στάλθηκαν στις ακτές της Λαπήθου όπου οι Τούρκοι παραβίαζαν την εκεχειρία.
ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Οι αδικημένοι ήρωες της ΕΛΔΥΚ (Ε')

«Είναι μεγάλο κρίμα», επισημαίνει ο στρατηγός Μπίκος, που πολέμησε και τραυματίστηκε στις μάχες κατά του Αττίλα στην περιοχή Καραβά - Λαπήθου, «να χαρακτηρίζονται οι Ελλαδίτες υπερασπιστές της Κύπρου, ανάμεσα στους οποίους πεσόντες και αγνοούμενοι, ως «μισθοφόροι» και ως στρατός κατοχής». Είναι άδικο και ηθικά ανεπίτρεπτο και απαράδεκτο να κυκλοφορούν βιβλία, στα οποία διασύρονται ηθικά όσοι Ελλαδίτες έπεσαν στο πεδίο της τιμής και να πληγώνονται ψυχικά επιζώντες πολεμιστές, που έφραξαν το δρόμο στον Τούρκο εισβολέα. Όπως είναι επίσης ανεπίτρεπτο, απαράδεκτο και εξωφρενικό, να προλογίζονται τα βιβλία αυτά από τον μακαρίτη υφυπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Γιάννο Κρανιδιώτη και να προβάλλονται από κυπριακά κόμματα.

Οι αδικημένοι ήρωες
24/07/2009 ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

Γνήσιοι Έλληνες, υπερασπιστές της Κύπρου και του λαού της

Ένα αφιέρωμα στους ΕΛΔΥΚάριους, που έπεσαν πολεμώντας τον βάρβαρο Αττίλα στις δύο φάσεις της εισβολής. Σε αυτούς που κράτησαν το μεγαλύτερο βάρος της αντιμετώπισης του εχθρού.

ΕΛΔΥΚ
Η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής

ΜΕΡΟΣ Ε΄
- Πότε δεχθήκατε την πρώτη επίθεση της δεύτερης φύσης της εισβολής;
Στις 14 Αυγούστου πρωί - πρωί μάς έκαναν επίθεση τα αεροπλάνα, ενώ άρχισαν παράλληλα να μας κτυπούν το τουρκικό πυροβολικό, όλμοι των τεσσάρων και δύο ιντσών, και άλλα βαρέα όπλα. Την αεροπορική επίθεση και τις βολές των πυροβόλων και των όλμων διαδέχθηκε επίθεση πεζοπόρων τμημάτων και τεθωρακισμένων. Τα πυρά μας ήταν τόσο δραστικά και η αντίστασή μας τόσο αποφασιστική, που τσάκισαν την εχθρική επίθεση. Και πάλι ο κάμπος μπροστά από τις γραμμές μας γέμισε κουφάρια Τούρκων στρατιωτών, που είχαν σκοτωθεί από τα πυρά μας κατά τη διάρκεια της ολοήμερης μάχης. Η νύκτα της 14ης προς τη 15η Αυγούστου μας βρήκε πάλι νικητές, γαντζωμένους στις θέσεις μας. Οι Τούρκοι περισυνέλεξαν τους νεκρούς τους κατά τη νύκτα, η οποία πέρασε ανήσυχη. Οι εχθροί έριχναν σποραδικούς πυροβολισμούς, ενώ εμείς ρίχναμε κάθε τόσο φωτιστικά για να επιτηρούμε την περιοχή.
- Από ενισχύσεις, τι γινόταν, μια και οι μάχες βρήκαν την ΕΛΔΥΚ μειωμένη σε έμψυχο υλικό, με την αποστολή των δύο λόχων στις ακτές της Λαπήθου;
Μας είχαν ειδοποιήσει ότι στις 15 Αυγούστου θα ερχόταν σμήνος της δικής μας Αεροπορίας να μας καλύψει. Η είδηση αυτή χαροποίησε τους στρατιώτες μας. Αν και το ηθικό τους ήταν αρκετά ψηλό, η είδηση αυτή τους το αναπτέρωσε και το
κορύφωσε. Δεν απέκρυβαν τη χαρά και την ικανοποίησή τους, ότι θα πολεμούσαν με την κάλυψη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, η οποία, δυστυχώς, δεν έμελλε να έρθει ποτέ.

Τι έγινε στις 15 Αυγούστου;
Στις 15 Αυγούστου, ο εχθρός δεν εκδήλωσε σοβαρές ενέργειες. Οι δυνάμεις του είχαν αποδεκατιστεί και εξαρθρωθεί από την προηγούμενη μέρα και περιορίστηκε σε ανασύνταξη και αναδιοργάνωση. Το απόγευμα, τουρκικά αεροπλάνα, για να τονώσουν το ηθικό των εισβολέων, βομβάρδισαν τις θέσεις μας. Επίσης, εναντίον των θέσεών μας έβαζε το πυροβολικό των Τούρκων.

Σώμα προς σώμα
Στις 16 Αυγούστου άρχισαν επίθεση από την περιοχή Γερολάκκου, όπου είχαν προωθηθεί. Μας έκαναν τρεις διαδοχικές επιθέσεις. Πολεμήσαμε σώμα προς σώμα. Οι μάχες ήταν κάτι παραπάνω από επικές. Λίγοι, ελάχιστοι εμείς, πολλοί και πάνοπλοι οι Τούρκοι. Αποφασίσαμε να συμπτυχθούμε... όταν κάθε αντίστασή μας ήταν άσκοπη και μάταιη.
Εδώ αξίζει να διακόψουμε τη συνομιλία μας με το συνταγματάρχη Ιωαννίδη και να δούμε σε λίγες γραμμές τι αναφέρει το ημερολόγιο της ΕΛΔΥΚ, για την επική μάχη της 16ης Αυγούστου.
«Με το φως της ημέρας ο εχθρός, οργανωθείς καθ' όλην τη διάρκεια της 15ης Αυγούστου και τη νύχτα προς τη 16η, εξαπολύει σφοδρότατη επίθεση εναντίον της ΕΛΔΥΚ, χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα υποστήριξης. Προπορεύονται τα άρματα και ακολουθεί το πεζικό. Ο εχθρός συναντά σθεναρή αντίσταση, αλλά οι ΕΛΔΥΚάριοι είναι λίγοι. Προωθείται στο Γκράμαρ Σκουλ (Γρηγορίου) από την περιοχή Γερολάκκου. Η ΕΛΔΥΚ θεωρείται κυκλωμένη. Μόνο ένα τμήμα της περιοχής νότια του δρόμου Λευκωσίας - Γερολάκκου είναι ακάλυπτη. Οι δικοί μας πολεμούν σαν λιοντάρια μέχρι το μεσημέρι, οπότε τους πατάνε τα άρματα. Ολόκληρο το τμήμα Μηχανικού υφίσταται απώλειες 90%. Από τους 35 άνδρες του, οι 23 είναι νεκροί σε μάχη σώμα με σώμα. Νεκρός και ο ηρωικός αξιωματικός Σταυριανάκος, που ήταν επικεφαλής του τμήματος αυτού. Το απόγευμα το ΓΕΕΦ διατάζει σύμπτυξη. Τότε και μόνον τότε οι ζωντανοί ΕΛΔΥΚάριοι συμπτύσσονται. Απώλειες: Αξιωματικοί, δύο νεκροί και δύο αγνοούμενοι. Μόνιμοι υπαξιωματικοί, δύο νεκροί και ένας αγνοούμενος. Νεκροί οπλίτες 76, βαριά τραυματίες 22 και υπόλοιποι ελαφρά τραυματίες...».
Ας ξαναγυρίσουμε, όμως, στην αφήγηση του Λούη Ιωαννίδη. Ο τέταρτος λόχος, του οποίου ηγείτο, ξαναζωντάνεψε στα υψώματα της ΕΛΔΥΚ το έπος του Λεωνίδα και των τριακοσίων του.

Ο Σταυριανάκος
Σε μια φάση της μάχης, οι Τούρκοι πλησίαζαν τις θέσεις μας με τα άρματα μπροστά. Με ένα ΠΑΟ (πυροβόλο άνευ οπισθοδρόμησης) - το μοναδικό που μου έστειλαν - κτύπησα το προπορευόμενο τουρκικό άρμα και το ακινητοποίησα. Άλλο άρμα του εχθρού κτύπησε από πολύ κοντά με το πυροβόλο του την πρόχειρη θέση του ήρωα υπολοχαγού Σταυριανάκου, που ήταν στο λόχο Διοικήσεως και κάλυπτε το δυτικό μέρος της ΕΛΔΥΚ. Ο ήρωας υπολοχαγός έμεινε άπνους στο πεδίο της τιμής. Και αυτού το άλικο αίμα έβαψε κόκκινα τα ιερά χώματα του στρατοπέδου της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου.
Ενώ μπροστά μας προχωρούσαν τα άρματα και το πεζικό, από τον ουρανό τα τουρκικά αεροπλάνα ξερνούσαν αδιάκοπα φωτιά και μολύβι. Μας πολυβολούσαν με μπράουνινγκ και ρουκέτες και μας βομβάρδιζαν με εμπρηστικές ναπάλμ. Μια βόμβα των 500 λιπρών έπεσε σε δικό μας πολυβολείο και το διέλυσε. Οι έξι γενναίοι υπερασπιστές του με τον αρχιλοχία τους κατακομματιάστηκαν. Πέταξαν και αυτοί με τα αθάνατα φτερά της δόξας στο πάνθεο των αθανάτων.

Ενισχύσεις από τη Λεμεσό
- Μέχρι πότε κράτησε αυτή η επική, η ανεπανάληπτη σε ηρωισμό και αυτοθυσία, άνιση μάχη των λίγων εναντίον των πολλών;
Η μάχη αυτή -η επική και ανεπανάληπτη όπως τη λες- κράτησε μέχρι τις τέσσερις σχεδόν το απόγευμα. Μόνον όταν μας πλησίασαν τα άρματα σε απόσταση αναπνοής συμπτυχθήκαμε. Στο λόχο μου, τον ηρωικό τέταρτο λόχο της ΕΛΔΥΚ, είχα 19 νεκρούς και αγνοούμενους. Οι τραυματίες ήταν πολύ
περισσότεροι. Η διαταγή δόθηκε από τον Σταυρουλόπουλο, που είχε διαπιστώσει ότι οι Τούρκοι μας υπερκέρασαν. Περάσαμε βάλλοντες και βαλλόμενοι μέσα από τους σχηματισμούς των τουρκικών αρμάτων -πράγμα απίστευτο και όμως αληθινό- και φθάσαμε στην περιοχή Αρχαγγέλου, όπου συγκεντρωθήκαμε το τάγμα. Εκείνη την ώρα της δικής μας σύμπτυξης είχαν καταφθάσει στο ύψωμα Γρηγορίου ενισχύσεις από εφέδρους της Λεμεσού.

Ο αγώνας της ΕΛΔΥΚ ήταν ανεπανάληπτος
- Κανένα συγκλονιστικό περιστατικό από τις τελευταίες στιγμές της μάχης;
Είχα ένα δεκανέα, τον Μπαλογιάννη, που ήταν χειριστής όλμου των 60 χιλιοστών. Στη θέα ενός τουρκικού τζιπ με ΠΑΟ των 1069 χιλιοστών με ρώτησε: «Να ρίξουμε ένα βλήμα εναντίον του τζιπ;». «Αν σταματήσει, του είπα, να ρίξουμε». Το τζιπ σταμάτησε, προφανώς για να μας στοχέψει. Το προλάβαμε, του ρίξαμε εμείς και το ανατινάξαμε. Ο δεκανέας χόρευε από τη χαρά του και τον κάλεσα να καλυφθεί, γιατί κινδύνευε άμεσα, αφήνοντας ακάλυπτο το σώμα του. Προτού τελειώσω την προτροπή μου, μια σφαίρα με βρήκε στο κράνος και πέρασε ξυστά ανοίγοντας τρύπα. Ο ακροβολιστής Τούρκος έριχνε όπου έβλεπε κίνηση. Ρίχνοντας, όμως, πρόδωσε τη θέση του. Ζήτησα ένα FN από τον στρατιώτη που ήταν δίπλα μου και μόλις ο Τούρκος σήκωσε κεφάλι, του έριξα. Από τότε δεν πυροβόλησε ξανά, ένδειξη ότι σκοτώθηκε.

Ο αγώνας της ΕΛΔΥΚ ήταν ανεπανάληπτος. Οι θυσίες των αξιωματικών και ανδρών της συγκρίνονται με τις θυσίες των ημιθέων των Θερμοπυλών, της Αλαμάνας, του Σκρα, της Κλεισούρας. Οι σελίδες που γράφτηκαν σε αυτό το τουρκοπατημένο σήμερα κομμάτι γης της ελληνικής Κύπρου, είναι πραγματικά ολόχρυσες. Η εθελοθυσία, η αυταπάρνηση, η αγωνιστική διάθεση, η λεβεντιά, η αλληλεγγύη, έφθασαν τα πιο ψηλά επίπεδα. Αυτές οι αρετές πρέπει να πρυτανεύσουν και σήμερα, για να ξεσκλαβώσουμε το μαρτυρικό νησί μας. Οι Τούρκοι, βλέποντάς μας διχασμένους, αναποφάσιστους και απρόθυμους για αγώνα, δεν πρόκειται να αλλάξουν την παράλογη στάση τους. Οι Τούρκοι -και αυτό μας το διδάσκει η Ιστορία- μόνο τη γλώσσα της δύναμης και της πυγμής αντιλαμβάνονται. Και αυτό πρέπει να το χωνέψουμε όλοι, και εδώ και στην Ελλάδα. Τα τελευταία λόγια του απόστρατου συνταγματάρχη Λούη lωαννίδη, που ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές του ανυπέρβλητου έπους της ΕΛΔΥΚ, αποτελούν και συμβουλή και υπόμνηση και προτροπή ενός αγωνιστή, ενός στρατιώτη της Ελλάδας, προς την ηγεσία και το Έθνος των Ελλήνων. Οι ημίθεοι αξιωματικοί και άνδρες της ΕΛΔΥΚ, που έβαψαν με το αίμα τους τα άγια χώματα της Κύπρου, δείχνουν σε όλους τους Έλληνες το δρόμο του χρέους, το δρόμο της τιμής...

Η αχαριστία μερικών δικών μας κονδυλοφόρων, που εμφανίζονται ως «ιστορικοί ερευνητές» και μιλούν αφ' υψηλού, ως παντογνώστες, καθώς και η εγκληματική αδιαφορία των αρμοδίων να υπερασπιστούν τους Ελλαδίτες αδελφούς μας, που έπεσαν για τη δική μας λευτεριά πολεμώντας τον εισβολέα, με αναγκάζουν να κάνω κι εγώ το καθήκον μου, όπως το αισθάνομαι ως Έλληνας Κύπριος, άνθρωπος που πολέμησε τον εισβολέα, αδελφωμένος με Ελλαδίτες και ως δημοσιογράφος που ασχολείται επίμονα με τα θέματα της κυπριακής ιστορίας. «Είναι μεγάλο κρίμα», επισημαίνει ο στρατηγός Μπίκος, που πολέμησε και τραυματίστηκε στις μάχες κατά του Αττίλα στην περιοχή Καραβά - Λαπήθου, «να χαρακτηρίζονται οι Ελλαδίτες υπερασπιστές της Κύπρου, ανάμεσα στους οποίους πεσόντες και αγνοούμενοι, ως «μισθοφόροι» και ως στρατός κατοχής». Είναι άδικο και ηθικά ανεπίτρεπτο και απαράδεκτο να κυκλοφορούν βιβλία, στα οποία διασύρονται ηθικά όσοι Ελλαδίτες έπεσαν στο πεδίο της τιμής και να πληγώνονται ψυχικά επιζώντες πολεμιστές, που έφραξαν το δρόμο στον Τούρκο εισβολέα. Όπως είναι επίσης ανεπίτρεπτο, απαράδεκτο και εξωφρενικό, να προλογίζονται τα βιβλία αυτά από τον μακαρίτη υφυπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Γιάννο Κρανιδιώτη και να προβάλλονται από κυπριακά κόμματα.
ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Οι αδικημένοι ήρωες της ΕΛΔΥΚ (ΣΤ')

Εκείνην ακριβώς την στιγμή ο λοχαγός εδέχθη εχθρικήν σφαίραν πυροβόλου και έπεσε βαρύτατα τραυματισμένος. Έσπευσα να τον βοηθήσω, αλλά εκείνος, ενώ το αίμα ενέβλυζε εκ του θανάσιμου τραύματος του στήθους του, με διέταξε: "Να συνεχισθεί η προέλασις, κύριε ανθυπολοχαγέ. Παρακαλώ αφήστε με, δεν έχω ανάγκη βοηθείας. Φροντίσατε διά τους στρατιώτας!". Και με όση δύναμιν του απέμεινε, ανεφώνησε "Ζήτω η Ελλάς!.." και εξέπνευσε...». Στο ύψωμα της Αλωνάγρας, μαζί με το συνταγματάρχη Κουλμπουρτζή, για τη θυσία του οποίου είχαμε γράψει άλλοτε, έπεσε πολεμώντας και ο Γιαννιώτης λοχαγός Γεώργιος Παπαλαμπρίδης. Βαριά τραυματισμένος ο ηρωικός λοχαγός δεν μπορούσε να κινηθεί και έδωσε διαταγή στους υφισταμένους του να προχωρήσουν και να επιχειρήσουν έξοδο για να γλιτώσουν. Είχαν περικυκλωθεί, από υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις. Κι εκεί, βαριά πληγωμένος από εμπρηστική βόμβα τουρκικού αεροπλάνου, άφηκε την τελευταία του πνοή. Και ήταν μόνο 28 χρονών παλληκάρι ο λεβέντης Ηπειρώτης.

Οι αδικημένοι ήρωες

Ένα αφιέρωμα στους ΕΛΔΥΚάριους, που έπεσαν πολεμώντας τον βάρβαρο Αττίλα στις δύο φάσεις της εισβολής. Σε αυτούς που κράτησαν το μεγαλύτερο βάρος της αντιμετώπισης του εχθρού.

ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ
Στις τρεις Μαρτίου 1999, με αφορμή μια επιστολή - παράπονο του στρατηγού Μπίκου, είχα γράψει μια σειρά άρθρα, για να καταρρίψω τον ισχυρισμό ότι οι Ελλαδίτες που υπηρέτησαν στην Κύπρο, είτε στην ΕΛΔΥΚ είτε στην Εθνική Φρουρά είτε στην Ελληνική Μεραρχία το 1964-67, ήταν «στρατός κατοχής». Γιατί είναι ανέντιμο, ανήθικο και παράλογο να κατηγορείται από τη μια η Χούντα ότι αποδυνάμωσε την αμυντική ικανότητα της Κύπρου και από την άλλη να χαρακτηρίζεται η Μεραρχία ως στρατός κατοχής. Αν ήταν η Ελληνική Μεραρχία στρατός κατοχής, έπρεπε αυτοί που τη θεωρούν και τη χαρακτηρίζουν έτσι, να ευγνωμονούν τον Ντεμιρέλ, που έστειλε το τελεσίγραφο στη Χούντα της Αθήνας, μετά το φιάσκο της Κοφίνου το Νοέμβρη του 1967, και το Γεώργιο Παπαδόπουλο, που δέχτηκε το τελεσίγραφο και ανακάλεσε τη Μεραρχία άρον άρον. Αν ήταν η Μεραρχία «στρατός κατοχής», έπρεπε αυτοί που τη χαρακτηρίζουν και τη θεωρούν έτσι, να καταριούνται το Γέρο της Δημοκρατίας, τον αείμνηστο Γεώργιο Παπανδρέου, που την είχε στείλει «παράνομα» για να... «κατακτήσει» την Κύπρο. Επίσης, αυτοί που αποκαλούν «στρατό κατοχής» και «μισθοφόρους» τους Ελλαδίτες που υπηρέτησαν κατά καιρούς στην Κύπρο, είτε ως ΕΛΔΥΚάριοι είτε ως αξιωματικοί και υπαξιωματικοί της Εθνικής Φρουρός, γιατί δεν μέμφονται το Μακάριο, που σε πλείστες περιπτώσεις τούς είχε πλέξει το εγκώμιο και με επίσημες δηλώσεις είχε εκφράσει την αιώνια ευγνωμοσύνη της Κύπρου προς αυτούς; Γιατί χρησιμοποιούν πλαστά και χαλκευμένα έγγραφα και επικαλούνται ασύστολα και ανυπόστατα ψεύδη, ως δήθεν «αυθεντικές» μαρτυρίες, για να αμαυρώσουν το καλό όνομα των Ελλαδιτών που υπηρέτησαν εύορκα στην Κύπρο και αρκετοί από αυτούς έμειναν για πάντα εδώ; Γιατί βλασφημούν σε βάρος ηρώων, που όλοι είναι θαμμένοι στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας και όλοι αφέθηκαν άθαφτοι στους τόπους που έπεσαν πολεμώντας γενναία τον Τούρκο εισβολέα; Πώς είναι δυνατό να αποκαλούν μισθοφόρους» και «στρατό κατοχής» Ελλαδίτες αξιωματικούς και οπλίτες, που άφησαν τα κόκαλά τους να λευκάζουν και να καταμαρτυρούν τη θυσία τους, στον κόμπο του Κιόνελι και στις ακτές της Κερύνειας, του Καραβά και της Λαπήθου; Γιατί επιμένουν να αμφισβητούν τον πατριωτισμό και την προσφορά Ελλαδιτών που πολέμησαν στην πρώτη γραμμή εναντίον του Αττίλα και είναι από τότε αγνοούμενοι;
Από τον σχοινοτενή κατάλογο των αδικημένων αυτών πεσόντων και επιζώντων, θα αναφέρουμε μερικούς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποτιμούμε τη θυσία ή την προσφορά των άλλων. Ο χρόνος και ο χώρος μάς επιβάλλουν την αθώα αυτή επιλογή.


Να τιμώνται και να ευγνωμονούνται
Οι πεσόντες και αγνοούμενοι Ελλαδίτες αδελφοί μας βρίσκονται, πρέπει να βρίσκονται, παντού και πάντα στις καρδιές ολωνών μας. Τίποτε δεν μας χρωστούσαν. Αντίθετα, η εχθρική στάση πολλών από εμάς απέναντί τους, το καυτό εκείνο καλοκαίρι του 1974, δικαιολογούσε την αποχή τους από κάθε άνιση μάχη με τον εχθρό ή και τη μη συμμετοχή τους στον πόλεμο εναντίον του. Έτσι θα σκέφτονταν ή θα έκαναν αν ήταν «μισθοφόροι» ή «στρατός κατοχής», όπως ανερυθρίαστα επιμένουν μερικοί ξεδιάντροποι και αχάριστοι να τους χαρακτηρίζουν. Ο λαός μας, παρά τα κηρύγματα των ολίγων αυτών ξεδιάντροπων, ουδέποτε θα πάψει να τιμά και να ευγνωμονεί όλους ανεξαίρετα τους ήρωες Ελλαδίτες, που έπεσαν πολεμώντας τον Τούρκο εισβολέα, γιατί πίστευαν στο δίκαιό μας και θυσιάστηκαν για μας και μόνο για μας, αφήνοντας χήρες και ορφανά, γονείς και αδέλφια. Στην Κύπρο το 1974 δεν πολέμησαν «μισθοφόροι» και «στρατός κατοχής» στο πλευρό των Κυπρίων εναντίον του Αττίλα. Στην Κύπρο πολέμησαν τον Τούρκο επιδρομέα Ελληνόπουλα από όλα τα τμήματα του Έθνους, Μακεδόνες, Ηπειρώτες, Θρακιώτες, Νησιώτες, Στερεοελλαδίτες και Μωραΐτες.

Ο Σωτήρας της Λευκωσίας
Ο τέως Γενικός Επιθεωρητής Στρατού της Ελλάδας Δημήτρης Αλευρομάγειρος, ταγματάρχης τότε, διοικητής του 336 Τάγματος Πεζικού της Εθνικής Φρουράς, που έχει μείνει στην ιστορία ως «Ο Σωτήρας της Λευκωσίας», στις 23 Αυγούστου 1974, ενώ το αίμα των γενναίων που χύθηκε για τη λευτεριά της Κύπρου ήταν νωπό ακόμη, απηύθυνε στους γεναίους υπερασπιστές της Λευκωσίας, αξιωματικούς και άντρες του 336 Τάγματος Πεζικού, εμπνευσμένη διαταγή, στην οποία έπλεκε το εγκώμιο των πεσόντων Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων χωρίς κανένα διαχωρισμό. Τόνιζε, μεταξύ άλλων, στην ημερήσια εκείνη διαταγή, ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος:
«Αι σκιαί των αθανάτων νεκρών μας αγαλλιούν από εκεί που ευρίσκονται εις το Πάνθεον των Αθανάτων, διότι η θυσία των δεν εγένετο επί ματαίω. Κλίνομεν ευλαβώς το γόνυ ενώπιον των νεοσκαμμένων τάφων των και δίδομεν προς αυτούς την ιεράν υπόσχεσιν της συνεχίσεως του αγώνος μας μέχρι της τελικής νίκης». Ελληνολεβέντες αθάνατοι νεκροί του Αγίου Παύλου Λευκωσίας! Έχομεν στήσει εις τα καρδίας μας μεγαλοπρεπή τον βωμόν της θυσίας σας εις τας επάλξεις του ιερού σας καθήκοντος. Από εκεί που ευρίσκεσθε θα ακούετε πάντοτε μίαν και μόνο στεντορείαν φωνήν: ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ. Ας είναι ελαφρόν το χώμα της μαρτυρικής αυτής ελληνικής Κύπρου, που σκέπει το ιερόν σκήνωμά σας». Ελληνολεβέντες οι γεwαίοι Ελλαδίτες και Κύπριοι που έπεσαν ο ένας δίπλα στον άλλον, πολεμώντας τους Τούρκους εισβολείς.

Ελληνολεβέντης που περνά τα σύνορα της ιστορίας και μπαίνει στη σφαίρα του θρύλου ο ηρωικός λοχαγός της ΕΛΔΥΚ, που είχε ηγηθεί της επικής και θυελλώδους προέλασης μικτής δύναμης Εθνοφρουρών και ΕΛΔΥκάριων στον τουρκικό θύλακο της Λευκωσίας. Την παλληκαριά του λοχαγού την αφηγείται ο συμπολεμιστής του, έφεδρος ανθυπολοχαγός Αντώνης Αργυρίου. Μεταφέρω αυτούσια τη μαρτυρία του, όπως την έχει καταγράψει ο Σπύρος Παπαγεωργίου, στο βιβλίο του «Πεθαίνοντας στην Κύπρο». «Εις την προέλασιν της ΕΛΔΥΚ εντός του τουρκικού θυλάκου Λευκωσίας, εγένετο επίθεσις κατά μέτωπον με "εφ όπλου λόγχην". Ο ηρωικός και αείμνηστος λοχαγός μου, όταν διέταξεν "Έφοδος" πρώτος ήρχισε το εμβατήριο "Σκέπασε Μάνα, σκέπασε...". Τον ακολουθήσαμε όλοι με αναρτημένας επί των όπλων μας τας λόγχας και το εμβατήριον εις τα χείλη. Οι Τούρκοι αλεξιπτωτισταί ετρόμαξαν και ετράπησαν εις φυγήν, διά να σωθούν από την ελληνική λόγχην.
Εκείνην ακριβώς την στιγμή ο λοχαγός εδέχθη εχθρικήν σφαίραν πυροβόλου και έπεσε βαρύτατα τραυματισμένος. Έσπευσα να τον βοηθήσω, αλλά εκείνος, ενώ το αίμα ενέβλυζε εκ του θανάσιμου τραύματος του στήθους του, με διέταξε: "Να συνεχισθεί η προέλασις, κύριε ανθυπολοχαγέ. Παρακαλώ αφήστε με, δεν έχω ανάγκη βοηθείας. Φροντίσατε διά τους στρατιώτας!". Και με όση δύναμιν του απέμεινε, ανεφώνησε "Ζήτω η Ελλάς!.." και εξέπνευσε...». Στο ύψωμα της Αλωνάγρας, μαζί με το συνταγματάρχη Κουλμπουρτζή, για τη θυσία του οποίου είχαμε γράψει άλλοτε, έπεσε πολεμώντας και ο Γιαννιώτης λοχαγός Γεώργιος Παπαλαμπρίδης. Βαριά τραυματισμένος ο ηρωικός λοχαγός δεν μπορούσε να κινηθεί και έδωσε διαταγή στους υφισταμένους του να προχωρήσουν και να επιχειρήσουν έξοδο για να γλιτώσουν. Είχαν περικυκλωθεί, από υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις. Κι εκεί, βαριά πληγωμένος από εμπρηστική βόμβα τουρκικού αεροπλάνου, άφηκε την τελευταία του πνοή. Και ήταν μόνο 28 χρονών παλληκάρι ο λεβέντης Ηπειρώτης.
ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Οι αδικημένοι ήρωες της ΕΛΔΥΚ (7)

Σαν απλός στρατιώτης έπεσε στην πόλη του Ευαγόρα από τουρκικά αεροπλάνα ο ηρωικός συνταγματάρχης Μανώλης Χατζηδάκης. Πιστός στον ιερό όρκο «Ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά ουδ' εγκαταλείψω τον παραστάτην», ως αρχαίος Αθηναίος έφηβος, ο συνταγματάρχης αυτός του Πυροβολικού και τα ιερά όπλα τίμησε και τους παραστάτες του όλους συντρόφεψε, μέχρι την τελευταία του πνοή. Κοντά του, βρήκε ηρωικό θάνατο και ο αρχιλοχίας Ευάγγελος Κατσάνος. Κι αυτών των αδελφών μας Ελλαδιτών ηρώων αιώνια η μνήμη, όπως και των άλλων που άφησαν στο νησί μας τα ιερά τους κόκαλα, για να ξεπετάξει κάποτε, μέσα από αυτά αντριωμένη σαν πρώτα, η λευτεριά.

Οι αδικημένοι ήρωες
ΣΗΜΕΡΙΝΗ 27/07/2009 | ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

Ένα αφιέρωμα στους ΕΛΔΥΚάριους, που έπεσαν πολεμώντας τον Αττίλα

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΤΙΣΣΑΣ
Ήταν η συγκλονιστικότερη πτυχή του πολέμου του 1974 εναντίον των Τούρκων εισβολέων

ΜΕΡΟΣ 7ο

Σαν απλός στρατιώτης έπεσε στην πόλη του Ευαγόρα από τουρκικά αεροπλάνα ο ηρωικός συνταγματάρχης Μανώλης Χατζηδάκης. Πιστός στον ιερό όρκο «Ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά ουδ' εγκαταλείψω τον παραστάτην», ως αρχαίος Αθηναίος έφηβος, ο συνταγματάρχης αυτός του Πυροβολικού και τα ιερά όπλα τίμησε και τους παραστάτες του όλους συντρόφεψε, μέχρι την τελευταία του πνοή. Κοντά του, βρήκε ηρωικό θάνατο και ο αρχιλοχίας Ευάγγελος Κατσάνος. Κι αυτών των αδελφών μας Ελλαδιτών ηρώων αιώνια η μνήμη, όπως και των άλλων που άφησαν στο νησί μας τα ιερά τους κόκαλα, για να ξεπετάξει κάποτε, μέσα από αυτά αντριωμένη σαν πρώτα, η λευτεριά.Η συγκλονιστικότερη πτυχή του πολέμου του 1974 εναντίον των Τούρκων εισβολέων ήταν σίγουρα η τραγωδία της Μακεδονίτισσας, δηλαδή το ολοκαύτωμα των τεσσάρων μελών του πληρώματος και των 28 από τους 29 λεβέντες της 35ης Μοίρας Καταδρομών, που επέβαιναν του μοιραίου «Νοράτλας», το οποίο καταρρίφθηκε κατά λάθος από δικά μας πυρά και συνετρίβη, εκεί ακριβώς όπου βρίσκεται σήμερα το στρατιωτικό κοιμητήριο και ο Τύμβος της Μακεδονίτισσας. Ο μοναδικός που επέζησε, ο Θανάσης Ζαφειρίου, πολλές φορές αφηγήθηκε με δάκρυα στα μάτια το μεγάλο εκείνο κακό. Από τη δραματική μαρτυρία του, παραθέτουμε τα εξής συγκλονιστικά: «Η Λευκωσία ήταν πολύ κοντά μας. Βλέπαμε τις φωτιές, θα απείχε μόνο λίγα χιλιόμετρα, και το αεροπλάνο άρχισε να κατεβαίνει ακόμη πιο χαμηλά για να προσγειωθεί. Μπροστά μας πήγαιναν τα άλλα αεροπλάνα. Ξαφνικά, μας κτύπησε αντιαεροπορικό. Θα ήταν μεσάνυκτα. Πρώτα νιώσαμε ένα συγκλονιστικό τράνταγμα και το αεροσκάφος άρχισε να "παλαντζάρει". Πριν καταλάβουμε τι έγινε άρχισαν να το τυλίγουν οι φλόγες. Κοίταξα το πάτωμα. Ήταν διάτρητο! Μας είχαν πετύχει και μάλιστα καίρια. Είχα ακουμπήσει τα πόδια μου πάνω σε κάτι ξύλινα κιβώτια που περιείχαν πυρομαχικά. Τα είδα να παίρνουν φωτιά. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι όλα τέλειωσαν... Δίπλα μου οι περισσότεροι συνάδελφοι, κτυπημένοι από τα βλήματα, βογγούσαν. Εν τω μεταξύ η φωτιά μεγάλωνε. Η φόρμα παραλλαγής που φορούσα είχε ήδη ανάψει. Πάνω από το κεφάλι μου μια εστία φωτιάς μού έκαιγε τα μαλλιά. Κτυπούσα το ένα χέρι μου με το άλλο, προσπαθώντας να σβήσω τη φωτιά που με έκαιγε. Και το αεροπλάνο, ήταν φανερό ότι είχε μείνει ακυβέρνητο. Σηκώθηκα όρθιος γιατί το κάθισμα που καθόμουν είχε πάρει φωτιά... Ξανάπεσα, όμως, γιατί το αεροπλάνο πήγαινε σαν τρελό... Δεν ξέρω πώς μου ήρθε εκείνη τη στιγμή και με όσες δυνάμεις μου έμειναν, σύρθηκα μέχρι την έξοδο του αεροπλάνου. Ίσως να ήταν και κτυπημένη. Πάντως βρήκα τη δύναμη και την άνοιξα. Το επόμενο δευτερόλεπτο βρέθηκα στο κενό! 165 μέτρα πιο πέρα το αεροπλάνο καρφώθηκε στη γη, μαζί με τους 32 συντρόφους μου, μα εγώ δεν το είδα».
Η επιχείρηση εκείνη είχε χαρακτηρισθεί από τον τότε αρχηγό της Αεροπορίας, Αλέξανδρο Παπανικολάου, ως αποστολή αυτοκτονίας. Σ' αυτή συμμετέσχαν 15 συνολικά μεταγωγικά παλαιού τύπου «Νοράτλας». Εκτός από το ένα, που έγινε παρανάλωμα του πυρός, είχαν βληθεί από φίλια πυρά άλλα τρία, αλλά ευτυχώς κατόρθωσαν να προσγειωθούν χωρίς θύματα. Επειδή, όμως, είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές και δεν μπορούσαν να απογειωθούν εκείνη τη νύκτα, ο τότε αρχηγός Αεροπορίας, πτέραρχος Αλέξανδρος Παπανικολάου, διέταξε την ανατίναξή τους στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, για να μη γίνουν αντιληπτά από τον εχθρό, ή, στη χειρότερη περίπτωση, για να μην πέσουν στα χέρια του. Ελλαδίτες αξιωματικοί, ΕΛΔΥΚάριοι και μη, πολέμησαν και έπεσαν σε όλα τα μέτωπα και σε όλες τις μάχες του πολέμου από τις 20 lουλίου μέχρι και τις 14 Αυγούστου 1974.

Θαυμασμός για δύο ήρωες
Όταν τα τουρκικά τανκς εξορμούσαν από το Πέντε Μίλι προς την Κερύνεια, αρκετοί ήταν οι Ελλαδίτες αξιωματικοί και στρατιώτες που προέταξαν τα στήθια τους, για να φράξουν το δρόμο στον εισβολέα. Και οι περισσότεροι από αυτούς έπεσαν πολεμώντας, αφήνοντας εκεί άταφα τα κορμιά τους. Και σήμερα τα ιερά τους κόκαλα λευκάζουν σε όλο το μήκος της σκλαβωμένης κερυνειώτικης ακτής, από τα Πάναγρα μέχρι τον Άγιο Αμβρόσιο, για να διαλαλούν στα πέρατα της Οικουμένης ότι τα χώματα αυτά είναι ελληνικά, ποτίστηκαν με αίμα ελληνικό και αργά ή γρήγορα θα ξαναγίνουν ελληνικά. Ανάμεσα στους γενναίους Ελλαδίτες που έπεσαν και έμειναν άταφοι στις κερυνειώτικες ακτές, την τρίτη μέρα της εισβολής. Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974, ήταν και ο καταδρομέας λοχαγός Κατούνας, που με 62 Κύπριους λοκατζήδες έδωσε τη μάχη εναντίον πολλαπλάσιων εισβολέων στην ακτή. Λίγο πιο πέρα, μεταξύ Αγίου Γεωργίου και Κερύνειας, έπεσαν αδελφωμένοι με τους Κύπριους στρατιώτες τους άλλοι δύο γενναίοι αξιωματικοί. Ο συνταγματάρχης Παύλος Κουρούπης και ο ταγματάρχης Κωνσταντίνος Τσιάκκας. Οι στρατιώτες τους που επέζησαν, μιλούν πάντα με θαυμασμό για τους δύο αυτούς ήρωες.

Αναγνώριση διά στόματος του αρχηγού του Αττίλα
Για τις φονικές μάχες, κατά τις οποίες έπεσαν και οι ήρωες αξιωματικοί Κουρούπης, Τσιάκκας και Κατούνας, γράφει ο Τούρκος στρατηγός Μπεντρετίν Ντεμιρέλ, που ήταν αρχηγός των τουρκικών δυνάμεων εισβολής και είχε αποκληθεί από τους Τούρκους «Πορθητής της Κερύνειας». «Δεν ήταν δυνατό να αντιληφθούμε από πού και πώς ερχόταν το πυρ του εχθρού (Σ.Σ. των Ελλήνων). Το έδαφος τριγύρω ήταν καλυμμένο με ελιές, κήπους και σπίτια. Κάθε στιγμή από κάθε σπίτι, και πίσω από κάθε φράκτη ανοιγόταν πυρ... Όταν κατεβαίναμε για να συλλάβουμε αιχμαλώτους, τα συγκεντρωμένα πυρά του εχθρού στρέφονταν εναντίον μας. 'Ενα άρμα μας βλήθηκε και πήρε φωτιά, και δύο οχήματα μεταφοράς προσωπικού ετέθησαν εκτός μάχης. Χάναμε έναν-έναν τους ηρωικούς αξιωματικούς και υπαξιωματικούς: Λοχαγός αρμάτων Ραμίζ Τουράν, ανθυπολοχαγός αρμάτων Φεϊζουλάχ Τασκιντζού, υπαξιωματικός αρμάτων Μεχμέτ Γιαβούζ και τέσσερις στρατιώτες. Δεν θα ξεχάσω τους πόνους του Φεϊζουλάχ Τασκιντζού που άκουσα από τον ασύρματο...».
Από τα λόγια του Τούρκου στρατηγού βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι γενναίοι μας, που πολέμησαν εναντίον των εισβολέων, ξαναζωντάνεψαν στις ακτές της Κερύνειας και τα άλλα μέτωπα τις Θερμοπύλες, έστω κι αν ο εχθρός πέρασε και κατέλαβε τμήμα της Κύπρου. Η αδέκαστη Ιστορία έχει καταγράψει στις ιερές δέλτους της τα ονόματα όλων των αδελφών μας Ελλαδιτών, που αγωνίστηκαν αδελφωμένοι με τους Κυπρίους και έπεσαν για τη δική μας λευτεριά. Χρέος δικό μας είναι να τους ευγνωμονούμε και να τους τιμούμε επάξια. Και να είμαστε πάντα έτοιμοι να τους μιμηθούμε, αν ξαναχρειαστεί, να πολεμήσουμε για τη λευτεριά μας.

Δείγμα του μεγαλείου της θυσίας των Ελλαδιτών
Πριν από μερικά χρόνια, σε εκδήλωση στην Αθήνα, κατά την οποία ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τίμησε συγγενείς Ελλαδιτών, που έπεσαν το 1974 στην Κύπρο, πολεμώντας τον Τούρκο εισβολέα, αποτελεί ένα ελάχιστο δείγμα της τιμής και της ευγνωμοσύνης μας προς τ' αδέλφια μας αυτά, που έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν για τη δική μας ελευθερία, τιμή και αξιοπρέπεια. Γι' αυτούς τους ήρωες, που θυσιάστηκαν για μας, προδομένοι από τους ηγέτες τους και παρεξηγημένοι από πολλούς δικούς μας. Δυστυχώς, βρέθηκαν στην Κύπρο άνθρωποι που δεν είχαν την ευγένεια και το ψυχικό σθένος να παραδεχθούν ότι οι Ελλαδίτες αδελφοί μας, που έπεσαν στην Κύπρο το 1974, είναι ήρωες της Ελλάδας, αλλά περισσότερο της Κύπρου, γιατί εδώ στην Κύπρο θυσιάστηκαν για μας τους ίδιους. Δυστυχώς, βρέθηκαν άνθρωποι που τόλμησαν να χαρακτηρίσουν όλους τους Ελλαδίτες, που υπηρέτησαν ή έπεσαν από το 1964 μέχρι το 1974 στην Κύπρο, ως «στρατεύματα κατοχής».
Η αλήθεια, όμως, είναι διαμετρικά αντίθετη από τους ισχυρισμούς των ολίγων, ευτυχώς, κονδυλοφόρων και πολιτικάντηδων, που και την Ιστορία παραχαράσσουν και το μεγαλείο της θυσίας των Ελλαδιτών ηρώων της Κύπρου επιχειρούν να αμαυρώσουν. Αν οι λίγοι, ελάχιστοι, αυτοί φαλκιδευτές της σύγχρονης Ιστορίας μας έκαναν τον κόπο, μια και δεν πολέμησαν, ίσως, κατά των Τούρκων, να μελετήσουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έπεσαν οι αδελφοί μας Ελλαδίτες, ουδέποτε θα διανοούνταν να τους χαρακτηρίσουν «στρατό κατοχής». Για να ιστορηθούν τα κατορθώματα και να υμνηθεί το μεγαλείο της θυσίας των αδικημένων και παρεξηγημένων Ελλαδιτών ηρώων του 1974, χρειάζονται τόμοι πολλοί και συγγραφείς δίκαιοι, αντικειμενικοί και ταλαντούχοι. Γιατί οι μεγάλες θυσίες θέλουν αντικειμενικούς και ταλαντούχους συγγραφείς, ιστορικούς και λογοτέχνες, για να τις αποδώσουν επάξια. Ό,τι γράφτηκε μέχρι σήμερα είναι ελάχιστες αφηγήσεις και κείμενα συμπολεμιστών των πεσόντων.
Τα κείμενα αυτά και οι αφηγήσεις δίνουν ένα μόνο δείγμα του μεγαλείου της θυσίας των Ελλαδιτών, που αδελφωμένοι με τους Κυπρίους προέταξαν τα στήθια τους στον Αττίλα και έκαναν να ξαναζήσουν -στις ακτές της Κερύνιας και στις κορυφογραμμές του Πενταδακτύλου- Θερμοπύλες, Σούλια, Αλαμάνες, Μεσολόγγια και Αρκάδια. Το Έξι Μίλι, η Αϊρκώτισσα, το Πικρό Νερό, ο Άγιος Ιλαρίωνας, ο κάμπος του Κιόνελι, το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και η περιοχή Αγίου Παύλου Λευκωσίας θα διαλαλούν στα πέρατα των αιώνων την παλικαριά και τη δόξα των Ελλαδιτών, που έπεσαν για τη λευτεριά της Κύπρου μας. Και οι αυθεντικές μαρτυρίες των συμπολεμιστών τους θα διαψεύδουν και θα δακτυλοδείχνουν τους ελάχιστους, που τολμούν να αμαυρώσουν ή να
αμφισβητήσουν την προσφορά και να μειώσουν το μεγαλείο της θυσίας των Ελλαδιτών αδελφών μας. Η αγνωμοσύνη και αχαριστία μερικών, που ποτέ δεν έσπευσαν, όπως οι Ελλαδίτες αδελφοί μας, να αγωνιστούν για τη λευτεριά της Κύπρου μας, δεν έχει όρια. Ούτε μπορεί κανείς, όσο και να πασχίσει, να υποβαθμίσει το μέγεθος της προσφοράς και το μεγαλείο της θυσίας των αδελφών μας αυτών, που δεν έχουμε ακόμη τιμήσει επάξια, όπως το επιβάλλει η οφειλή μας προς τους ίδιους, τους γονείς τους, τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους, τα αδέλφια τους και άλλα αγαπημένα τους πρόσωπα. Έχουμε χρέος ιερό να τους τιμούμε και να τους ευγνωμονούμε για πάντα.
Εκτός από τους συμπολεμιστές τους, το μεγαλείο της θυσίας και της προσφοράς των Ελλαδιτών αδελφών μας για την ελευθερία μας, την τιμή μας και την αξιοπρέπειά μας, το καταμαρτυρούν με τον πιο εύγλωττο και αδιάψευστο τρόπο οι τάφοι και τα κενοτάφιά τους στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας· τον ιερό χώρο όπου αναπαύονται τα οστά όσων περισυνελέγησαν από τα πεδία των μαχών. Των άταφων ηρώων μας τη δόξα θα διαλαλούν οι ακτές της Κερύνειας, οι πλαγιές και κορυφογραμμές του Πενταδάκτυλου και οι κάμποι της Μεσαριάς και του Μόρφου, όπου τα ιερά τους κόκαλα λευκάζουν και διαλαλούν ότι εκεί έπεσαν, για την τιμή των ιερών όπλων, για τη λευτεριά της Κύπρου.




ΚΥΠΡΟΣ '74 - ΕΝΑΣ ΒΕΤΕΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ   (PDF)

Οι 46 νεκροί και 59 αγνοούμενοι της ΕΛΔΥΚ το 1974

16η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1974-Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ-Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

16 Αυγούστου 1974: η ιστορική μάχη της ΕΛ.ΔΥ.Κ.

ΚΥΠΡΟΣ 1974- ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ
ΕΛΔΥΚ: ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Σωτήρης Σταυριανάκος, ο ήρωας της Κύπρου

ΚΥΠΡΟΣ 1974: ΤΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ


Μοιραστείτε