Του Σάκη Μουμτζή
Βρίσκεται πέραν πάσης λογικής η επίθεση που εξαπέλυσε από το Σάββατο το απόγευμα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατά του ΔΝΤ, του μόνου σύμμαχου της στην ονομαστική απομείωση του χρέους καθώς και στη μείωση του ύψους των πρωτογενών πλεονασμάτων.
Για να κατανοήσουμε το αίτιο αυτής της πράξης, θα πρέπει να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στον προηγούμενο χρόνο και να εστιάσουμε την προσοχή μας σε τρία γεγονότα.
1. Στις 20 Φεβρουαρίου 2015 ο Γ. Βαρουφάκης αρνήθηκε τα 7.5 δισεκατομμύρια που μας έδιναν οι δανειστές, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να «σκουπίσει» όλα τα διαθέσιμα οργανισμών και Ταμείων για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.
2. Επί τρεις μήνες τα κυβερνητικά στελέχη προανήγγελλαν την ολοκλήρωση της συμφωνίας με τους δανειστές, που μέρα με τη μέρα καθαρογραφόταν, κατά τα λεγόμενα τους. Συνειδητά εξαπατούσαν, καθώς γνώριζαν πως κάτι τέτοιο όχι μόνον δεν συνέβαινε, αλλά και ήταν έξω από τις προθέσεις τους.
3. Την Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015, η επίτευξη της συμφωνίας με τους εταίρους ήταν πολύ κοντά. Μόλις 500 εκατομμύρια χώριζαν τις δύο πλευρές και αναμενόταν το Σάββατο το πρωί αυτή να ολοκληρωθεί επιτυχώς. Κι όμως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε εντολή στην ελληνική διαπραγματευτική ομάδα να αποχωρήσει και να επιστρέψει στην Αθήνα, ενώ λίγο αργότερα ανακοινώθηκε η διενέργεια του δημοψηφίσματος.
Προ της εθνικής καταστροφής που θα παρέσερνε βέβαια και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, υπεγράφη το
τρίτο και πιο σκληρό μνημόνιο. Έκτοτε η αξιολόγηση του μετατίθεται από μήνα σε μήνα και οι υπουργοί του διατείνονται πως η συμφωνία είναι πολύ κοντά. Και για να ολοκληρωθεί η προβολή στην οθόνη του περσινού έργου, προέκυψε η ένταση –με άγνωστη κατάληξη– με το ΔΝΤ, λόγω δήθεν του περιεχομένου της υποκλαπείσας συνομιλίας.
Νομίζω πως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πως μπορεί να χρησιμοποιήσει την περσινή συνταγή με επιτυχία, καθώς το κριτήριο της δεν είναι το συμφέρον της χώρας, αλλά η παραμονή της στην εξουσία. Και ως γνωστόν πέρσι η χώρα έφτασε στο χείλος της πλήρους καταστροφής, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ ξανακέρδισε τις εκλογές.
Οι άνθρωποι αυτοί και δεν θέλουν και δεν μπορούν να κυβερνήσουν. Η κανονικότητα, ως ομαλή διαδοχή γεγονότων και καταστάσεων, δεν τους είναι μόνον ξένη, τους είναι και απεχθής, καθώς ο θεωρητικός τους εξοπλισμός επιζητεί τις τομές και τις ασυνέχειες. Το μόνο που γνωρίζουν είναι η πρόκληση συγκρούσεων και ρήξεων που με τη σειρά τους απαιτούν και προϋποθέτουν την κατασκευή εχθρών. Πρώτα ξένων και στη συνέχεια εγχωρίων, που βαφτίζονται συνεργάτες τους.
Τις προσεχείς μέρες θα δούμε τα κυβερνητικά παπαγαλάκια να θέτουν το ερώτημα προς τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου: «με ποιον είστε; Με την ελληνική κυβέρνηση ή με το ΔΝΤ;». Όμως το σκηνικό του 2016 διαφέρει σημαντικά από το περσινό, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε νωπή τη λαϊκή εντολή και σημαντικά αποθέματα κοινωνικής στήριξης.
Φέτος η τακτική της εξαπάτησης έχει αποκαλυφθεί –οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν–, τα συσσωρευμένα προβλήματα είναι πολλά και καυτά, που καθιστούν αδύνατη την αλλαγή της ατζέντας που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Συγχρόνως, και οι δανειστές έχουν μελετήσει τη φυσιογνωμία του, τις κινήσεις του, την τακτική του και πράττουν αναλόγως.
Η απαντητική επιστολή της Λαγκάρντ, που ήταν ιδιαίτερα αυστηρή, δεν αφήνει κανένα περιθώριο στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να ξαναστήσει το περσινό σκηνικό. Επειδή όμως βρίσκονται σε αδιέξοδο και είναι και αμετανόητοι, θα το επιχειρήσουν δικαιώνοντας τη ρήση «μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι».
Από την ώρα που ο Πρόεδρος Προκόπης ανέλαβε να εξοντώσει τον Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού, ήμασταν βέβαιοι ότι κάτι περίεργο θα μας συνέβαινε. Όπως και συνέβη. Για άλλη μία φορά θα τρέχουμε να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Κι η αλήθεια είναι ότι το κόστος των αψυχολόγητων κινήσεων αυτών των κυρίων είναι πλέον τεράστιο…
Η αξιολόγηση έπρεπε να έχει κλείσει από τον περασμένο Νοέμβριο. Δεν το έκαναν επειδή θέλησαν να επαναλάβουν τα «κόλπα» του περασμένου καλοκαιριού. Ανέβασαν μία ολόκληρη χώρα πάνω σε ένα πατίνι και το άφησαν να τρέξει στην κατηφόρα. Ζούμε και πάλι τις θεωρίες παιγνίων του κ. Βαρουφάκη! Το σχέδιο Β είναι ήδη σε εξέλιξη…
Έφτασαν τα πράγματα στα όρια, ελπίζοντας ότι θα καταφέρουν την τελευταία στιγμή να αποσπάσουν μία «πολιτική συμφωνία» με αντάλλαγμα το προσφυγικό. Κι όταν είδαν ότι το έργο αυτό δεν έβγαινε, αποφάσισαν να απασφαλίσουν. Τα όσα συνέβησαν το Σαββατοκύριακο δεν είναι προάγγελος καλών νέων…
Θα περίμενε κανείς ότι η προσπάθεια του κ. Τσίπρα να σώσει την Ευρώπη από τον κ. Τόμσεν, στέλνοντάς του μάλιστα αυστηρό μήνυμα μέσω του Έθνους της Κυριακής, δεν θα άφηνε ασυγκίνητη την Ευρώπη. Το πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη δεν το είδε με την ίδια οπτική. Χτες υπήρξαν αυστηρές συστάσεις προς την Ελλάδα, τόσο για την τήρηση του προγράμματος, όσο και για θέματα που σχετίζονται με την παρακολούθηση των τηλεφωνικών επικοινωνιών.
Η αναφορά του κ. Προκόπη Παυλόπουλου στον Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού αποδεικνύεται τώρα ότι δεν ήταν τυχαία. Όλες οι ενέργειες έχουν μία λογική συνέχεια. Προφανώς υπάρχει κάποιου είδους σχέδιο που θα το μάθουμε στη συνέχεια. Όπως υπήρχε σχέδιο και το περασμένο καλοκαίρι. Σχέδιο που αποδείχτηκε τελικά επιζήμιο για τα συμφέροντα της χώρας, καθώς οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών και σε απώλειες δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.
Αυτήν τη φορά το όποιο αποτυχημένο σχέδιο θα έχει μεγαλύτερες συνέπειες από εκείνες του καλοκαιριού του 2015. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν τα περιθώρια που ονειρεύονται στην κυβέρνηση και στο Προεδρικό Μέγαρο. Αν δεν κατάλαβαν κάτι από τις χτεσινές αντιδράσεις, τότε βρισκόμαστε σε πραγματικά πολύ επικίνδυνο σημείο. Οι δηλώσεις των ξένων αξιωματούχων ήταν χτες καταιγιστικές και όλες προς την ίδια κατεύθυνση.
Βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδο. Και πάλι. Έχουμε μία κυβέρνηση ανίκανη να κυβερνήσει. Μία κυβέρνηση που με τις πολιτικές της και τις ιδεοληψίες των μελών της συσσωρεύει προβλήματα και προκαλεί τεράστιους κινδύνους για τη χώρα. Το σχέδιο Β που διάφοροι έχουν στο μυαλό τους ως τη μόνη πατριωτική πρόταση για τη χώρα δεν είναι κάτι περισσότερο από μία απέλπιδα προσπάθεια των απομειναριών της μεταπολίτευσης να παραμείνουν στην εξουσία. Κι εκείνο που παρουσιάζουν ως λύση δεν είναι παρά η θηλιά που περνούν οι ίδιοι στον λαιμό ενός ολόκληρου Έθνους. Δυστυχώς, τα χειρότερα είναι μπροστά μας.
Θανάσης Μαυρίδης
Μοιραστείτε
Η ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK
Βρίσκεται πέραν πάσης λογικής η επίθεση που εξαπέλυσε από το Σάββατο το απόγευμα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατά του ΔΝΤ, του μόνου σύμμαχου της στην ονομαστική απομείωση του χρέους καθώς και στη μείωση του ύψους των πρωτογενών πλεονασμάτων.
Για να κατανοήσουμε το αίτιο αυτής της πράξης, θα πρέπει να κάνουμε μια μικρή αναδρομή στον προηγούμενο χρόνο και να εστιάσουμε την προσοχή μας σε τρία γεγονότα.
1. Στις 20 Φεβρουαρίου 2015 ο Γ. Βαρουφάκης αρνήθηκε τα 7.5 δισεκατομμύρια που μας έδιναν οι δανειστές, με αποτέλεσμα στη συνέχεια να «σκουπίσει» όλα τα διαθέσιμα οργανισμών και Ταμείων για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.
2. Επί τρεις μήνες τα κυβερνητικά στελέχη προανήγγελλαν την ολοκλήρωση της συμφωνίας με τους δανειστές, που μέρα με τη μέρα καθαρογραφόταν, κατά τα λεγόμενα τους. Συνειδητά εξαπατούσαν, καθώς γνώριζαν πως κάτι τέτοιο όχι μόνον δεν συνέβαινε, αλλά και ήταν έξω από τις προθέσεις τους.
3. Την Παρασκευή 26 Ιουνίου 2015, η επίτευξη της συμφωνίας με τους εταίρους ήταν πολύ κοντά. Μόλις 500 εκατομμύρια χώριζαν τις δύο πλευρές και αναμενόταν το Σάββατο το πρωί αυτή να ολοκληρωθεί επιτυχώς. Κι όμως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε εντολή στην ελληνική διαπραγματευτική ομάδα να αποχωρήσει και να επιστρέψει στην Αθήνα, ενώ λίγο αργότερα ανακοινώθηκε η διενέργεια του δημοψηφίσματος.
Προ της εθνικής καταστροφής που θα παρέσερνε βέβαια και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, υπεγράφη το
τρίτο και πιο σκληρό μνημόνιο. Έκτοτε η αξιολόγηση του μετατίθεται από μήνα σε μήνα και οι υπουργοί του διατείνονται πως η συμφωνία είναι πολύ κοντά. Και για να ολοκληρωθεί η προβολή στην οθόνη του περσινού έργου, προέκυψε η ένταση –με άγνωστη κατάληξη– με το ΔΝΤ, λόγω δήθεν του περιεχομένου της υποκλαπείσας συνομιλίας.
Νομίζω πως η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πως μπορεί να χρησιμοποιήσει την περσινή συνταγή με επιτυχία, καθώς το κριτήριο της δεν είναι το συμφέρον της χώρας, αλλά η παραμονή της στην εξουσία. Και ως γνωστόν πέρσι η χώρα έφτασε στο χείλος της πλήρους καταστροφής, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ ξανακέρδισε τις εκλογές.
Οι άνθρωποι αυτοί και δεν θέλουν και δεν μπορούν να κυβερνήσουν. Η κανονικότητα, ως ομαλή διαδοχή γεγονότων και καταστάσεων, δεν τους είναι μόνον ξένη, τους είναι και απεχθής, καθώς ο θεωρητικός τους εξοπλισμός επιζητεί τις τομές και τις ασυνέχειες. Το μόνο που γνωρίζουν είναι η πρόκληση συγκρούσεων και ρήξεων που με τη σειρά τους απαιτούν και προϋποθέτουν την κατασκευή εχθρών. Πρώτα ξένων και στη συνέχεια εγχωρίων, που βαφτίζονται συνεργάτες τους.
Τις προσεχείς μέρες θα δούμε τα κυβερνητικά παπαγαλάκια να θέτουν το ερώτημα προς τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου: «με ποιον είστε; Με την ελληνική κυβέρνηση ή με το ΔΝΤ;». Όμως το σκηνικό του 2016 διαφέρει σημαντικά από το περσινό, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε νωπή τη λαϊκή εντολή και σημαντικά αποθέματα κοινωνικής στήριξης.
Φέτος η τακτική της εξαπάτησης έχει αποκαλυφθεί –οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν–, τα συσσωρευμένα προβλήματα είναι πολλά και καυτά, που καθιστούν αδύνατη την αλλαγή της ατζέντας που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Συγχρόνως, και οι δανειστές έχουν μελετήσει τη φυσιογνωμία του, τις κινήσεις του, την τακτική του και πράττουν αναλόγως.
Η απαντητική επιστολή της Λαγκάρντ, που ήταν ιδιαίτερα αυστηρή, δεν αφήνει κανένα περιθώριο στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να ξαναστήσει το περσινό σκηνικό. Επειδή όμως βρίσκονται σε αδιέξοδο και είναι και αμετανόητοι, θα το επιχειρήσουν δικαιώνοντας τη ρήση «μωραίνει Κύριος όν βούλεται απολέσαι».
Το σχέδιο Β είναι σε πλήρη εξέλιξη
Από την ώρα που ο Πρόεδρος Προκόπης ανέλαβε να εξοντώσει τον Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού, ήμασταν βέβαιοι ότι κάτι περίεργο θα μας συνέβαινε. Όπως και συνέβη. Για άλλη μία φορά θα τρέχουμε να πληρώσουμε τον λογαριασμό. Κι η αλήθεια είναι ότι το κόστος των αψυχολόγητων κινήσεων αυτών των κυρίων είναι πλέον τεράστιο…
Η αξιολόγηση έπρεπε να έχει κλείσει από τον περασμένο Νοέμβριο. Δεν το έκαναν επειδή θέλησαν να επαναλάβουν τα «κόλπα» του περασμένου καλοκαιριού. Ανέβασαν μία ολόκληρη χώρα πάνω σε ένα πατίνι και το άφησαν να τρέξει στην κατηφόρα. Ζούμε και πάλι τις θεωρίες παιγνίων του κ. Βαρουφάκη! Το σχέδιο Β είναι ήδη σε εξέλιξη…
Έφτασαν τα πράγματα στα όρια, ελπίζοντας ότι θα καταφέρουν την τελευταία στιγμή να αποσπάσουν μία «πολιτική συμφωνία» με αντάλλαγμα το προσφυγικό. Κι όταν είδαν ότι το έργο αυτό δεν έβγαινε, αποφάσισαν να απασφαλίσουν. Τα όσα συνέβησαν το Σαββατοκύριακο δεν είναι προάγγελος καλών νέων…
Θα περίμενε κανείς ότι η προσπάθεια του κ. Τσίπρα να σώσει την Ευρώπη από τον κ. Τόμσεν, στέλνοντάς του μάλιστα αυστηρό μήνυμα μέσω του Έθνους της Κυριακής, δεν θα άφηνε ασυγκίνητη την Ευρώπη. Το πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη δεν το είδε με την ίδια οπτική. Χτες υπήρξαν αυστηρές συστάσεις προς την Ελλάδα, τόσο για την τήρηση του προγράμματος, όσο και για θέματα που σχετίζονται με την παρακολούθηση των τηλεφωνικών επικοινωνιών.
Η αναφορά του κ. Προκόπη Παυλόπουλου στον Μινώταυρο του νεοφιλελευθερισμού αποδεικνύεται τώρα ότι δεν ήταν τυχαία. Όλες οι ενέργειες έχουν μία λογική συνέχεια. Προφανώς υπάρχει κάποιου είδους σχέδιο που θα το μάθουμε στη συνέχεια. Όπως υπήρχε σχέδιο και το περασμένο καλοκαίρι. Σχέδιο που αποδείχτηκε τελικά επιζήμιο για τα συμφέροντα της χώρας, καθώς οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών και σε απώλειες δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.
Αυτήν τη φορά το όποιο αποτυχημένο σχέδιο θα έχει μεγαλύτερες συνέπειες από εκείνες του καλοκαιριού του 2015. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν τα περιθώρια που ονειρεύονται στην κυβέρνηση και στο Προεδρικό Μέγαρο. Αν δεν κατάλαβαν κάτι από τις χτεσινές αντιδράσεις, τότε βρισκόμαστε σε πραγματικά πολύ επικίνδυνο σημείο. Οι δηλώσεις των ξένων αξιωματούχων ήταν χτες καταιγιστικές και όλες προς την ίδια κατεύθυνση.
Βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδο. Και πάλι. Έχουμε μία κυβέρνηση ανίκανη να κυβερνήσει. Μία κυβέρνηση που με τις πολιτικές της και τις ιδεοληψίες των μελών της συσσωρεύει προβλήματα και προκαλεί τεράστιους κινδύνους για τη χώρα. Το σχέδιο Β που διάφοροι έχουν στο μυαλό τους ως τη μόνη πατριωτική πρόταση για τη χώρα δεν είναι κάτι περισσότερο από μία απέλπιδα προσπάθεια των απομειναριών της μεταπολίτευσης να παραμείνουν στην εξουσία. Κι εκείνο που παρουσιάζουν ως λύση δεν είναι παρά η θηλιά που περνούν οι ίδιοι στον λαιμό ενός ολόκληρου Έθνους. Δυστυχώς, τα χειρότερα είναι μπροστά μας.
Θανάσης Μαυρίδης
Μοιραστείτε
Η ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου