Δεν είναι πρώτη φορά που το πολιτικό ένστικτό και η πολιτική «πυξίδα» τούτης της Ελλάδας δεν λειτουργούν και μένει για πολλοστή φορά έρμαιο των ιδεοληψιών μιας προοδευτικής, αριστερής –ή όπως αλλιώς κι αν αυτοπροσδιορίζεται– άποψης. Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στο απώτερο παρελθόν για να συμφωνήσει πως αυτή η χώρα πορεύτηκε και συνεργάστηκε ενοχικά, με συμμαχίες που ήταν εγγύτερα στο συμφέρον της, εθνικό, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό. Δεν χρειάζεται να πάμε στη συνθήκη της Γιάλτας, ή να θυμηθούμε το σχέδιο Μάρσαλ, ή το δόγμα Τρούμαν, με όσους αστερίσκους κι αν επιθυμεί να βάλει κάποιος, για τις σκοπιμότητες που υπήρξαν, τότε. Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στα αριστερά συμπλέγματα της εναντίωσης μας, τόσο αρχικά στην ΕΟΚ, όσο και στην εξέλιξή της, την ΕΕ αργότερα. Ρίχνοντας μια ματιά λίγα χρόνια πίσω, διαπιστώνουμε πολύ εύκολα ποια ήταν η κυρίαρχη… εγχώρια άποψη –κόντρα στη ομόθυμη στάση των παραδοσιακών συμμάχων μας– για τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας, για το καθεστώς Σαντάμ Χουσεΐν, για τον Καντάφι, αλλά και για ηγέτες και «ηγέτες», όπως ο Εμβέρ Χότζα της Αλβανίας, ο Τσαουσέσκου της Ρουμανίας, ο Τσάβες, ή ο Μαδούρο της Βενεζουέλας, ο σύντροφο Κάστρο της Κούβας κ.α.
Η χώρα μας, καίτοι δεμένη στο άρμα της Δύσης, πάντα είχε ως οδηγό σκέψης (κάτι σαν εγχώριο think tank) την αντίδραση των αριστερών, προοδευτικών, επαναστατικών απόψεων με τις οποίες γαλουχήθηκαν περισσότερο από τρεις γενιές μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Στο γονίδιο μας έχει παρεισφρήσει και «φώλιασε» η αντίδραση απέναντι σε όσα μας ενώνουν με την Δύση. Από την εποχή που καίγαμε τις αμερικανικές σημαίες με μεγάλη ευκολία, περάσαμε στην περίοδο της τιμωρίας των Γερμανών καίγοντας τις δικές τους σημαίες και αφού εξέλειπε κι αυτός ο εχθρός, σήμερα τον αναζητούμε ανάμεσα στους θεσμούς, όπως η ΕΚΤ, Η ΕΕ και το ΔΝΤ. Η «αριστερο… σκεπτόμενη» Ελλάδα, χώρα μέλος του ΝΑΤΟ στέκεται αρνητικά απέναντι σε οτιδήποτε από κοινού έχει συμφωνηθεί, η συμφωνείται. Σήμερα βέβαια η κυβερνώσα αριστερά ζητά την συνδρομή του –με καθυστέρηση πολλών μηνών– γιατί η χώρα χρειάζεται ασφάλεια και «ομπρέλα προστασίας». Η «προοδευτική» Ελλάδα, χώρα μέλος της ΕΕ, στέκεται αρνητικά στην Ευρώπη και στους θεσμούς της, παρόλο που στις κυβερνήσεις αυτών των χωρών οφείλουμε 300 δις ευρώ και συνιστά –η ενιαία Ευρώπη– τη μοναδική «σανίδα» σωτηρίας στο πολιτικά και κοινωνικά «ακατάστατο» ψηφιδωτό της ΝΑ Ευρώπης. Ακόμη και μέσα από τις τεράστιες αντιθέσεις και συγκρούσεις της, η Γηραιά Ήπειρος είναι η ασφαλέστερη «γειτονιά» του πλανήτη, κυρίως για χώρες ανίσχυρες και οικονομικά αδύναμες, όπως η Ελλάδα.
Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, με το σκάνδαλο, ή «σκάνδαλο» της υποκλοπής συνομιλίας Τόμσεν-Βελκουλέσκου, η χώρα μας εμφανίστηκε για ακόμη μια φορά αδύναμη να επιλέξει «στρατόπεδο». Καταφέραμε να φέρουμε σε πλήρη αρμονία τις δύο ισχυρές κυρίες του πλανήτη. Κριστίν Λαγκάρντ και Άγκελα Μέρκελ εμφανίστηκαν αποφασισμένες να στείλουν κοινό μήνυμα σε κάθε κατεύθυνση. Έχοντας σταχυολογήσει και ιεραρχήσει τα μεγάλα θέματα που καλείται να αντιμετωπίσει η Δύση, αμφότερες γνωρίζουν ότι η Ελλάδα του 2016 δεν είναι το ίδιο «πρόβλημα» με την Ελλάδα του 2010, καθώς τόσο το προσφυγικό, όσο και το ενδεχόμενο Brexit έχουν σαφέστατα μεγαλύτερη βαρύτητα και ελλοχεύει πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για τη συνοχή της Δύσης, αν δεν βρεθεί κοινός τόπος αντιμετώπισης αυτών. Μέσα σε αυτό το σύνθετο και αρνητικό κλίμα, η αναγωγή των ιδεοληψιών των κυβερνώντων –περί χαμερπών και ποταπών συνωμοτών του ΔΝΤ και της δύσης– σε επίσημη διπλωματική και πολιτική γραμμή της χώρας, μας αφήνει για πολλοστή φορά μακριά από χρήσιμες και αναγκαίες συνεργασίες.
Για ακόμη μια φορά, η χώρα εμφανίζεται να βρίσκεται απέναντι από την εθνικά αναγκαία επιλογή της. Μια επιλογή επώδυνη, αλλά και μονόδρομος, όπως έγινε σαφές από δηλώσεις ακόμη και κυβερνητικών παραγόντων, οι οποίοι αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα να συνεργαστούμε με το ΔΝΤ. Άλλωστε η «επόμενη μέρα» του επικοινωνιακού κρεσέντο της κυβέρνησης εναντίων των κακών Αμερικανών και του ΔΝΤ…
τους, μας κατατάσσει σε δυσχερέστερη θέση, σε ότι αφορά την πορεία προς την αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας, η οποία είναι εκ των ων ουκ άνευ απαραίτητη για να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο για τη χώρα. Την ώρα που η υπόλοιπη Ευρώπη βρίσκει ένα ιδιότυπο modus viventi, η Ελλάδα χάνεται στα νερά του Αιγαίου, όπου πρόσφυγες και μετανάστες ορίζουν τον «ζωτικό τους χώρο», στον οποίο δεν επιτρέπουν την παρουσία του ελληνικού κράτους. Στην μεθόριο γραμμή της Ειδομένης επαγγελματίες, ημεδαποί αυτοκινητιστές, δείχνουν την ταυτότητά και ζητούν την άδεια αλλοδαπών για να μεταφέρουν τα προϊόντα τους στο Βορά, ενώ αλληλέγγυοι εμποδίζουν την κυβέρνηση να κάνει ακόμη και τα στοιχειώδη. Χωρίς συμμαχίες, χωρίς ισχυρούς συνομιλητές, με καχυποψία και λόγο διχαστικό, η Ελλάδα ψάχνει να βρει τα «κομμάτια» που της λείπουν, για να τα… ενώσει ξανά.
*Ο κ. Βενιέρης είναι διευθυντής του focus fm
http://www.karfitsa.gr/2016/04/09/einai-oi-symmaxies-poy-den-exoyme/
Μοιραστείτε
Η ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ ΣΤΟ FACEBOOK
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου