Η απάντηση νομίζω ότι τελικά είναι μπροστά στα μάτια μας: Η κυβέρνηση δεν το πάει πουθενά. Ή για την ακρίβεια, δεν θέλει να το πάει πουθενά. Η κυβέρνηση αισθάνεται μια χαρά στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Μια κατάσταση στην οποία μπορεί να προσποιείται ότι «διαπραγματεύεται», τη στιγμή που αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι να υποχωρεί στις απαιτήσεις των «θεσμών» με όρους «ασύμπτωτης καμπύλης» κάθε φορά τόσο, όσο χρειάζεται για δικαιολογήσει να μην της τραβήξουν «ακόμη» την πρίζα (και επιβληθούν capital controls στις ελληνικές τράπεζες).
Η κυβέρνηση δεν θέλει συμφωνία, διότι δεν θα μπορεί να την υποστηρίξει πολιτικά ούτε καν ως «κοινωνικά δίκαιη» υπερφορολόγηση. Παρά ταύτα, έχει την πολυτέλεια να κάνει προτάσεις υπερφορολόγησης προς την τρόικα, διότι το βασικό κυβερνητικό κόμμα δεν έχει γενετική δυσανεξία απέναντι σε τέτοιου είδους προτάσεις – άρα είναι εύπεπτες πολιτικά, κατά κάποιο τρόπο. Η κυβέρνηση δεν θέλει ούτε ρήξη, διότι κανένας τελικά, ούτε και οι πιο ριζοσπάστες του κόμματός τους, δεν είναι διατεθειμένοι να πεινάσουν για να βγούμε από τα μνημόνια – στα λόγια αυτό βέβαια είναι εύκολο. Αυτό που θέλει η κυβέρνηση είναι να συνεχίσει το αντιμνημονιακό παραμύθι που πούλησε ως αντιπολίτευση στον πάντοτε ευεπίφορο στην πολιτική απάτη ελληνικό λαό: Προσποιείται ότι κάνει «σκληρή διαπραγμάτευση» στην Ευρώπη και οι Έλληνες, ενθουσιασμένοι που «επιτέλους» κάποιος τάχα σηκώνει ανάστημα τους Ευρωπαίους, της το ανταποδίδουν με άφθονη πολιτική στήριξη.
Τι κι αν η οικονομία παραπαίει; Τι κι αν κατέρρευσε με μιας όλη η επιτυχημένη σταθεροποιητική προσπάθεια που ξεκίνησε από το σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου και μετέπειτα; Τι κι αν δεν θα βρουν ποτέ δουλειά οι άνεργοι; Η ελληνική κοινωνία, προσαρμοσμένη πια στον χαμηλότερο βαθμό αφθονίας που επέβαλαν τα Μνημόνια, έχει βρει modus vivendi και εντός των Μνημονίων, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερα να ταρακουνηθεί τη μεταπολιτευτική μακαριότητα του βολέματος. Από τη στιγμή που κάποιος άρτος υπάρχει, η κυβέρνηση τούς προσφέρει το θέαμα που επί πέντε χρόνια στερήθηκαν.
Η πολιτική στόχευση της κυβέρνησης είναι, συνεπώς, μία και μόνη: Να συνεχιστεί ακριβώς η ίδια
κατάσταση στην οποία θα μπορεί να προσποιείται ότι «διαπραγματεύεται». Οι ταυτόχρονες δηλώσεις Τσίπρα στα ελληνικά και στα αγγλικά με διαφορετικό περιεχόμενο, μπροστά στα μάτια του έκπληκτου Γιούνκερ, που κατάλαβε τη διαφορετικότητα των δηλώσεων και ας μην γνωρίζει ελληνικά, είναι χαρακτηριστική. Αν ο Γιούνκερ όμως το κατάλαβε, οι περισσότεροι Έλληνες δεν το κατάλαβαν.
Και αυτό δίνει στον Τσίπρα την πολυτέλεια να συνεχίζει, έστω και αν την ίδια στιγμή διαλύονται τα πάντα. Αυτό όμως τον Τσίπρα δεν τον ενδιαφέρει, διότι η καταστροφή αυτή που σπέρνει σήμερα, θα θεριστεί μόνον αρκετούς μήνες αργότερα, χωρίς ενδιαμέσως να το έχει αντιληφθεί η μεγάλη μάζα των υποστηρικτών της κυβέρνησης. Και μέχρι τότε, έχει ο... θεός (με μικρό «θ») του άκρατου πολιτικού αμοραλισμού, στον οποίο και μόνον πιστεύει ο Τσίπρας.
Το σοβαρότερο εμπόδιο σε αυτή την κατάσταση αέναης δήθεν «διαπραγμάτευσης», την οποία επιμελώς έχει μεθοδεύσει ο Τσίπρας, είναι η εκπνέουσα την επόμενη εβδομάδα προθεσμία της 30ης Ιουνίου 2015. Μετά από αυτή την ημερομηνία, ο Τσίπρας δύσκολα θα μπορέσει να αποφύγει τα capital controls, εάν δεν έχει συμφωνηθεί παράταση του υπάρχοντος προγράμματος. Το πρόβλημα του Τσίπρα την 30η Ιουνίου δεν είναι τόσο η υποχρέωση πληρωμής του ΔΝΤ, όσο η εκπνοή του προγράμματος. Μέχρι τότε πρέπει να έχουν υπερψηφίσει τα κοινοβούλια όσων δανειστών το απαιτεί το σύνταγμά τους την παράταση του υπάρχοντος προγράμματος.
Κάθε άλλο λοιπόν παρά τυχαία ήταν η πρόσφατη πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για παράταση του υπάρχοντος προγράμματος για εννέα μήνες χωρίς χρηματοδότηση! Ασφαλώς, όταν ακούσαμε αυτή την πρόταση νομίσαμε ότι η κυβέρνηση τρελάθηκε. Και όμως όχι! Ακριβώς το αντίθετο. Η κυβέρνηση θέλει να τρελάνει εμάς. Να τρελάνει εμάς και την Ευρώπη μαζί στη «διαπραγμάτευση», μέσω της οποίας θα μπορεί να συνεχίσει να αντλεί πολιτική νομιμοποίηση, «πουλώντας» αενάως στο πλήθος το αντιμνημονιακό παραμύθι του ΣΥΡΙΖΑ – ένα παραμύθι που καμία σχέση δεν είχε με το έντιμο αντιμνημόνιο των ετών 2010-2011, που αντιτασσόταν στη δόλια, μεθοδευμένη και σκόπιμη καταβαράθρωση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από την κυβέρνηση ΓΑΠ.
Τι κι αν μέχρι τότε θα έχει «φεσώσει» κατά το κοινώς λεγόμενο το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, ιδιώτες και λοιπούς δανειστές; Με την τακτική της «προσέγγισης» στις θέσεις των δανειστών με όρους «ασύμπτωτης καμπύλης», ελπίζει ότι θα μπορεί να παίρνει εσαεί παράταση «μέχρι το επόμενο Σαββατοκύριακο», χωρίς ποτέ να καταλήγει στο όνειδος μιας συμφωνίας που θα πρέπει πραγματικά να εφαρμόσει. Διότι, ακόμη και να καταλήξει σε συμφωνία (το πιθανότερο) προκειμένου και μόνον να ξεπεράσει τον σκόπελο της 30ης Ιουνίου, δεν θα την εφαρμόσει. Ακόμη και να αρχίσει να την εφαρμόζει, δεν θα την εφαρμόζει με συνέπεια. Ακόμη και να υποχρεωθεί να δείξει μια στοιχειώδη συνέπεια, πάντοτε θα είναι στα κάγκελα, ζητώντας κάτι περισσότερο από τους δανειστές, προσποιούμενος ότι υπερασπίζεται τη μία «μισθούς και συντάξεις» που καταβάλλονται από το χρεωκοπημένο δημόσιο ταμείο, την άλλη το ΕΚΑΣ όσων δεν πλήρωναν ασφαλιστικές εισφορές στον εργασιακό βίο τους, την παράλλη το δικαίωμα των καθαριστριών του ΥπΟικ και της ΠΟΣΠΕΡΤ στο δια βίου βόλεμα.
Βέβαια, οι επιπτώσεις της κρίσης που προκαλεί το σόου ψευτοδιαπραγμάτευσης του Τσίπρα θα γίνονται όλο και ισχυρότερες. Είναι μαθηματικά βέβαιό ότι όλη αυτή η ψευτιά, η εικονική πραγματικότητα διαπραγμάτευσης που δημιουργεί ο καταληψίας του σχολείου του, κάποτε θα καταρρεύσει. Διότι εάν ο Τσίπρας καταφέρει να ξεπεράσει το ορόσημο της 30ης Ιουνίου σχετικά αλώβητος, είναι βέβαιο ότι αυτό το εξαιρετικά επιτυχημένο σόου θα συνεχιστεί επ’ άπειρον: Αυτό το σόου είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο εκτινάχθηκε στο 36% και μπορεί και επιβιώνει ακόμη πολιτικά.
Και όσο συνεχίζεται η ψευτοδιαπραγμάτευση, ελπίζει να μπορέσει να φτιάξει και μερικά ακόμη καθεστωτικά στηρίγματα, όπως η νέα πελατειακότητα Κατρούγκαλου/ καθαριστριών/ ΕΡΤ/ αντιμετώπισης της λεγόμενης «ανθρωπιστικής κρίσης», η αλλοίωση του εκλογικού σώματος με την ψήφο αλλογενών αλλοδαπών χωρίς ελληνική συνείδηση, σε συνδυασμό με τη σταδιακή εκδίωξη των καλύτερων Ελλήνων μέσω της μετανάστευσης, η άλωση του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου και η άνευ σοβαρών αντιστάσεων επιβολή αδιόρατης αλλά πραγματικής πολιτικής τρομοκρατίας τύπου Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι και παραμένει μόνον ένα: Πώς θα αντιδράσει η υπόλοιπη κοινωνία, όσοι δηλαδή αντιλαμβανόμαστε την έκταση του χάους και της καταστροφής που φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Διογένης
Μοιραστείτε
Η ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου